Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джошуа Бейтс (20 наурыз 1776 жыл - 14 қаңтар 1854 жыл) - американдық педагог және дін қызметкері. Ол Миддлбери колледжінің үшінші президенті болды.
American educator
Joshua Bates (March 20, 1776 – January 14, 1854) was an American educator and clergyman. He was the third president of Middlebury College.
Ерте өмір
Ол Массачусетс штатының Кохасет қаласында дүниеге келген. Бейтс 1800 жылы Гарвард колледжін бітірген. Ол Филипс академиясында құдайшылықта арнайы студент болды, сонымен қатар Филипс Андовер академиясында нұсқаушы болып қызмет етті. 1802 жылы Андовер қауымынан уағыздауға лицензия алды.
Born in Cohasset, Massachusetts, he was the son of Zealous and Abigail Bates. Bates graduated from Harvard College in 1800. He became a special student in divinity at Phillips Academy, serving as well as an instructor at Phillips Andover Academy. He was licensed to preach by the Andover Association in 1802.
Шақыру
1803 жылдан 1818 жылға дейін ол Массачусетс штатының Дедхам қаласындағы Бірінші шіркеу мен приходтың қызметшісі болды. Жылдар өте келе Бэйттің бұрынғы президенті Рев. Джейсон Хевен, одан әрі төмендеп барады. Ол жиі қызуы көтеріліп, мигреньге ұшырап, төсек тартып, төсегінен тұра алмайтын. Қауым кездесулерінде көмекші немесе оның орнын басатын адамды жалдау туралы мәселе қайта-қайта көтеріліп тұрды, бірақ шешім ешқашан қабылданбады. Ақырында Бейтс 1802 жылдың сәуір айында көмекші пастор болып тағайындалды. Фишер Эймс іздеу комитетіне қызмет етті, ол федералисттік министрді 3 пен 1 арақатынасы бойынша Демократиялық-Республикалық қауымға қызмет етуге шақырудың себебін түсіндіруге көмектесті. Үш айдан кейін Хейвен қайтыс болды. 1802 жылы 30 желтоқсанда приход жиналып, Бейтске дәстүрлі өмір бойы келісімшарт беруге бола ма, жоқ па деген мәселе талқыланды. Натаниел Эймс, жылдар бойы Хевеннің қаншалықты танымал болмайтынын ескеріп, алдымен сынақ кезеңін ұсынды. Фишер Эймс қолдау білдіріп, сөз сөйледі, бұл шақыруды беру үшін жеткілікті болды. Нәтижесінде, бірнеше мүшелері, соның ішінде Натаниел де шіркеуден шығып, епископальдықтарға айналды.
From 1803 to 1818 he was minister at the First Church and Parish in Dedham, Massachusetts. As the years went on, the mental and physical condition of Bate's predecessor, Rev. Jason Haven, continued to decline. He was frequently so beset with fevers, migraines, and coughing spells that he could not get out of bed. The prospect of hiring an assistant or a replacement was brought up time and again at parish meetings, but without a decision ever being made. Finally, Bates was called to serve as associate pastor in April 1802. Fisher Ames served on the search committee, helping to explain why a Federalist minister was called to serve a congregation that was Democratic Republican by a ratio of 3 to 1. Three months later, Haven died. On December 30, 1802, the parish met and debated whether or not Bates should be afforded the traditional lifetime contract. Nathaniel Ames, noting how unpopular Haven had become over the years, advocated for a trial period first. Fisher Ames made an eloquent speech of support and this was enough to issue a call. As a result, several members, including Nathaniel, left the church and became Episcopalians.
Министрлік
Бейтс 1803 жылы 16 наурызда "өте көп адам жиналған, бірақ ерекше сыпайы және жарқын жиналыс алдында" тағайындалды. Бейтске қарсылық соншалықты күшті болды, кейбіреулер, соның ішінде газеттер де оның тағайындалуына қарсылық білдіреді деп күткен, бірақ ештеңе болған жоқ. Оның пасторлық қызметі кезінде Иеміздің кешкі асы алты апта сайын өткізілетін. Алдыңғы бейсенбіде ол дайындық баяндамасын айтатын. Жақын маңдағы мектептің оқушылары лекцияны тыңдау үшін мәжілісханаға жүріп барды, ал Бейтс мектепте дүйсенбі сайын оқушыларға катехизис туралы сұрақтар қоятын. Дедхемдегі қызметінің соңына таман бүкіл хор жаппай қызметінен кетті. Бұл деректердің неліктен екенін білмейміз, бірақ Бейтс оларды жіберіп, оларды қайтару үшін жұмыс істеді. Ол өз отарынан жоғары екенін де көрсетті. 1808 жылы тіпті Фишер Эймс Бейтспен жеткілікті болды және Дедхемнің Англикан шіркеуіне қосылды. Ол 1817 жылы қарашада болған шіркеу жиналысында Миддлбери колледжінің президенті болу үшін шіркеуден босатуды сұрады. Оның саяси көзқарастары мен саяси сезімдері бар уағыздар айтылғандықтан, қауымдағы көптеген адамдар оны қуана тастады деп болжанады. Шіркеу шіркеулер кеңесі шақырды өздері мен олардың пасторы арасындағы байланысты бұзуға, бірақ приход бірге барудан бас тартты. Алайда олар оны жай ғана қызметтен босату үшін дауыс берді. Алайда 1818 жылы 4 ақпанда собор өткізілді. Соңғы уағызы 5 ақпанда айтылды. Ол АҚШ-тың 26-шы Конгресі өкілдерінің палатасының капелланы болды. 1843 жылы ол Массачусетс штатының Дадли қаласында қызмет етіп, 77 жасында қайтыс болғанға дейін сол жерде болды. Оның отбасы әлі күнге дейін өмір сүреді, бүкіл Массачусетс штатында.
Bates was ordained on March 16, 1803 "before a very crowded, but a remarkably civil and brilliant assembly." The opposition to Bates was so intense that it seems some, including the newspapers, expected there to be some sort of protest at his ordination, but nothing ever materialized. During his pastorate, the Lord's Supper was administered every six weeks. On the Thursdays preceding, he would preach the Preparatory Lecture. Students in the nearby school were marched to the meetinghouse to listen to the lecture, and Bates would visit the school on Mondays to quiz students on the catechism. Towards the end of his tenure in Dedham, the entire choir resigned, en masse. It is not clear why from the records, but Bates missed them and worked to get them back. He also demonstrated a sense of superiority over his own flock. By 1808, even Fisher Ames would have enough with Bates and would join Dedham's Anglican church. He asked to be dismissed from the church at a parish meeting in November 1817 to accept the presidency of Middlebury College. It is assumed that, due to his differing political beliefs and his politically tinged sermons, that many in the congregation were glad to let him go. The church called for a council of churches to dissolve the bond between themselves and their pastor, but the parish refused to go along. They did, however, vote to simply dismiss him. A council was held anyway on February 4, 1818. His last sermon was delivered February 5, He was Chaplain of the United States House of Representatives for the twenty–sixth Congress. In 1843 he became minister at Dudley, Massachusetts, where he remained until his death, aged 77. His family still lives on today, all over Massachusetts.