Caleb Hopkins (Upper Canada politician)

Кіріспе

Кэлеб Хопкинс (1786 жылы 10 маусым - 1880 жылы 8 қазан) - Үсті Канаданың және кейіннен Канада провинциясының фермері және реформашы саясаткері.

Ерте өмір

Хопкинс 1785 жылы Нью-Джерси штатының Франкфорд қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, капитан Сайлас Хопкинс, американдық билік үш жыл бас бостандығынан айырылып, патшаға адал болғандығы үшін 1000 фунт стерлинг айыппұл төледі. 1801 жылы отбасы Үстіңгі Канадаға көшіп барып, Берлингтон шығанағына қарап тұрған жерге қоныстанды. (Содан кейін бұл аймақ Халтон округінің Нельсон қалашығы ретінде құрылды.) Ол ағаларымен бірге Ханнавилл деп аталатын елді мекенді құрды (ерінің аты Ханна; кейін Нельсон, Онтарио деп аталды), аймақтағы алғашқы мектепті құруға көмектесті және 1836 жылы Нельсон қалашығының алғашқы қалашықтық кездесуіне төрағалық етті. Ол Ханна Гринге үйленді және Веслиан методистік шіркеуінің танымал діндарсы болды. 1812 жылғы соғыс кезінде Хопкинс қысқа уақыт бойы Үстіңгі Канада ополчениесының құрамында жеке адам ретінде қызмет етті, 5-ші Линкольн полкі, 2-ші фланг компаниясы, казарма салуға жұмысқа орналасты. Болдуиннің тобымен бірге Хопкинс екі Канаданың Канада провинциясына қосылу қағидасына қарсы дауыс берді және ол жалпы алғанда бірінші Парламент барысында Болдуинді көптеген мәселелер бойынша қолдады. Алайда көп ұзамай партияның ішінде өзін ерекше ұстайтын адам ретінде танымал болды. Бұл реформаға басқа реформаторлар қарсы болды. Ол өзінің қолдауын білдіріп: "Мен ел құру үшін келдім, партия емес. Мен бұл заң жобасына дауыс беремін". 1843 жылы ол консерваторлармен бірге астананың Кингстоннан Монреальға көшірілуіне қарсылық білдірді, сонымен қатар реформа үкіметі генерал-губернатор сэр Чарльз Меткалфпен болған дауға наразылық білдіріп, отставкаға кеткенде өзінің наразылығын білдірді. Ашық Гриттердің көтерілуімен Хопкинс оларға қосылды және құрметке бөленген "ескі реформаторлардың" бірі болды. Малкольм Кэмерон Болдуин Лафонтейн үкіметінен олармен бірігу үшін отставкаға кеткен кезде, оны кабинетте Уэттенхолл алмастырды, ол 1850 жылы міндетті түрде сайлауға қатысуға міндетті болды. Камеронның қолдауымен Хопкинс оған қарсы шығып, өте қатыгез науқанның жеңімпазы атанды. Заң шығарушы Ассамблеядағы бес таза Гриттің бірі ретінде ол оппозицияда тиімді болды және 1851 жылы Болдуин Лафонтейн министрлігін құлатуға көмектесті. Хопкинс сайлауға қатыспауды және саясаттың сапынан шығып, 1870 жылы Гамильтонға көшіп келді. Хопкинс "Онтарио либерализміне үлкен қарт адам" ретінде танылды. 1880 жылы Торонтода жергілікті адвокаты Уильям Леггоның үйінде қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде Канададағы ең қарт парламентарий болды. Оның қорасын көтергендердің арасында Канаданың бұрынғы премьер-министрі Александр Маккензи және Онтарионың премьер-министрі Оливер Моват бар, екеуі де ұзақ уақыт либералды. Хопкинс Торонтодағы некрополге жерленді.

Hopkins was born in Frankford, New Jersey in 1785. His father, Captain Silas Hopkins, was a Loyalist who had been imprisoned for three years and fined £1,000 by American authorities for his loyalty to the Crown. The family emigrated to Upper Canada in 1801, settling on land overlooking Burlington Bay. (The area was later incorporated as Nelson Township in Halton County.) With his brothers, he founded a settlement called Hannahville (named for his wife, Hannah; later known as Nelson, Ontario), helped to set up the first school in the area, and chaired the first township meeting for Nelson Township in 1836. He married Hannah Green, and was a prominent layman in the Wesleyan Methodist Church. During the War of 1812, Hopkins served for a short time as a private with an Upper Canada militia unit, the 5th Lincoln Regiment, 2nd Flank Company, employed building a barracks. With Baldwin's group, Hopkins voted against the principle of the union of the two Canadas into the Province of Canada, and he generally supported Baldwin on most issues throughout the first Parliament. However, he soon gained a reputation for being a maverick within the party. which was opposed by the other Reformers. In stating his support, he declared, "I came here to build up a countrynot a party. I shall vote for the bill." In 1843, he sided with the Tories in opposing the move of the capital from Kingston to Montreal, and also expressed his disapproval when the Reform government resigned in protest over a dispute with the Governor General, Sir Charles Metcalfe. Upon the rise of the Clear Grits, Hopkins joined them and became one of the revered "old Reformers". When Malcolm Cameron resigned from the Baldwin Lafontaine government to join them, he was replaced in the Cabinet by Wetenhall, who was obliged to run in a mandatory byelection in 1850. Hopkins, supported by Cameron, chose to run against him, and was the winner in what turned out to be a very vicious campaign. As one of the five Clear Grits in the Legislative Assembly, he was effective in opposition, and helped to bring down the Baldwin Lafontaine ministry in 1851. Hopkins chose not to run in the resulting election and retired from politics, later moving to Hamilton in 1870. Hopkins came to be known as "a grand old man of Ontario Liberalism." He died in Toronto in 1880 at the home of his son in law William Leggo, a local barrister. At his death, he was the oldest parliamentarian in all of Canada. His pallbearers included a former Prime Minister of Canada, Alexander Mackenzie and Oliver Mowat, the Premier of Ontario, both long time Liberals. Hopkins was buried at the Toronto Necropolis.