Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түсті бейнедегі синхрондық сигнал, жылдам түсірілетін камералар
Synchronisation signal in colour video
the instant camera range
Colorburst – түсті теледидар сигналындағы түс субтасымалдаушысын синхрондау үшін бейнесигнал генераторымен жасалатын аналогты және композиттік бейнесигнал. Әрбір сканерлеу жолының артқы бөлігінде (басында) Colorburst арқылы осцилляторды синхрондау арқылы теледидар қабылдағышы түстің (хроминанс) сигналдарының жойылған тасымалдаушысын қалпына келтіре алады, соның нәтижесінде түс туралы ақпаратты декодтай алады. Colorburst-тің ең көп қолданылатын түрі – көпкамералық түсірілімде телестудиядағы бейне миксермен бірге жабдықты ортақ сілтеме ретінде біріктіру.
Colorburst is an analog and composite video signal generated by a video signal generator used to keep the chrominance subcarrier synchronized in a color television signal. By synchronizing an oscillator with the colorburst at the back porch (beginning) of each scan line, a television receiver is able to restore the suppressed carrier of the chrominance (color) signals, and in turn decode the color information. The most common use of colorburst is to genlock equipment together as a common reference with a vision mixer in a television studio using a multi camera setup.
Түсіндірме
NTSC-де оның жиілігі дәл 315/88 = 3,579 МГц, 180° фазалық бұрылыспен. PAL дәл 4.43361875 МГц жиілігін қолданады, оның фазасы әрбір жол бойынша 135° және 225° арасында ауысады. Түстік импульстің белгілі амплитудасы болғандықтан, ол кейде сигналдың жалпы амплитудалық өзгерістерін түзеу кезінде эталондық деңгей ретінде пайдаланылады. SECAM ерекшелігі – түстік импульстің болмауы, себебі хроминанстық сигналдар QAM емес, FM арқылы кодталады, сондықтан сигналдың фазасы маңызды емес және эталондық нүкте қажет емес.
In NTSC, its frequency is exactly 315/88 = 3.579 MHz with a phase of 180°. PAL uses a frequency of exactly 4.43361875 MHz, with its phase alternating between 135° and 225° from line to line. Since the colorburst signal has a known amplitude, it is sometimes used as a reference level when compensating for amplitude variations in the overall signal. SECAM is unique in not having a colorburst signal, since the chrominance signals are encoded using FM rather than QAM, thus the signal phase is immaterial and no reference point is needed.
NTSC түстердегі жарылу жиілігінің негіздемесі
Бастапқы қара және ақ NTSC теледидар стандарты 30 Гц кадр жылдамдығын және кадрға 525 жол немесе секундына 15750 жол көрсеткен. Аудио жиілігі бейнесигналдан 4,5 МГц жоғары жиілікпен модуляцияланған. Бұл қара-ақ болғандықтан, видеода тек жарықтық (көріну қабілеті) туралы ақпарат болды. Видео ақпаратының жолға негізделген табиғаты, ортадағы барлық кеңістік толтырылғанмен, жарықтық деректерінің жиілік доменінде біркелкі таралуын қамтамасыз етпеді; ол жол жылдамдығының еселігінде шоғырландырылды. Видеосигналды спектрограммаға түсіргенде, тегіс емес, тісті немесе тікбұрыштың тістеріне ұқсайтын ерекше сурет пайда болды. RCA егер хроминанстық (түсті) ақпарат, сонымен қатар ұқсас спектрге ие болса, жол жылдамдығының жартылай бүтін еселігіндегі тасымалдағышта модуляцияланса, оның сигналдың ең жоғарғы нүктелері жарықтық деректердің ең жоғарғы нүктелерінің арасында жақсы орналасатынын және кедергілер азайтылатынын анықтады. Кедергі толығымен жойылмады, бірақ қалған бөлігі адам көзіне көрінбейтін болды. (Қазіргі теледидарлар тарақ сүзгісін қолданып, бұл кедергіні одан әрі азайтуға тырысады.) Хроминанстық сигнал үшін жеткілікті өткізу қабілетін қамтамасыз ету үшін, бірақ жарықтық сигналының жоғары жиілікті (және осылайша ең аз сезілетін) бөліктеріне ғана кедергі келтіру үшін, шамамен 3,6 МГц хроминанстық субтасымалдағыш жиілігі қажет болды. 227,5 = 455/2 жол жылдамдығының еселігі нақты санға жақын болды, ал 455-тің кіші факторлары (5 × 7 × 13) бөлгішті құруды жеңілдетті. Дегенмен, қосымша кедергі дыбыс сигналынан туындауы мүмкін. Бұл кедергіні азайту үшін хроминанстық тасымалдағыш жиілігі мен дыбыс тасымалдағыш жиілігі арасындағы қашықтықты жол жылдамдығының жартылай бүтін еселігіне тең ету қажет болды. Осы екі жартылай бүтін санның қосындысы жарықтық тасымалдағыш жиілігі мен дыбыс тасымалдағыш жиілігі арасындағы қашықтықтың жол жылдамдығының бүтін еселігі болуын білдіреді. Алайда, бастапқы NTSC стандарты, 4,5 МГц тасымалдағыш арақашықтығы және 15750 Гц жол жиілігі бар, бұл талапқа сай келмеді: дыбыс жол жиілігінің 285,714 еселенгеніне тең болды. Ескі қара-ақ қабылдағыштар басқа дыбыс тасымалдағыш жиілігі бар сигналды декодтамаса да, бейнесигналдағы уақыт туралы ақпаратты сәл төмендетілген жол жылдамдығын декодтау үшін оңай пайдалана алады. Осылайша, жаңа түсті теледидар стандарты жол жиілігін 4,5 МГц аудио субтасымалдағыш жиілігінің 1,001-ге кері немесе 1/286-ға төмендетіп, шамамен 15734,2657 Гц-қа жеткізді. Бұл кадр жылдамдығын 30/1,001 ≈ 29,9700 Гц-қа дейін төмендетті және түсті субтасымалдағышты 227,5/286 = 455/572 = 35/44 4,5 МГц аудио субтасымалдағыш жиілігіне орналастырды.
The original black and white NTSC television standard specified a frame rate of 30 Hz and 525 lines per frame, or 15750 lines per second. The audio was frequency modulated 4.5 MHz above the video signal. Because this was black and white, the video consisted only of luminance (brightness) information. Although all of the space in between was occupied, the line based nature of the video information meant that the luminance data was not spread uniformly across the frequency domain; it was concentrated at multiples of the line rate. Plotting the video signal on a spectrogram gave a signature that looked like the teeth of a comb or a gear, rather than smooth and uniform. RCA discovered that if the chrominance (color) information, which had a similar spectrum, was modulated on a carrier that was a half integer multiple of the line rate, its signal peaks would fit neatly between the peaks of the luminance data and interference was minimized. It was not eliminated, but what remained was not readily apparent to human eyes. (Modern televisions attempt to reduce this interference further using a comb filter.) To provide sufficient bandwidth for the chrominance signal, yet interfere only with the highest frequency (and thus least perceptible) portions of the luminance signal, a chrominance subcarrier near 3.6 MHz was desirable. 227.5 = 455/2 times the line rate was close to the right number, and 455's small factors (5 × 7 × 13) make a divider easy to construct. However, additional interference could come from the audio signal. To minimize interference there, it was similarly desirable to make the distance between the chrominance carrier frequency and the audio carrier frequency a half integer multiple of the line rate. The sum of these two half integers implies that the distance between the frequency of the luminance carrier and audio carrier must be an integer multiple of the line rate. However, the original NTSC standard, with a 4.5 MHz carrier spacing and a 15750 Hz line rate, did not meet this requirement: the audio was 285.714 times the line rate. While existing black and white receivers could not decode a signal with a different audio carrier frequency, they could easily use the copious timing information in the video signal to decode a slightly slower line rate. Thus, the new color television standard reduced the line rate by a factor of 1.001 to 1/286 of the 4.5 MHz audio subcarrier frequency, or about 15734.2657 Hz. This reduced the frame rate to 30/1.001 ≈ 29.9700 Hz, and placed the color subcarrier at 227.5/286 = 455/572 = 35/44 of the 4.5 MHz audio subcarrier.