Кіріспе

Римдік сот жүйесі бойынша, ертедегі республика кезінде Legis Actiones процедурасы қолданыста болған кезде, екі тарап та алдын ала талқылау кезінде заңды ставка қоюға мәжбүр болды, мүмкін, маңызсыз сот ісіне жол бермеу үшін. Кейбір жағдайларда, егер тарап жеңіліп қалса, ставка сот шығынын жабу үшін сотқа емес, басқа тарапқа, оның ыңғайсыздықтарын өтеу үшін барды.

Legis actiones (жауаптар)

Заңнамалық іс-әрекеттің үш түрлі түрі болды, әрқайсысында ставкалар әртүрлі болды.

Sacramentum (қасиеттілік)

Заңнамалық іс жүргізу жүйесі бойынша сотқа қатысты стандартты рәсім, ол заңмен басқа рәсім белгіленбеген кезде қолданылады. Екі тарап та 50 есекті, егер даудағы мәселе 1000 немесе одан да көп болса, 500 есекті ставка қоюы керек еді. Жеңімпаздар ставкасын қайтарып алады, ал жеңілгендер мемлекетпен бөлінеді. Теориялық тұрғыдан алғанда, бұл ой құдайларға құрбандық жасау идеясында жатыр, бірақ оның негізгі әсері - ойластырылған сомалар айтарлықтай болғандықтан, бос дау-дамайларды болдырмау болды.

Ludicis arbitrive postulatio (жағымсыз ойлау)

Бұл процедура (толық, "legis actio per iudicis arbitrive postulationem", "судья немесе төреші алдындағы шағым") тек заңмен белгіленген кейбір жеке жағдайларда ғана қолданылған. Бұл ешқандай ставка талап етпеді және талапкер үшін өте аз тәуекел болды.

Шарт

Б.з.б. III ғасырдан бастап белгілі бір затты немесе белгілі бір ақша сомасын (мысалы, борышкерден) өндіріп алу үшін қолданылған, ол өздігінен ставка талап етпеді, бірақ тараптар жеңілген адам жеңімпазға қаралған соманың үштен бір бөлігін төлейтіндігі туралы уәде берді. Егер талапкер жеңсе, ол соманы үштен төрттен алады, ал айыпталушы жеңсе, соманы үштен бір бөлігін алады.

1911 жылғы Британникадан

Wager (ауыспалы, Фр. Латвиядан келген "вагиер", "гагиер". vadium, кепіл), ставка немесе ставка. Терминнің әдеттегі мағынасындағы ставкалар Ойын және Беттер бөлімдерінде қарастырылады; бірақ шешімді тәуекелге қою қағидаты бойынша ставка жасау әдісі әртүрлі жағдайларда қолданылды, бұл жерде ескерілуі мүмкін. Азаматтық және қылмыстық істерді шешуге қатысты, ойын-сауық немесе ұқсас процедуралар арқылы шешім қабылдау ежелгі заңның ерекшелігі болды. Римдегі legis actin sacramenti алдымен нақты, содан кейін ойдан шығарылған, және Англиядағы "жауынгерлік" және "заңдық" ставкалары, олардың шығу тегі бойынша ең көне дәуірге дейін, екі құқықтық жүйе тарихының салыстырмалы түрде соңғы кезеңіне дейін сақталған. Бұл ойынның түрі оның себебі ұмытылғаннан кейін де сақталып қалды. Процесстің ставкалық түрінің жалпы таралуы, бәлкім, судьяның тек оған берілген дауды шешкен төреші ретінде емес, мемлекеттің атқарушы қызметкері ретінде емес, кездейсоқ шақырылған төреші ретінде шешкен ерте тұжырымдамасына байланысты болуы мүмкін (Майн, Ежелгі заң, c. Х.) Блэкстоун заң бойынша ставка жасаудың жолын Мұса заңынан бастайды, Мыс. ХХІІ. 10; бірақ бұл тарихи тұрғыдан Нормандиядан Англияға енгізілген компургация жүйесінен алынған сияқты, бұл жүйе қазіргі уақытта ағылшын қазылар алқасының дамуына елеулі әсер етті деп есептеледі. Сондай-ақ, кейбір ұқсастықтар бар, мүмкін, кейбір тарихи байланыс, Рим заңдарының sponsao және decisory антымен және шотланд заңдарының антына сілтеме жасаумен (Oath қараңыз). Техникалық термин sacramentum - бұл екі заң сатысының арасындағы одақ. Заңның талабы бойынша сотталушы он бір тазалаушымен бірге сотқа келді және сотталушы қарызды төлемейтінін немесе (қамауда ұстап тұрмағанын) талапкердің мүлкін ұстамағанын ант етті. Ал тазалаушылар оның шындықты айтқанына сенетіндерін ант етті. Бұл талаптың мәнін анықтаудың өте қанағаттанарлықсыз әдісі болды, сондықтан заңның саясаты оның кеңейтуіне қарағанда оны шектеуді жақтағаны таңқаларлық емес. Осылайша, жауапкер жақсы мінезге ие адам болмаған жағдайда, патша талап еткен жағдайда, жауапкер қарызды төлеген деп саналатын адамның орындаушысы немесе әкімшісі болған жағдайда немесе талаптың себебі бірдей болса да, аталғандардан басқа іс-әрекеттің кез келген түрінде рұқсат етілмеді. Арыздың себебі қарапайым борыш болса да, заң бойынша ешқандай ставкаға жол берілмеді. Бұл негізінен жауапкердің борышты өндіріп алу үшін уәде беруі туралы ойдан шығарылған сөздеріне негізделген. Заң бойынша жаза тағайындалған жағдайда, жазаны талап етуде заңға қарсы ешқандай шарт қоюға жол берілмейтін деген ереже енгізу әдеттегі нәрсеге айналды. 1833 жылы 3 және 4 Вильгельм IV-де заңның күші жойылды. c. 42-бап). 1845 жылға дейін қолданылған сот ставкасының тағы бір түрі - бұл қалжыңдаған мәселе, ол бойынша сот процесінің барысында туындаған сұрақтар жалпы құқық сотында қазылар алқасының қарауына жіберілді. Талапкер жауапкермен белгілі бір оқиғаның өзі айтқандай болғанын кепілдік беруден бас тартты; жауапкер кепілдікті мойындады, бірақ бұл мәлімдемеге қарсылық білдірді; бұл мәселе бойынша қосылды. Бұл процедура 1845 жылғы ойын туралы заңның ІҚ-ымен жойылды. (Д. Ф. С.)