Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Белл - ағылшын тілді елдерде таралған бірнеше сөздің шығу тегі бар тегі. Ата-анасының аты орта ағылшын қоңырауынан алынған. Бұл тегі, ықтимал, қоңырау шалушы немесе қоңырау жасаушы үшін кәсіптік атау ретінде пайда болған; немесе нақты қоңыраумен немесе үй белгісімен немесе қонақ үй белгісімен өмір сүрген адамның топографиялық атауынан шыққан. Басқа жағдайларда Белл тегі ортағасырлық Белл деген жеке есімнен алынған. Бұл есімнің еркекше түрі көне французша beu, bel ("жақсы") сөзінен алынған; есімнің әйелше түрі Isobel-дің қысқаша түрін білдіреді. Кейбір жағдайларда, тегі ескі француз тілінен алынған лақап есімнен немесе сипаттамалық есімнен шыққан. Белл (ағылш. beautiful, fair) кейбір жағдайларда, тегі Норвегиядағы (Белл) және Германиядағы (Рейнландтағы Белл, Вестфалиядағы Белл) жер атауларынан алынған. Белл тегі кейде неміс Böhl немесе Böll-дің ағылшыншаланған түрі болып табылады. Ата-аналық шығу тегі бар тегінің ерте расталған формалары: 1086 жылы Айлуардус "филиус Белли", 1279 жылы Рикардус "филиус Белл" және 1297 жылы Осбертус "филиус Белл". Ата-анасының атынан шыққан кезде, тегінің ертедегі куәландырылған түрлері: 11811187 жылы теңізші "Белле" және 1190 жылы Серло "Белле". Ата-анасының аты-жөні қоңыраудың белгісі жанында тұрған адамнан шыққан кезде, оның алғашқы куәландырылған түрі: 1332 жылы Джон "атте Белл". Атаудың ертедегі куәландырылған түрлері: 1148 жылы Хуго "бел" және 1186 1200 жылы Роберт "беллус" және Роберт "ле бел". Бүгінде Белл деген тегін әлемнің көптеген жерлерінде кездестіруге болады. Бұл АҚШ-та ең танымал 67 -ші және Шотландияда ең көп таралған 36 -шы тегін.
Bell is a surname common in English speaking countries with several word origins. The surname is derived from the Middle English bell. This surname likely originated as an occupational name for a bell ringer or bell maker; or else from a topographic name for someone who lived by an actual bell, or by a house sign or inn sign. In other cases, the surname Bell is derived from the mediaeval personal name Bel. The masculine form of this personal name is derived from the Old French beu, bel ("handsome"); the feminine form of the name represents a short form of Isobel. In some cases, the surname originates from a nickname, or descriptive name, derived from the Old French bel ("beautiful", "fair").|group=note In some cases, the surname is derived from placenames in Norway (Bell) and Germany (Bell in Rhineland; and possibly Belle, in Westphalia). The surname Bell is also sometimes an Anglicized form of the German Böhl or Böll. Early attested forms of the surname when of a patronymic origin include: Ailuuardus "filius Belli", in 1086; Ricardus "filius Bell", in 1279; and Osbertus "filius Belle", in 1297. Early attested forms of the surname, when originating from an occupational name include: Seaman "Belle", in 1181–1187; and Serlo "Belle", in 1190. An early attested form of the surname when originating from someone who lived near a sign of a bell is: John "atte Belle", in 1332. Early attested forms of the surname when originating from nickname include: Hugo "bel" in 1148; and Robertus "bellus", and Robert "le bel", both in 1186–1200. Today the surname Bell can be found in many parts of the world. It is the 67th most popular surname in the United States and the 36th most common surname in Scotland.