Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Апач соғыстарының бір бөлігі Грант лагеріндегі қырғын 1871 жылы 30 сәуірде Сан-Педро өзенінің бойындағы Аризона штатындағы Грант лагерінде АҚШ армиясына бағынған Пинал және Аравайпа апачтарына жасалған шабуыл болды. Бұл қырғын америкалықтар, апачилер және олардың явапай одақтастары арасында жүргізілген бірқатар шайқастар мен науқандарға әкелді, олар 1875 жылға дейін жалғасты, ең танымал - 1872 және 1873 жылдардағы генерал Джордж Круктың Тонто бассейндік науқаны.
Part of the Apache Wars
The Camp Grant massacre, on April 30, 1871, was an attack on Pinal and Aravaipa Apaches who surrendered to the United States Army at Camp Grant, Arizona, along the San Pedro River. The massacre led to a series of battles and campaigns fought between the Americans, the Apache, and their Yavapai allies, which continued into 1875, the most notable being General George Crook's Tonto Basin Campaign of 1872 and 1873.
Өмірбаян
Кейбір тарихшылар аймақтағы үндістердің қақтығыстарының азаюы Тусонда экономикалық дағдарыс қаупін тудырды деп санайды, өйткені Федералды үкімет жаушы тайпаларды, негізінен апачтарды тыныштандыру және бақылау үшін қаржыны қысқартты. "Тыныштық үшін жамылғы" экономикасымен өмір сүрген саудагерлер көп ұзамай өздерінің табыс көздерін жоғалтудан қорқады. 1871 жылдың басында жаулықтардың артуына және апачтарға "сыйлықтардың" федералды қаржыландыруын арттыру үшін бірнеше Аризоналықтар оқшауланған елді мекендерге шабуыл жасады. Олардың бірі Аравайпа каньонында орналасқан. 1870 жылдардың басында Аризонадағы үндістердің жағдайы бейбітшілік пен соғыс аралығында алға-артқа ауысты. Жаулықтардың әр жаңа кезеңі қоныстанушылар мен солдаттар арасындағы қақтығысты күшейтті. 1867 жылы Үндістанның бейбітшілік жөніндегі комиссиясының есебі екі жылдан кейін Үндістанның комиссарлар кеңесін құруға әкелді. Индей істерінің кеңсесі ішіндегі құқық бұзушылықтарды тергеу, комиссарлар индейлік құқықтарды қорғау үшін өсіп келе жатқан қозғалыстың бастамасы болды, ол президент Улисс С. Грант әкімшілігінің квакер саясатына ұласты. Аризонаның әскери күштері кездескен басты проблема - олардың жер аумағы тым үлкен болғандықтан, жасақтары аз болды. Сол кездегі хроникалардың көпшілігі апачтарды ең үлкен қауіп ретінде қарастырды, бірақ Yuman сөйлеген Yavapais, олар жиі Apache Mohaves немесе Apache Yumas деп аталды, отарлаушыларды жиі өлтірді және қиратты. Төрт субтайпаға бөлінген, Толкапая немесе Батыс Явапаи, Явапе және Випукпая немесе Солтүстік-Шығыс Явапаи және Кевевкапая немесе Оңтүстік-Шығыс Явапаи, Явапаи Колорадо өзенінен Тонто алабына дейін созылып кетті. Апачилер сияқты олар да қозғалмалы және өте тәуелсіз болды, олардың жалғыз саяси билігі - жергілікті топтар таңдаған соғыс басшылары мен кеңесші басшылар болды. Бұл АҚШ армиясының бір уақытта бірнеше Явапай тобымен келіссөз жүргізуін өте қиын етті. Әскерлер Явапаиді шөл даланың қиыр жерлері арқылы қуып жетуі керек болды. Көптеген сарбаздар күннің аппақ ыстығына күйіп кеткен саздан салынған Грант лагері сияқты жерлерден қашып кетті.
Some historians feel the reduction of Indian hostilities in the region had triggered fears of economic crisis in Tucson, since the Federal government was reducing funds for pacifying and controlling hostile tribes, mostly Apaches. Merchants who survived on the "blankets for peace" economy, were afraid their source of income would soon be lost. In early 1871, to bolster public support for increased hostilities and increased federal funding of "gifts" to the Apaches, several Arizonans allegedly staged mock raids on isolated settlements. One of these settlements was in Aravaipa Canyon. Indian affairs in early 1870s Arizona lurched back and forth between peace and war. Each new round of hostilities brought increasing conflict between the settlers and the soldiers. The report of the Indian Peace Commission, in 1867, led to the creation of the Board of Indian Commissioners two years later. Investigating abuses within the Office of Indian Affairs, the commissioners spearheaded a growing movement for Indian rights that culminated in the Quaker Policy of President Ulysses S. Grant's administration. A major problem faced by Arizona's military was they had too few soldiers for too vast an area of land. Most chronicles of the time regarded Apaches as the biggest menace, but Yuman speaking Yavapais, who were often identified as Apache Mohaves or Apache Yumas, killed and mutilated settlers just as often. Divided into four subtribes, the Tolkapaya, or Western Yavapais, the Yavepe and the Wipukpaya or Northeastern Yavapais and the Kewevkapaya or Southeastern Yavapais, the Yavapais ranged from the Colorado River to the Tonto Basin. Like the Apaches, they were mobile and extremely independent, their only political authorities being war chiefs and advisory chiefs selected by local groups. This made it extremely difficult for the United States Army to run down or negotiate with more than one Yavapai group at a time. Troops had to pursue the Yavapais across rough desert terrain. Many of the soldiers deserted, fleeing places like Camp Grant, a sun scorched collection of adobe buildings.
Грант лагері
1871 жылдың басында 37 жастағы бірінші лейтенант Роял Эмерсон Уитман Тусоннан солтүстік-шығысқа қарай 80 шақырым жерде орналасқан Аризона территориясындағы Грант лагерінің командалығын қабылдады. 1871 жылдың ақпан айында бес апач қарт әйел тұтқынға алынған ұлын іздеу үшін Грант лагеріне кірді. Уитман оларды тамақтандырып, мейіріммен қарады, сондықтан Аравайпа мен Пинал тайпаларының басқа апаштары сиыр еті мен ұн үлестерін алу үшін тез арада постқа келді. Сол көктемде Уитман Аравайпа сайының бойында, Грант лагерінен шығысқа қарай 8 шақырым жерде, 500-ге жуық аравайпа және пинал апачтары үшін баспана жасады, соның ішінде бас эскиминзин. Апачилер астық ұстайтын жердің жылқыларына арналған шөпті кесіп, көрші малдарының егіндіктерінен арпа жинай бастады. Уитман бейбітшілік ұзаққа созыла алмайтынын сезінген болар. Ол эскиминзинді өз халқын 1870 жылы құрылған Апач форты маңындағы Ақ тауларға көшіруге шақырды, бірақ ол бас тартты. Қыс пен көктемде Уильям С. Оури мен Хесус Мария Элияс
Early in 1871, a 37 year old first lieutenant named Royal Emerson Whitman assumed command of Camp Grant, Arizona Territory, about 50 miles (80 km) northeast of Tucson. In February 1871, five old Apache women straggled into Camp Grant to look for a son who had been taken prisoner. Whitman fed them and treated them kindly, so other Apaches from Aravaipa and Pinal bands soon came to the post to receive rations of beef and flour. That spring, Whitman created a refuge along Aravaipa Creek, about five miles (8 km) east of Camp Grant for nearly 500 Aravaipa and Pinal Apaches, including Chief Eskiminzin. The Apaches began cutting hay for the post's horses and harvesting barley in nearby ranchers' fields. Whitman may have suspected that peace could not last. He urged Eskiminzin to move his people to the White Mountains near Fort Apache, which was established in 1870, but he refused. During the winter and spring, William S. Oury and Jesús María Elías formed a vigilante
Салдары
Лейтенант Уитман жарақаттанғандарды іздеді, тек бір әйелді тапты, денелерді көміп, Apache еркектерін табу және оларды өзінің сарбаздары "жаман мәмілеге" қатыспағанын растау үшін тауларға аудармашыларды жіберді. Келесі күні кешке аман қалған аравайпалар Грант лагеріне оралды. Оңтүстік Аризонадағы қоныс аударушылардың көбісі шабуылды ақталатын кісі өлтіру деп санады және Оуримен келісті, бірақ бұл оқиғаның соңы емес еді. Қаза болғаннан кейін бір аптадан кейін жергілікті кәсіпкер Уильям Хопкинс Тонге Үнді істер комиссарына: "Қорбандық кезінде үндістерді таң қалдырды және өздерін мүлдем қауіпсіз деп санайды, олар қарусыз қашып кетті". Ол болған оқиғаны қырғын деп атаған алғашқы адам. Әскерилер мен шығыс баспасөзі оны қырғын деп атады, сондықтан президент Грант губернатор А. П. К. Саффордқа егер қылмыскерлер сотқа тартылмаса, Аризонаға әскери заң енгізетінін айтты. 1871 жылдың қазан айында Тусондағы сот 100 адамды 108 адам өлтірген деп айыптады. Екі айдан кейін өткен сот процесінде тек қана апачилердің ұрлауына назар аударылды; алқабилер 19 минут ішінде кінәсіз деп үкім шығарды. Батыстағы апачилер тобы кейіннен шабуылдан қорқып, Тюсон маңындағы фермалары мен жиналатын орындарын тастап кетті. Алғашқы пионерлер келіп, сол жерге қоныстанған соң, апачилер Сан-Педро өзенінің аңғарындағы ата-бабаларының жерлерін қайтадан иеленуге мүмкіндік ала алмады. Көптеген апачилер топтары Тонто бассейніндегі Явапаимен бірікті, содан бастап партизандық соғыс басталды, ол 1875 жылға дейін жалғасты.
Lieutenant Whitman searched for the wounded, found only one woman, buried the bodies, and dispatched interpreters into the mountains to find the Apache men and assure them his soldiers had not participated in the "vile transaction". The following evening, the surviving Aravaipas began trickling back to Camp Grant. Many of the settlers in southern Arizona considered the attack justifiable homicide and agreed with Oury, but this was not the end of the story. Within a week of the slaughter, a local businessman, William Hopkins Tonge, wrote to the Commissioner of Indian Affairs stating, "The Indians at the time of the massacre being so taken by surprise and considering themselves perfectly safe with scarcely any arms, those that could get away ran for the mountains." He was the first person to refer to what had taken place as a massacre. The military and the Eastern press called it a massacre, so President Grant informed Governor A. P. K. Safford that if the perpetrators were not brought to trial, he would place Arizona under martial law. In October 1871, a Tucson grand jury indicted 100 of the assailants with 108 counts of murder. The trial, two months later, focused solely on Apache depredations; it took the jury just 19 minutes to pronounce a verdict of not guilty. Western Apache groups soon left their farms and gathering places near Tucson in fear of subsequent attacks. As pioneer families arrived and settled in the area, Apaches were never able to regain hold of much of their ancestral lands in the San Pedro River Valley. Many groups of Apaches joined up with the Yavapais in Tonto Basin, and from there, a guerrilla war began which lasted until 1875.
Грант лагері және қырғын орны
Қаза болған жерлер Грант лагерінің маңында орналасқан. 1871 жылы оның орны Сан-Педро өзенінің шығыс жағалауындағы жоғарғы террасада, Аравайпа сағасының тоғысуынан солтүстікке қарай орналасқан. Лагерь 32°50'51.22"N, 110°42'11.91"W маңында болды. Грант лагерінің орны қазіргі Орталық Аризона Қоғамдық Колледжінің Аравайпа кампусына жақын, ол 77 -ші Аризона штатының автожолында Маммут және Винкельман қалаларының арасында орналасқан. Бұл жердің аз ғана қалдықтары бар. Қазіргі билік бұл жерді Аравайпа өзенінің оңтүстігіне қарай және Грант лагерінен бес шақырымға қарай орналасқан деп есептейді. Бұл жерде ешқандай белгі жоқ, ал жері жалпыға белгілі. 2021 жылы қаза тапқандардың ұрпақтары қаза тапқан жерге жақын жердегі Оук Флэт қаласында үлкен мыс шахтасының орналасуына қарсы болды.
The massacre occurred in the vicinity of Camp Grant. In 1871, its location was on an upper terrace on the east bank of the San Pedro River, just north of the junction with Aravaipa Creek. The camp was in the vicinity of 32°50'51.22"N, 110°42'11.91"W. The Camp Grant site was near the present Aravaipa Campus of Central Arizona Community College, which is located between the towns of Mammoth and Winkelman on Arizona State Route 77. Few remains of the site are visible. Current authorities place the massacre site south of the Aravaipa Creek and about five miles upstream from Camp Grant. No marker is at the site of the massacre, and the location is only generally known. In 2021, descendants of those massacred opposed the siting of a massive copper mine at Oak Flat, proximate to the massacre site.