Роберт Болдуин: Канаданың жауапты үкіметіндегі көшбасшы

Кіріспе

Канада провинциясының бірлескен премьер-министрі

Роберт Болдуин (12 мамыр 1804 – 9 желтоқсан 1858) – Жоғарғы Канаданың заңгері және саясаткері. Ол саяси серіктесі Луи Ипполит Лафонтенмен бірге Канада провинциясындағы алғашқы жауапты үкіметтің министрлігін басқарды. "Жауапты үкімет" провинцияның революциясыз, бірақ зорлық-зомбылықсыз демократиялық өздігінен басқаруын белгіледі. Бұл жетістікке муниципалдық басқарудың енгізілуі, қазіргі заманғы құқықтық жүйенің құрылуы, Жоғарғы Канададағы қазылар алқасы жүйесіндегі реформалар және қарыз үшін түрмеге жабуды жою да кірді. Болдуин Оранж ордені және басқа да бауырластық ұйымдармен араздасқандығымен де танымал. Лафонтен мен Болдуин үкіметі 1837-1838 жылдардағы Төменгі Канада көтерілісі кезінде Төменгі Канада азаматтарына келтірілген залапты өтеу мақсатында Көтеріліс салдарынан туындаған шығындар туралы заңды қабылдады. Заңның қабылдануы Монреальдегі ағылшын-канадтық торилерді ашуландырып, 1849 жылы Монреальдегі Парламент ғимараты өртелді.

Отбасы

Роберт Болдуиннің әкесі, сонымен қатар Роберт Болдуин ("Көшпенді Роберт") 1799 жылы Ирландиядан Жоғарғы Канадаға көшіп келді. Оның әкесі Уильям Уоррен Болдуин (25 сәуір 1775 – 8 қаңтар 1844) болды. Болдуин отбасы белгілі бір ықпалды отбасы еді. Роберт Болдуиннің туыстарының арасында Англиялық епископ Морис Сколлард Болдуин, Торонто қаласының мэрі Роберт Болдуин Салливан және Ирландиялық католик көшбасшысы Коннелл Джеймс Болдуин сияқты Жоғарғы Канаданың ықпалды тұлғалары болды. Рассел Уилкокс Болдуин отбасы, Сэр Джон Робинсон басқарған, олармен күрескен танымал "Отбасылық келісімге" ұқсас элиталық "Компакт" құрды. 1827 жылы Болдуин өзінің туған інісі Аугуста Элизабет Салливанға, Дэниел Салливанның қызына үйленді. Олардың төрт баласы болды – екі ұл және екі қыз. Аугуста Элизабеттің 1836 жылы қайтыс болуымен олардың некесі аяқталды. Роберт Болдуин жиырма екі жылдан кейін, 1858 жылы қайтыс болды. Роберт Болдуин – канадалық авиацияның пионері және әйгілі өнертапқыш Александр Грэм Беллдің серіктесі Фредерик Уолкер Болдуиннің әкесі. Роберт Болдуин сонымен қатар Францияда туған журналист, өнер сыншысы және Оскар Уайльдтың мұрагері Роберт Болдуин Ростың әкесі болды.

Бірінші қағидалар

Болдуиннің саяси принциптерін XVIII ғасырдағы британдық "Country Party" партиясының аясында қарастыру қажет. Бұл – парламентарийлердің еркін коалициясы болатын, оның ықпалы Америка революциясында және одан кейінгі Джексон саясатында да сезілді. "Ел партиясы" ежелгі грек және римдік азаматтық ұғымдарына сүйене отырып, азаматтық гуманизмді және қоғамдық мүдде үшін мүсілдік саяси қатысудың құндылығын қабылдады; жеке мүдделерін қоғамдық игіліктен жоғары қойған аз ғана адамдар барлық азаматтардың саяси қатысуға деген моральдық міндеттемесіне қауіп төндірді. "Ел партиясының" азаматтық гуманизмі патшалық "Сот" партиясының коммерциялық идеологиясын қабылдамады. "Ел партиясы" республикалық бағытқа ие болды, ол демократиялық парламенттің билігін монархтың араласуынан қорғауға ұмтылды, мемлекеттік басқару, мемлекеттік кредит және қаржы-коммерциялық революциялардың кең ауқымды даму кезеңінде. Бұл, Джексон демократтары арасында революциядан кейін, сондай-ақ 1830-шы жылдардың соңындағы Ұлыбританиядағы чартистер қозғалысында дамыған "азаматтық республиканызмының" американдық ұғымдарымен ұқсас болды.

Жауапты үкімет

"Жауапты үкімет" ұғымы доктор Уильям В. Болдуин мен оның ұлы Робертке жатқызылады. Колониялық министрлердің колониялық парламент алдындағы жауапкершілігі туралы идея 18-шы ғасырдың соңынан бері талқыланса да, Болдуиндер бұл қағиданы сәтті іске асырған алғашқылардың бірі болды. Бұл фразаның мағынасы уақыт өте келе өзгерді. 1828 жылы Жоғарғы Канаданың британ Парламентіне жолдаған петициясында Конституциялық акт британ Парламенті мен колониялық халық арасындағы шарт екені, және оны тараптардың бірі өз бетінше өзгерте алмайтыны айтылды. 1836 жылы Болдуин Атқарушы кеңестің мүшелерін лейтенант-губернатор Бонд Хедтің әкімшілік тағайындаулар бойынша кеңесуден бас тартуына наразылық білдіріп, отставкаға келуге көндіргені сайланған Ассамблеяға министрлік жауапкершілікті білдірмеді (Атқарушы кеңесшілер министрлер емес еді), бірақ Тақтың осы Кеңеспен кеңесуге міндеттілігін көрсетті. Фразаның аңғалдығы оның нақты мақсатына нұсқайды: көтеріліссіз, "жасырын билікке ие болу". 1837 жылғы көтерілістерден және Лорд Дурхэмнің баяндамасының іске асырылуынан кейін ғана Атқарушы кеңес министрлер кабинетіне айналды, олар ведомстволардың басшылары болды, және "жауапты үкімет" фразасы олардың тағайындалған губернаторға емес, сайланған Ассамблеяға жауапкершілігін білдірді.

Муниципальдік үкімет

Жоғарғы Канададағы муниципалдық үкімет аудан ішінде заңды басқару үшін тоқсандық сессиялар соттарында отырған тағайындалған судьялардың бақылауында болды. Торонто сияқты бірнеше қалалар заң шығарушы органның арнайы заңдарымен құрылды. Канада Одағынан кейін, жаңа губернатор Чарльз Пулетт Томсон, 1-ші барон Сиденхэм, аудандық кеңестер заңының қабылдануын жетекшілік етті, ол муниципалдық үкіметті аудандық кеңестерге берді. Оның заң жобасы әр округтен екі сайланған кеңесшіге мүмкіндік берді, бірақ округ әкімі, хатшы және қазынашы үкімет тарапынан тағайындалатын болды. Бұл күшті әкімшілік бақылауды және үкіметтік тағайындауды сақтап қалуға мүмкіндік берді. Сиденхэмнің заң жобасы оның халықтың қатысуын күшті атқарушы биліктің бақылауында шектеу туралы үлкен алаңдаушылығын көрсетті. Балдуин 1849 жылғы Балдуин заңымен осы заңды реформалауды өзінің ең үлкен жетістіктерінің бірі деп есептеді. Балдуин заңы муниципалдық үкіметті Корольдік орталық биліктің кеңейтілуі емес, шынайы демократиялық етті. Ол жергілікті билік органдарына салық жинау және қағидалар қабылдау үшін өкілеттік берді. Сондай-ақ, ол муниципалдық үкіметтердің иерархиясын құрды, жоғарыдан қалалар басталып, содан кейін қалашалар, ауылдар және соңында округтерге дейін төмендеді. Бұл жүйе келесі 150 жыл бойы қолданыста болды.

Саяси мансап

Роберт Болдуин табиғи саясаткер емес еді. Ол көңілсіз, қоғамда қиындықпен сөйлейтін адам деп сипатталды. Ол үнсіз, тоқтап-тоқтап сөйлейтін. 1830 жылы Йорк қаласынан заң шығару жиналысына қосымша сайлауда депутат болып сайланғанымен, сол жылдың соңындағы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. Осы еңбексіз бастамаға қарамастан, оның қағидаларына адалдығы және Orange Order сайлау зорлық-зомбылығына деген батылдығы көтерілістен кейінгі кезеңде сайлаушылардың сенімін жеңіп алды.

1837 жылғы көтеріліске

1830 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін, Балдуин әйелінің 1836 жылы кесарев тілімінен қайтыс болғанға дейін жеке заңгерлік тәжірибасына қайта оралды. Ол 1830-жылдардағы Саяси одақ қозғалысына қатыспады. Элиза Болдуиннің қайтысынан кейін екі апта өткен соң, реформалық наразылықтарды шешу үшін сэр Фрэнсис Бонд Хед (1793–1875) жаңа вице-губернатор болып келді. Ол Балдуин, Джон Данн және Джон Ролф сияқты реформаторларды іздеп, үш «Компакт» мүшесімен бірге Атқару кеңесіне тағайындады. Балдуиннің Атқару кеңесіне қосылу шарты Бонд Хедтің жауапты үкімет құруға ауызша міндеттеме беруі болды. Бонд Хед кейіннен келісімді жазбаша растаудан бас тартты, сондықтан Балдуин бір ай ішінде отставкаға кетіп, Реформа және Тори кеңесшілерін де онымен бірге отставкаға кетуге көндірді. Бұл Бонд Хедті реформаторлардың келісімге келмейтініне сендірді. Ол дереу сайлау жариялады, онда лейтенант-губернатор ретінде сайлауға тікелей араласып, «Оранж Орденінің» сайлаудағы зорлық-зомбылығын пайдаланып, реформаторларды Заң шығару жиналысынан шығарып тастады. 1836 жылы Балдуин Ұлыбританияға колония хатшысы лорд Гленелгпен кездесу үшін сапар шекті, бірақ одан кездесуге рұқсат алмайды. Ол Гленелгке «Егер Ана Ел колонияны сақтап қалуды қаласа, оны тек күшпен немесе халықтың келісімімен ғана істеуге болады. Ұлыбританияның «қылышпен үкім жүргізуге» ниеттенбейтінін қабылдаймын» деп жазды. Ол жауапты үкіметтің шешімін ұсынды, бірақ одан бас тарды, нәтижесінде колония көтеріліске ұшырады. Роберт Болдуин 1837–1838 жылдардағы көтеріліске қатысты болмады және көтерілістегі рөлі үшін атқыланған Питер Мэтьюстің (көтерілісші) жақтауын нашар қорғады. Балдуин Джон Ролфпен бірге көтерілісшілер мен лейтенант-губернатор арасында делдалдық қызмет атқарды, 1837 жылдың 5 желтоқсанында Торонтоның солтүстігіндегі көтерілісшілер лагеріне бітімгершілік туын жеткізді, бірақ қарулы қақтығыстың алдын ала алмады. Ол әкесі Уильяммен бірге лорд Дурхэмге британ үкіметіне жауапты үкімет құруды ұсынды.

After losing his seat in the 1830 election, Baldwin withdrew to his private legal practice until his wife's death as a result of a Caesarian in 1836. He took no part in the Political Union movement of the 1830s. Two weeks after Eliza Baldwin's death, Sir Francis Bond Head (1793–1875) arrived as the new Lieutenant Governor, to address reform grievances. He sought out and appointed reformers Baldwin, John Dunn and John Rolph to the Executive Council with three Compact members. Baldwin's condition for joining the Executive Council was a verbal commitment by Bond Head to a responsible government. Bond Head later refused to give written confirmation of the agreement, so Baldwin resigned within a month and convinced the other councilors, both Reform and Tory, to resign with him. This convinced Bond Head that the Reformers were intractable. He called an immediate election, in which he as Lt. Governor waded into the electoral fray, and with the use of Orange Order polling violence, expunged the reformers from the Legislative Assembly. Baldwin traveled to Great Britain in 1836 to see the colonial secretary, Lord Glenelg but was refused. He wrote to Glenelg that "if the Mother Country desires to retain the colony it can only be done either by force or with the consent of the people. I take it for granted that Great Britain cannot desire to exercise a Government of the Sword." He laid out the remedy – responsible government – but was spurned, and the colony descended into rebellion. Though a moderate reformer, Robert Baldwin strongly disapproved of the rebellion of 1837–38, and as a function of his views provided allegedly a lackluster defense of Peter Matthews (rebel), who was executed for his role in the Rebellion. Baldwin served as an intermediary, with John Rolph, between the rebels and the Lt. Governor, carrying a flag of truce to the rebel camp north of Toronto on 5 December 1837, but failed to head off an armed clash. He and his father William advised Lord Durham to suggest responsible government to the British government.

Канада одағы

Дюрхамның баяндамасына жауап ретінде британ үкіметі Чарльз Пулетт Томсонды (кейін Лорд Сиденхэм) екі негізгі міндетпен губернатор етіп тағайындады. Біріншіден, ол Жоғарғы және Төменгі Канада провинцияларын біріктіру және атқарушы кеңесті күшейту арқылы Төменгі Канададағы канадалықтардың дауысын әлсіретуі керек еді. Екіншіден, ол британдық билікті күшейту үшін орталықтандырылған округтік кеңестердің жаңа жүйесін енгізуі керек болды, бұл сайланған Ассамблеяның заңнамалық өкілеттігінің көп бөлігін алып, оған губернатордың бюджетін бекітуден басқа ештеңе қалдырмайды. Екі реформа да орталық мемлекетті нығайтып, (канадалық) заң шығарушы билікті әлсіретеді. Сиденхэм атқарушы кеңесті реформалады, алғаш рет үкімет министрлерін мүше етті (яғни кабинеттік басқару). Ол 1840 жылы Болдуинді солиситор-генерал етіп тағайындап, реформашылардың қолдауын алуға тырысты. Жауапты үкімет принципін сақтау үшін Болдуин сайлауға түсуі керек еді, осылайша ол, үкімет министрі ретінде, тәжге емес, сайланған Ассамблеяға жауап бере алатын болар еді. 1841 жылдың қаңтар айында Торонтодағы азаматтық сайлау кезінде болған Orange Order төңкерісі Болдуинге қалада орын алу мүмкін емес екеніне көз жеткізді. Оның орнына ол Гастингс және 4-ші Йорк округтерінде сайлауға түсті. Бұрынғы бүлікке дейінгі реформа қозғалысында маңызды рөл атқарған Бейбітшілік балалары Болдуиннің 4-ші Йорк округіндегі сайлауын ұйымдастырды, ол "қарсылықсыз жеңіске жетті" және Біріккен Парламентке сайланған алғашқы мүше атанды. Кейін ол Гастингске де сайланды.

Болдуин және Лафонтейн

Болдуин Канаданың батысында екі округтен сайланғанымен, реформаторлар азшылықта болды. Канаданың шығысында Монреальден тыс Терребонн округіндегі канадалық реформаторлардың көшбасшысы Луи Ипполит Лафонтеннің сайлануына кедергі келтіру үшін округтерді қайта бөлу және Оранж Орденінің зорлық-зомбылығы қолданылды. Лафонтенге орын беру үшін Болдуин Бейбітшілік балаларының жетекшісі Дэвид Уилсонға Лафонтенді 4-ші Йорк округінен кандидат ретінде тіркеуді ұсынды. Болдуин сондай-ақ Сиденхэмді Лафонтенді реформаланған Атқару кеңесіне енгізуге талап қойды, әйтпесе ол Бас прокурор лауазымынан кететінін мәлімдеді. Олардың одағы Лафонтенге 1841 жылы ассамблеяда орын алуға, ал Болдуинге 1843 жылғы қосымша сайлауда жеңіске жетуге мүмкіндік берді. 1841 жылдың 3 қыркүйегінде Бейбітшілік балалары Болдуин мен Лафонтен үшін өздерінің ғибадатханасында үгіт-насихат жиыны өткізді, онда олар «Төменгі Провинцияның канадалық халқына адал құрмет көрсетуге біздің құқығымыз бар екенін айтуға қуаныштымыз» деді. Оранж Орденінің зорлық-зомбылықтарына қарамастан, Лафонтен 4-ші Йорк округінің өкілі болып сайланды. Алайда Лафонтен орынға отыруға үлкермес бұрын, губернатор Сиденхэм қайтыс болды. Оның орнына келген сэр Чарльз Багот реформаторлар мен торилерден тұратын аралас кабинет құра алмады, сондықтан ол Лафонтен басқаратын «Канадтық партияны» кабинетке енгізуге мәжбүр болды. Лафонтен Болдуин де кірмесе, Атқару кеңесіне қосылудан бас тартты. Багот соңында 1842 жылдың қыркүйегінде оған келісуге мәжбүр болды, ал ол ауыр сырқаттанғаннан кейін Болдуин мен Лафонтен Канада провинциясының алғашқы нағыз премьер-министрлері болды. Алайда, министрлер лауазымына кіру үшін екеуі де қайта сайлауға түсуі керек болды. Лафонтен 4-ші Йорк округінен оңай қайта сайланса, Болдуин Оранж Орденінің зорлық-зомбылығы салдарынан Гастингс округіндегі орынын жоғалтты. Осы кезде екі адам арасындағы келісім толыққанды нығайып, Лафонтен Болдуинге Канаданың шығысындағы франкофондық аймақтағы Римоски округінен сайлауға қатысуға көмектесті. Бұл олар іздеген Канаданың бірігуі болды, онда Лафонтен тілдік дискриминацияны жеңіп, ағылшын Канадасында орын алды, ал Болдуин француз Канадасында өзіне орын тапты.

Although Baldwin was elected in two seats in Canada West, reformers were in the minority. In Canada East, gerrymandering and Orange Order violence were used to prevent the election of Louis Hippolyte LaFontaine, leader of the Canadien reformers in Terrebonne, outside Montreal. To ensure LaFontaine a seat, Baldwin proposed to David Willson, leader of the Children of Peace, that they nominate LaFontaine for the seat in 4th York. Baldwin also insisted that Sydenham include LaFontaine in the reformed Executive Council, or he would resign as Solicitor General. Their alliance allowed Lafontaine to have a seat in the assembly in 1841 and for Baldwin to win the by election in 1843. On 3 September 1841, the Children of Peace held a campaign rally for Baldwin and LaFontaine in their Temple, where they rejoiced "to say that we have it in our power to show our impartial respect to the Canadian people of the Lower Province." Despite threats of Orange Order violence, LaFontaine was elected as representative of 4th York. However, before LaFontaine could take up his seat, Governor Sydenham died. His replacement, Sir Charles Bagot, was not able to form a mixed cabinet of Reformers and Tories, and so he was forced to include the "Canadien party" under LaFontaine. LaFontaine refused to join the Executive Council unless Baldwin was also included. Bagot was finally forced to accede in September 1842, and when he became severely ill thereafter, Baldwin and Lafontaine became the first real premiers of the Province of Canada. However, to take office as ministers, the two had to run for re election. While LaFontaine was easily re elected in 4th York, Baldwin lost his seat in Hastings as a result of Orange Order violence. It was now that the pact between the two men was completely solidified, as LaFontaine arranged for Baldwin to run in Rimouski, a constituency in a heavily francophone area of Canada East. This was the union of the Canadas they sought, where LaFontaine overcame linguistic prejudice to gain a seat in English Canada, and Baldwin obtained his seat in French Canada.

Меткалф пен Канаданың реформа қауымдастығы

Бальдуин мен Лафонтеннің үкіметі губернатор Баготтың 1843 жылғы наурыз айында қайтыс болуына дейін бар болғаны алты айға созылды. Оның орнына сэр Чарльз Меткалф тағайындалды, оның міндеті – «радикалды» реформа үкіметін тексеру болды. Болдуин мен Меткалф арасындағы қарым-қатынас Болдуиннің Оранж орденін және оның саяси зорлық-зомбылығын тыйым салуға бағытталған құпия қоғамдар туралы заңына байланысты нашарлады. Меткалф заң жобасын қабылдамады, содан кейін Болдуин мен Лафонтеннің келісімінсіз өзінің жақтастарын меценаттық лауазымдарға тағайындай бастады. Олар 1843 жылғы қарашада отставкаға кетті, бұл бір жылға созылған конституциялық дағдарыстың бастауы болды. Заң шығарушы орган жұмысын тоқтатқан бір жылдық дағдарыс – Жоғарғы Канаданың демократияға қарай рухани жолындағы соңғы көрсеткіш болды. Америка революциясының сияқты ауқымды болмаса да, ол провинцияда саяси диалогтың негіздерін қайта қарауға және жаңаша түсінуге мәжбүр етті. Меткалф бір жылдық дағдарыс кезінде Сиденхэм жүйесін және оның империялық мемлекетке есеп беретін, шектеулі, либералды капиталистік үкімет туралы көзқарастарын қолдады, жергілікті Ассамблеяға емес. Ол парламенттің маңыздылығын көрсетіп, үкімділік жүргізуді жалғастырды. Болдуин 1844 жылғы ақпанда Канада батысындағы реформа қозғалысын біріктіру және күтілетін сайлау алдында жауапты үкімет туралы олардың түсініктерін түсіндіру үшін «Реформа қауымдастығын» құрды. Жиырма екі филиал ашылды. Реформа қауымдастығының барлық филиалдарының ірі жиналысы Шарон қаласындағы Бейбітшілік балаларының екінші үйінде өтті. Бұл, ақырында, Болдуиннің 4-ші Йорк округінен сәтті сайлануына жол ашты. Болдуин Хастингстегі жеңілісінен кейін қайда бару керегін білмей қалды. Оранжевый толқындары Хастингсте немесе 2-ші Йорк округінде, онда ол Оранжевый көшбасшысы Джордж Дугганға жеңілген, кез келген мүмкіндікті жоққа шығарды. Лафонтен тағы да бір достық қадам жасап, 4-ші Йорк округінен өкілдік ету орнын босатып, Болдуинге сол жерде сайлауға мүмкіндік берді. Дэвид Уилсон, реформа қауымдастығы митингін жарық беру рәсімі кезінде ұйымдастырғаннан кейін, Болдуиннің сайлау штабына жетекші болды. Болдуиннің маусым айында өткен митингісіне үш мыңнан астам адам қатысқан.

The Baldwin LaFontaine ministry barely lasted six months before Governor Bagot also died in March 1843. He was replaced with Sir Charles Metcalfe, whose instructions were to check the "radical" reform government. The relationship between Baldwin and Metcalfe soured over Baldwin's Secret Societies Bill, which sought to outlaw the Orange Order and its political violence. Metcalfe rejected the legislation and then began appointing his supporters to patronage positions without Baldwin and LaFontaine's approval. They resigned in November 1843, beginning a constitutional crisis that lasted for a year. This year long crisis, in which the legislature was prorogued, “was the final signpost on Upper Canada's conceptual road to democracy. Lacking the scale of the American Revolution, it nonetheless forced a comparable articulation and rethinking of the basics of political dialogue in the province.”

During the year long crisis, Metcalfe was to champion the Sydenham system and its conceptions of a limited, liberal capitalist government accountable to the imperial state, not the local Assembly; he continued to govern, demonstrating the irrelevance of Parliament. Baldwin now established a “Reform Association” in February 1844, to unite the Reform movement in Canada West to explain their understanding of responsible government before the expected election. Twenty two branches were established. A grand meeting of all branches of the Reform Association was held in the Second Meeting House of the Children of Peace in Sharon. It was ultimately to serve as the springboard for Baldwin's successful candidacy in 4th York. Baldwin had been at a loss about where to run after his loss in Hastings. Orange mobs continued to rule out any chance in Hastings, or in 2nd York, where he had lost to Orange leader George Duggan. LaFontaine, in yet another act of friendship, gave up his seat representing 4th York, thus allowing the desperate Baldwin to run there. David Willson, having arranged for the Reform Association rally during the illumination ceremony, now became Baldwin's campaign manager. It was reported that over three thousand people attended this June rally for Baldwin.

Жауапты үкімет орнады

Кейінгі жалпы сайлауда генерал-губернатор шамалы көпшілік дауыспен қолдау тапты. Бірақ бір жылға созылған саяси дағдарыс жауапты үкіметтің қажеттігін анық көрсетті; тіпті бұрынғы Compact Tories, енді жаңа консервативтік партияға айналып, жауапты үкіметтің бір нысанын талап етті. Меткальф 1846 жылы ауруға шалдыққанға дейін үкімет басқарды. Жаңа генерал-губернатор лорд Элгин Канадада жауапты үкіметті мойындау үшін арнайы жіберілді. 1848 жылы реформаторлар қайтадан билікке келді, Болдуин мен Лафонтен 11 наурызда екінші үкіметін құрды және көптеген маңызды реформаларды жүзеге асырды, оның ішінде 1837-1838 жылдардағы көтерілістерге қатысушыларға кешірім беретін заң, Торонтоның діни емес университетін құру және жергілікті басқаруды енгізу. Олардың ең батыл қадамы – 1849 жылы Парламент арқылы Көтеріліс шығындары туралы заңды қабылдату болды. Бұл Оранжшылдардың бүліктерін және Парламент ғимараттарының өртелуін тудырды, себебі сол кезде Еуропаның көп бөлігі республикалық төңкерістер мен контрреволюциялар толқынына ұшырады.

Реформалық өзгерістер

Бальдуиндік реформаторлар саяси партия емес еді. Олардың басты мақсаты орындалған соң, орталық енді тұра алмай қалды. Көп ұзамай ішкі даулар басталып, 1851 жылы Болдуин отставкаға кетті. Оның отставкаға кетуіне себеп болған арнайы мәселе – Жоғарғы Канаданың Канцелярия сотын тарату әрекеті болды, оның құрылымы 1849 жылы Болдуин ұсынған заңға негізделген. Бұл әрекет Жоғарғы Канада өкілдерінің көпшілігімен қолдау тапса да, сәтсіз аяқталды, ал Болдуиннің қатаң санасы оны өзіне сенімнің белгісі деп қабылдады. Одан да терең себеп – оның радикалдардың, кейін "Clear Grits" деп аталғандардың, прогрессивті көзқарастарын қабылдай алмауы еді. Йорк қаласында қайта сайлануға түскенде, ол діни жерлер туралы күрделі мәселеде ешқандай уәде бермеді және жеңіліске ұшырады. 1853 жылы, 1854 жылы коалиция құру арқылы құрылған Либералды-консервативтік партия оны сол кезде сайланатын жоғарғы палатаға кандидат ретінде ұсынуға тырысты. Болдуин прогрессивті реформаторлармен келіспесе де, олардың қарсыластарының тактикасын мақұлдамады және сайлауға қатысудан бас тартты. 1858 жылдың 9 желтоқсанында 54 жасында Спадинада дүниеден өтті. Оның шараларына ең қатыгез қарсыласқандар да оның ниеттерінің тазалығы мен мүсіліктігін мойындады. Жауапты үкімет құрылғаннан кейін, ол Канаданың ағылшын және француз тілді халқы арасындағы жақсы қарым-қатынас орнатуға өзін арнады, және оның есімі француз канадалықтарының арасында, сондай-ақ туған Онтарио провинциясында да құрметпен сақталады.

Мұра

Джон Ралстон Саул Лафонтейн-Болдуин симпозиумының ашылуында: «Біз өзара саяси тартыстарда жүзден аз азаматты өлтірдік, олардың көпшілігі Риель көтерілісі кезінде Саскачеван штатындағы Батош қаласында бір күнінде қаза болды», - деп атап өтті. Ол былай деді: «Кез келген азаматтық мәдениеттің бірінші өлшемі – оның сөздері, мифтері, көшбасшылары немесе заңдары емес, оның қанша азаматын өлтіргені». Біз осы зорлық-зомбылықсыз дәстүрді Роберт Болдуин мен Луи Ипполит Лафонтенге қарыздымыз, олар өз принциптерінен бас тартпады және кек алудан бас тартты. Болдуин сатылары, оның әкесінің Спадина үйінен Остин террасасы арқылы Давенпорт жолына дейінгі сатылар, Болдуиннің құрметіне аталған.