Кіріспе

Италиядағы ұлттық кәсіподақ орталығы Италиядағы еңбек одағы (UIL) - Италиядағы ұлттық кәсіподақ орталығы. Ол 1950 жылы Италияның жалпы еңбек конфедерациясынан (CGIL) социалистік, социал-демократиялық, республикалық және зайырлы бөлініп шыққан. Бұл шамамен 2,2 миллион жұмысшыны білдіреді. UIL Халықаралық кәсіподақтар конфедерациясына (ITUC) және Еуропалық кәсіподақтар конфедерациясына (ETUC) мүше.

Өмірбаян

1944 жылы 3 маусымда Италия Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде партия басшылары Джузеппе Ди Витторио, Ахилл Гранди және Эмилио Каневари Италия Коммунистік партиясы (PCI), Христиан Демократиясы және PSI атынан "Рим келісіміне" қол қойды. Нәтижесінде "Бірлескен CGIL" деп аталатын бірлестік барлық итальяндық жұмысшыларды саяси және діни көзқарастарына қарамастан бір жалау астында біріктіру үшін құрылды. Бұл - Ұлттық азаттық комитетіне кірген барлық антифашистік партиялардың бірлескен күш-жігерінің нәтижесі. Келісім жұмысшылардың құқықтары мен фашизмге қарсы күрестің атынан үш жетекші саяси қозғалысты (коммунистік, социалистік және католиктік) біріктірді.

Тарих

UIL-нің құрылуы "Біріккен CGIL" келісімінде бөлінудің нәтижесі болды, бұл өз кезегінде соғыстан кейінгі алғашқы жылдары Италияның саяси партиялары, әсіресе Италияның әлеуметтік партиясы (PSI) ішіндегі дүрбелеңдермен туындады.

CGIL-ден бөлінген

Италия Республикасының алғашқы жалпы сайлауы 1948 жылы 18 сәуірде өтті. Нәтижесінде, Италияның Демократиялық Социалистік партиясы (PDSI) және Италияның Республикашыл партиясымен (PRI) бірлесіп құрылған Социалистік бірлік партиясы Италияның депутаттар палатасында 7,07% дауыс алса, Италияның Сенатында 3,62% дауыс алды. Осылайша олар Альсиде Де Гасперидің 5-ші кабинетіне екі министрді қамтамасыз етіп, қатысты. Алғаш рет Социал-демократтар мен Орташа социалистер үкіметке кірді, ал PCI және PSI оппозицияға қосылды. CGIL бастапқыда PCI-мен байланыстарды нығайтуға тырысты, бірақ кейіннен 1948 жылдың 14 шілдесінде PCI бас хатшысы Палмиро Тольяттидің шабуылда атылғаннан кейін Де Гаспери кабинетіне қарсы жалпы ереуіл шақырды. Өсе келе күшейіп келе жатқан социалистермен ынтымақтастықты жалғастыруға дайын емес, 1948 жылы 15 қыркүйекте республикашылар мен социал-демократтардан тұратын католиктік кәсіподақшылар тобы CGIL-ден бөлінді. Олар бастапқыда "Free CGIL" (Libera CGIL, LCIGL) деп аталатын, кейіннен Италия жұмысшылар кәсіподақтары конфедерациясы (CISL) деп аталатын жаңа кәсіподақ құрды. CGIL коммунистер мен социалистердің, сондай-ақ зайырлы және реформашы фракциялардың одағы болып қала берді. Аталған зайырлы және реформашыл фракциялар негізінен Италияның Либералды партиясымен (PLI), басқа да республикашылармен, социал-демократтармен және Джузеппе Ромита бастаған PSI фракциясына қатысты кейбір автономды социалистермен байланысты. Бұл фракциялар католиктік бөлінуден кейін CIGL-де қалды, бірақ CGIL-дің саяси күресшілігінің артуы, оның ішінде Италияның НАТО-ға мүшелігіне қарсы әрекеттер және 17 мамырдағы 1949 жылғы Молинеладағы зорлық-зомбылық коммунистік емес топтарды да CGIL-мен бөлініп, Италияның Еңбек федерациясын (FIL) құруға итермеледі.

Италияның еңбек федерациясы (FIL)

1949 жылы 4 маусымда Римдегі Висконти лицейінде республикашылар мен социал-демократтар FIL-ті құрды. 1949 жылдың сол жазда, Италия Вильянеси бастаған автономды социалистік фракцияның кейбір кәсіподақшылары, 1949 жылдың желтоқсанында PSI-ден бөлініп, Біріккен Социалистік партияны (PSU) құрған Ромита бастаған автономды социалистердің үлгісіне сәйкес, CGIL-ден бөлінді. Виглианерси тобының ФИЛ-ге кіру әрекеті ФИЛ басшылығы тарапынан тоқтатылды, өйткені олар америкалық қысым астында католиктік LCGIL-мен бірігуді қарастырды. Америка елшілігі мен Америка еңбек федерациясы коммунистік CGIL-ге қарсы тұру үшін бір, біріктірілген, коммунистік емес кәсіподақ құруды өз мүдделері деп тапты. ФИЛ-дің алғашқы және жалғыз конгресі 1950 жылдың 29 қаңтарынан 5 ақпанына дейін Неаполде өтті. Бұл кездесудің басты мақсаты LCIGL-мен бірігуді ұйымдастыру болды, бірақ шешім бірден дау туды. Қарсылықтар процессуалдық негізде де (қаулыны FIL басшылары қоғамдық дауыс берусіз қабылдады) және саяси негізде де (көптегендер FIL-дің католиктік және американдық ықпалдан тәуелсіз болуын қалады). Италиялық Республика партиясы мен Біріккен Социалистік партия өздерінің қолдаушыларын FIL-те осы бірігуге қарсы болуға шақырды. Ақырында, тек FIL басшылығы LCIGL-ге қосылды (ол 1950 жылы 30 сәуірде өзінің атын Италия жұмысшылар кәсіподақтары конфедерациясына өзгертті). Қатысушылардың басым бөлігі жаңа одақ құруға шешім қабылдады, ол CGIL мен FIL-ді бөлген саясаттан және шетелдік ықпалдан тәуелсіз болды. 1950 жылдың 5 ақпанында конгресс аяқталғаннан кейін FIL тоқтады.

CGIL-CISL-UIL федерациясы

1968 жылдан бастап 1980 жылдардың басында солшыл CGIL, католик CISL және орташа солшыл UIL бірігіп, "CGIL CISL UIL федерациясын" құрды, бұл үш ірі кәсіподақты үйлестіру (бірақ біріктіру емес) федерациясы. Федерация табиғаты бойынша "Ескі" біріктірілген CGIL-ге ұқсас болды, бірақ ол мүшелерін ықтимал жағымсыз саяси міндеттемелерге байланыстырмады. Бұл федерация өзінің құрылуынан бастап 1970 жылдардың басына дейін, әсіресе Италияның жұмысшылар қозғалысының ыстық күзінде тиімді жұмыс істеді. Федерация 1985 жылы Беттино Кракси кабинетінің заңына сәйкес мүше-кәсіподақтарды бөлгенде аяқталды. Заң "арзандатылған жалақы шкаласын" қысқартты. Заңға қатысты келіспеушіліктер бастапқыда қағаз жүзінде болғанмен, бұл қақтығыстар Кракси кабинетінің партиялары (DC, PSI, PSDI, PRI, PLI) оны жою үшін ұсынылып отырған референдумға қарсы заңды қорғау үшін бірлескен саяси күш-жігерді бастаған кезде қоғамдық аяға түсті. Энрико Берлингюер бастаған PCI және Лучано Лама бастаған CGIL заң бойынша референдум өткізуді қолдады. Пьер Карнити мен Джорджио Бенвенуто бастаған CISL және UIL және CGIL ішіндегі фракциялар (әсіресе Оттавиано Дель Турконың ықпалындағылар) референдумға қарсы үкіметтің ұстанымына қосылды. Референдум жүзеге аспады, ал жаңа заңның қабылдануы CGIL CISL UIL федерациясының ыдырауына әкелді.

Секонда Республика

1989 жылдан бастап 1990 жылдарға дейін Италияның дәстүрлі саяси партиялары ұлттық алауыздықтың күшейген кезеңінде негізінен таратылды. Осы саяси революция салдарынан UIL саяси жағынан байланыстан шығып, PSDI, PLI, PRI және PSI-мен байланысын жоғалтты. UIL мүшелерінің қазіргі уақытта саяси бірлігі жоқ, бірақ олардың көбі қазіргі Социалистік партия мен Демократиялық партияға мүше. 2011 жылы, соңғы ресми деректерге сәйкес, UIL-дің жалпы саны 2,196,442 мүшелері және 292,593 екінші мүшелік жұмысшылары болды.