Кіріспе
Саяси науқанға арналған әндер Үгіт-насихат әндері - кандидаттар немесе саяси науқандар қолданатын әндер. Қазіргі заманғы науқан әндерінің көпшілігі науқан немесе кандидат туралы оң хабарды білдіретін оптимистік әндер немесе түпнұсқалық композициялар, әдетте патриотизмге, оптимизмге немесе кандидаттың этникалық тегі немесе елінің бөлігі сияқты жеке сапасына қатысты жақсы сипаттағы сілтеме. Кейбір жағдайларда, сайлау әндері қарсылас кандидатқа немесе партияға жасырын шабуыл болуы мүмкін. Кейбір әндер бастапқыда белгілі бір сайлауға арналған науқан әндері ретінде әзірленген, кейінірек сайлау циклдерінде партияның өзімен сәйкестендірілді; мысалы, 1992 жылғы Израиль заң шығарушы сайлауы үшін Ликудтың науқан әндері "Ликуд дұрыс" 2000-шы жылдардың соңында басталған партияның әнұранына айналды. Үгіт-насихат әнін қолдану ең алдымен төрт жылда бір рет өткізілетін АҚШ президенттік сайлауында белгілі, онда екі ірі партияның да кандидаттары әдетте бір немесе бірнеше әндерді өздерінің науқанына сәйкестендіру үшін қолданады.
Campaign songs are songs used by candidates or political campaigns. Most modern campaign songs are upbeat popular songs or original compositions that articulate a positive message about a campaign or candidate, usually appealing to patriotism, optimism, or a good natured reference to a personal quality of the candidate such as their ethnic origin or the part of the country they are from. In some cases, the campaign song can be a veiled attack on an opposing candidate or party. Some songs originally devised as a campaign song for a specific election have become identified with the party itself in later election cycles; for example, the Likud's campaign song for the 1992 Israeli legislative election, "The Likud is Right", has become the Party's anthem starting in the late 2000s. The use of a campaign song is primarily known in the quadrennial United States presidential election, where both major party candidates usually use one or more songs to identify with their campaign.
АҚШ тарихы
Үгіт-насихат әндерінің бастауы американдық саяси сайыстарда, әсіресе президенттік жарыстарда қолданылатын партиялық әндер болды. Сөздер әдетте "Янки Дудл", "Хейл, Колумбия", "Розин-де-Бу", "Хейл-де-Шиф", "Джон Браунның денесі", "Дикси" және "О Танненбаум" ("Мэриленд, менің Мэриленд") сияқты қалыптасқан әуендерге немесе "Бірнеше күн", "Шампан Чарли", "Жасыл кию" немесе "Көмiр шахтасында", ол "Ақ үйде" қызмет еткен. Мүмкін, олардың ең танымалдары "Типпекано және Тайлер" (оның сөздері Александр К. Росс халық әніне "Кішкентай шошқалар") бейімделген. Бұл сөз алғаш рет Огайо штатының Занесвилл қаласында естілді, ол бүкіл елге тез тарады, партияның ұранын берді. Бірде былай делінген: "Француздар үшін (Марсельеза) дегеніміз, 1840 жылы вигтарға "Типпекано мен Тайлер де" деген сөз еді". 1872 жылы "Грили - нағыз нағыз көк" атты ауаны қайта жаңғыртуға тырысты. Кейде әннің сөздері музыкамен бірге қағаз жапсырмалы ән кітапшаларында таратылды. Олардың арасында 1840 жылғы "Лодка кабинасының ән кітабы" және 1860 жылғы президенттік науқанға арналған "Хатчинсонның республикалық әншісі" болды. Көптеген жылдар бойы ұлттық науқандарға көшпелі баспа сөздері, тірі жануарлар, сыбызғы мен домбыралар корпусы, қызыл от, жүзушілер, мөлдірліктер және сот үйлері мен қалалық залдарында жаппай жиналыстар кірді. Глэй клубтары кампаниялық әндерді таныстыру және оларды әндейтін көрермендер мен ойыншыларды басқару үшін ұйымдастырылды. Әндер көпшіліктің қызығушылығын туғызып, мәселелерді баса көрсетіп, ынта-жігерді дамытып, қарсыластарды әзілдеуге көмектесті. Үгіт-насихат әдістерінің өзгеруімен, үгіт-насихат әнінің танымал көрінісі төмендеді. Уолтер Скотттың "Көл ханым" эпостық поэмасынан алынған "Хейлл-тайф" әндері Американың сайлауалды әндер дәстүрінің алғашқы үлгісі болды. Бұл әндер әдетте партиялық саяси пайда үшін қолданыстағы тарихты пайдаланды, фольклорға немесе музыкаға қойылған "күннің танымал барды" сілтеме жасады. XIX ғасырдың ортасында музыка орта тапқа қолжетімді болды және ол құрмет пен мәдени жетілдірістің көрінісі деп саналды. Осылайша саяси партиялар өздерінің үгіт-насихаттарына музыканы енгізе бастады. Саяси айырмашылықтарға қарамастан, Виг және Демократиялық партиялар "Янки Дудл" сияқты көптеген танымал әндерді қайта пайдаланды. Бұл әншілерде ноталық музыканың жоқтығынан болған, бірақ бұл 18-ғасырда "ауызша таратылатын музыканың кең ауқымын" пайдалану арқылы жаппай қатысуға ынталандыруды білдірді.
Тәуелсіздік соғысынан кейінгі американдық бірегейлікке арналған науқан әндерінің әсері
"Yankee Doodle" және "God Save the King" сияқты ағылшын тіліндегі таныс күйлер американдық тәжірибеге байланысты жаңа сөздермен "пародия" құру үшін қолданылды. Бұл тәуелсіздік соғысынан кейін американдықтардың мәдени трансформациясының бір бөлігі болды, олар бұрынғы британдықтардың жаңа, ерекше, тәуелсіз бірегейлігіне қарсы шықты. Бұл пародиялар Революциядан кейінгі кезеңде бірлік, адалдық және бостандық тақырыптарын баса көрсетті, онда мемлекеттер одағы табиғи емес және әлсіз болып көрінді. Азаматтар көбінесе жаңа әндерді топ ретінде, әдетте жергілікті мейрамхана сияқты қоғамдық орында үйренудің қысқа жолы ретінде осы бар материалға сүйенді. Бұл кездесулер жас республика үшін маңызды құндылықтар мен мәселелерді айқындау арқылы ұжымдық бірегейлік пен ұлтты құруға қатысуға мүмкіндік берді. Саяси кампаниялық әндерді американдық қолдану сол кезеңдегі еуропалық үрдістерді көрсетеді, онда әндерді ағылшын, француз, нидерланд және немістер өз азаматтарына ұлттық сезім туғызу үшін жиі қолданады.
XIX ғасырдағы АҚШ-тың сайлау әндерін пропагандалық мақсатта пайдалану
Үгіт-насихат әндері көбінесе үміткердің саяси және мәдени идеологиясын жалпы халыққа тарату және жаңа адамдарды өз мақсатына тарту үшін көркемдік рәсім ретінде пайдаланылды. Үгіт-насихат әндерінің сайлаушылар базасын және саяси кандидаттар үшін сабын қорын құру үшін көпшілік қолдауын негіздеуін тарихшы Джеймс Гарраттың "бейресми насихаттау" ұғымы мемлекет практикасына немесе басшысына қолдау көрсететін пропаганда түрі ретінде сипаттайды. Өзге тарихшы Джон Стрит кампаниялық әндердің пафосы туралы "партияға / өнімге эмоционалды жауап беру үшін арналған дыбыстар" деп жазады. Алғашқы науқан әндерінің топтық орындаушылығы адамдарды танымал әндерге мойынсұнуға және мойынсұнуға итермелейді, бұл көпшілік пен олар құрметтеген кандидатпен адалдық байланыстарын жасайды.
XIX ғасырдағы сайлау әндеріне қарсылық және сын
АҚШ-та 1800 жылдардағы науқан әндерінің алғашқы қайталануы саяси ықыласқа және мерекеге арналған. Осындай танылып, әнделген кезде, сайлау әндері әлеуметтік дискурста саяси мәселе ретінде қарастырылды, "Виг" және "Демократиялық" партиялар жоғары жалақылы риториканы қолданған кезде шыншыл емес деп айыпталды. Уигтер сайлауалды әндерге арқа сүйегендері үшін сынға ұшырады, нәтижесінде 1840 жылы "Виг" Уильям Генри Харрисонның сайлауалды әндерімен қатты қолданатын платформада президенттікке сайланды. Демократтардың өздерін олардың хабарларын тарату үшін әндерді артта қалған, реакциялық пайдалану үшін сынға алған кезде, бұл тек қана жалаңаш негізге алынған, Бұл тәуелсіздік декларациясынан кейінгі, қалыптастыратын, сын әдебиеттің бөлігі, АҚШ басқаруының құрылуы мен қызметіне қатысты және саяси өкілдік пен әртүрліліктің маңыздылығы.
Ерте Америкадағы әдеби қарсылықтың басқа түрлері
"Кампаниялық әндерден" басқа да жазба риториканың басқа түрлері саяси партияларды жою мен оларға қарсы күрес үшін қолданылды. Мысалы, газет мақалалары, пікірлер, поэзия, эсселер және т.б. барлығына қарсы саяси пікір білдіруді заңсыздауға тырысады. Колин Уэллстің "Поэзия соғыстары" - Америка тәуелсіздігіне тікелей байланысты жазбаша риториканың саяси ұстанымын зерттейтін осындай кітаптардың бірі.