Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Экстракцияланатын ядролық антигендер (ЭНА) - 100-ден астам әр түрлі ерігіш цитоплазмалық және ядролық антигендер. Олар "сығарылатын" деп аталады, өйткені оларды жасуша ядроларынан тұздық сумен алып тастауға болады және алты негізгі белокты білдіреді: Ro, La, Sm, RNP, Scl 70, Jo1. ЭНА-ның көпшілігі сплайцесомалардың немесе нуклеосомалардың кешендерінің бір бөлігі болып табылады және шағын ядролық рибонуклеопротеиннің (snRNPS) бір түрі болып табылады. Ядродағы орналасуы және сплайцесомалар немесе нуклеосомалармен байланысы осы ENA-лардың қосымша РНК және полимеразалар сияқты ақуыздармен байланысуына әкеледі. ЕНА-ның бұл сапасы клиникалық қолдану үшін олардың болуын тазартуды және сандық анықтауды жиі қиындатады.
Extractable nuclear antigens (ENAs) are over 100 different soluble cytoplasmic and nuclear antigens. They are known as "extractable" because they can be removed from cell nuclei using saline and represent six main proteins: Ro, La, Sm, RNP, Scl 70, Jo1. Most ENAs are part of spliceosomes or nucleosomes complexes and are a type of small nuclear ribonucleoprotein (snRNPS). The location in the nucleus and association with spliceosomes or nucleosomes results in these ENAs being associated with additional RNA and proteins such as polymerases. This quality of ENAs often makes it difficult to purify and quantify their presence for clinical use.
Клиникалық қолдану
Экстракцияланатын ядролық антиген панелі немесе ENA панелі жасуша ядросындағы ақуыздармен әрекеттесетін қандағы аутоантиденелердің болуын тексереді. Әдетте ол оң антиядролық антидене (ANA) тестісінің қорытындысы ретінде және аутоиммундық аурудың белгілері пайда болған кезде жүргізіледі. ANA аутоантителолардың бар-жоғын тексереді, ал ENA панелі клетка ядросындағы аутоантителолардың қай белоктарын танитынын бағалайды. ENA панелі аутоиммундық ауруларды диагностикалауға, ажыратуға және олардың дамуын бақылауға көмектеседі және қарапайым қан алу арқылы жүргізіледі. Автоантителолардың деңгейі адамның өмір бойы өзгеріп отыруы мүмкін, бірақ бір рет автоантителолар пайда болғаннан кейін, олар әрқашан болады. Бұл антигендерге қарсы аутоантителолар белгілі бір дәнекер тінінің бұзылуымен байланысты. Шынында да, анти- ENA сынақтары оң нәтиже берген үлгілердің 84,3% -ында ANA реагенттері де табылды.
An extractable nuclear antigen panel, or an ENA panel, tests for presence of autoantibodies in the blood that react with proteins in the cell nucleus. It is usually done as a follow up to a positive antinuclear antibody (ANA) test and when one is showing symptoms of an autoimmune disorder. The ANA tests for the presence or absence of autoantibodies, while the ENA panel evaluates which proteins in the cell nucleus the autoantibodies recognize. The ENA panel helps diagnosis, distinguish between, and monitor the progression of autoimmune diseases and is performed with a simple blood draw. While the levels of autoantibodies may fluctuate through one's life, once one develops autoantibodies, one will always have them. Autoantibodies to these antigens are associated with particular connective tissue disorders. Indeed, in 84.3% of positive anti ENA samples, ANA reagents were also found.
Гельді
ЭНА-ның ашылуынан бастап, олар дәнекер тінінің ауруларында диагностикалық құрал ретінде пайдаланылды. Алғашқы кезеңде анти- ENA- ларды және олардың аурумен байланысын анықтау үшін екі кеңінен қолданылатын гельді әдістер қолданылды, олар қос иммунодиффузия (DID) және қарсы иммуноэлектрофорез (CIEP). Бұл екі әдіс те дұрыс нәтиже алу үшін антигендердің тұнбалануын қажет етеді. Зерттелетін анти- ENA-ға байланысты бір әдісті екіншісінен артық қолдануға болады. Мысалы, Scl 70 антигенінің теріс заряды аз, бұл антигеннің антиденемен бірдей бағытта қозғалуына әкелуі мүмкін. Бұл антидене антиген кешенінің тұнбалануына әкелмейді; жарамсыз нәтижелерге әкеледі. Сонымен қатар, Sjögren синдромында жиі анықталатын кейбір анти SS B антиденелері бұл әдіспен анықталмайды. Алайда бұл әдіс экономикалық тұрғыдан тиімді және диагнозды растауға арналған. Осы гельді әдістерден алынған деректерді қарау кезінде екі сезімталдықты атап өту керек: өлшеу сезімталдығы және ауру сезімталдығы. Сынау сезімталдығы - бұл антидене бар кезде тану қабілеті, ал ауру сезімталдығы - бұл ауруда антидене пайда болатын жиілікті тану қабілеті. Гельді әдістердің ауру сезімталдығы шектеулі болғандықтан, ауру сезімталдығын төмендетусіз, талдау сезімталдығын арттыру үшін басқа әдістер зерттелді. Мысалы, жүйелі эригематты волчанка (SLE) бар науқастарда гельді тесттер қолданылғанда тек 840% - ға ғана SM- ге қарсы антидетективті препараттар анықталды. CIEP DID- ге қарағанда сезімтал екені дәлелденді.
Since the discovery of ENAs, they have been used as a diagnostic tool in connective tissue disease. Two widely used gel based techniques were used to identify anti ENAs and their associations to disease in early work, double immunodiffusion (DID) and counterimmunoelectrophoresis (CIEP). Both of these techniques require the precipitation of antigens for valid results. Depending on the anti ENA being investigated, one technique may be used over the other. For example, Scl 70 antigen is less negatively charged, which can result in the antigen traveling in the same direction as the antibody. This would result in the antibody antigen complex not precipitating; leading to invalid results. In addition, some anti SS B antibodies commonly identified in Sjögren syndrome may not be detected with this method. However, this method is economically feasible and specific to confirm a diagnosis. There are two sensitivities to note when viewing data from these gel based techniques, assay sensitivity and disease sensitivity. Assay sensitivity is the ability to recognize when an antibody is present, while disease sensitivity is the ability to recognize the frequency in which the antibody occurs in a disease. Due to limitations of gel based techniques in disease sensitivity, other techniques have been explored in order to increase assay sensitivity without decreasing disease sensitivity. For example, in patients with Systemic lupus erythematous (SLE), only 8–40% have detectable anti SM when using gel based assays. CIEP has been shown to be more sensitive than DID.
Гемаглютинация, ELISA, Батыс Блот
ЕНА-ны анықтау және оларды белгілі бір аурулармен байланыстыру үшін тағы үш әдісті - пассивті гемаглютинацияны, ферментпен байланысты иммуносорбенттік талдауды (ЭЛИСА) және батыс блоктауды (WB) қолдануға болады. Пассивті гемаглютинация 1970-жылдардың аяғында кең тараған, бірақ оны қолдана отырып өте аз зерттеулер жүргізілді және anti Sm және anti ribonuclear protein (RNP) антиденелеріне ғана шектелген. Иммунологиялық зертханаларда анықтауға арналған алты негізгі антигендер: Ro, La, Sm, RNP, Scl 70 және Jo1, олар Ouchterlony қос иммунодиффузиялық әдістерімен тексеріледі және иммуноблотинг арқылы расталады. Антиядролық антиденелер сынағында бұл антигендердің ұпақша үлгісі бар.
Three additional techniques, passive hemagglutination, enzyme linked immunosorbent assay (ELISA), and western blotting (WB), can be used in order to identify ENAs and link them to specific diseases. Passive hemagglutination was popular in the late 1970s, but very few studies have been done using them and was restricted to anti Sm and anti ribonuclear protein (RNP) antibodies. The six main antigens used in immunological laboratories for detection are Ro, La, Sm, RNP, Scl 70 and Jo1, which are screened for by Ouchterlony double immuno diffusion techniques and confirmed by immunoblotting. On anti nuclear antibody tests, these antigens have a speckled pattern.