Кіріспе

Ара - араның неотропикалық туысы. Араның сегіз түрі бар және кем дегенде екі түрі жойылған. Бұл тұқым атауын 1799 жылы француз натуралисі Бернард Жермен де Ласепед енгізген. Бұл атауды Арини немесе неотропикалық попугайлар тайпасына береді. Ара деген атау тупи тіліндегі ара деген сөзден алынған. Ара аралары - ұзын құйрықтары, ұзын, тар қанаттары және ашық түсті қауырсындары бар үлкен, таңғажайып тоңазытқыштар. Олардың бәрінде көз айналасындағы беті ашық таңба бар. Аталық пен аналықтардың қауырсындары ұқсас. Оның көптеген мүшелері үй жануарларын сатуда танымал, ал құс контрабандасы бірнеше түрлерге қауіп төндіреді.

Таксономия

Ара тұқымдасын 1799 жылы француз натуралисі Бернард Жермен де Ласепед құрды. Типтік түрді 1916 жылы Роберт Риджвей қызыл макао (Ara macao) деп атады. Тұқым атауы бразилиялық тупи тілінде "макао" деген мағынаны білдіретін арадан шыққан. Бұл сөз олардың дауысына негізделген ономатопея. Көптеген жылдар бойы буын қосымша түрлерді қамтыды, бірақ ол үш қосымша тұқым жасау үшін бөлінді: Orthopsittaca, Primolius және Diopsittaca. Ортопситтака мен Диопситтака монотипті және морфологиялық және мінез-құлық жағынан әртүрлі, ал үш Примолиус аралары жасыл және кішірек. Қазіргі кезде 8 тірі қалған түрі бар, қазіргі уақытта жойылып кеткен 2 түрі бар, ал үшінші түрі тек суффизильдік қалдықтардан ғана белгілі. Ара тұқымдасының бірнеше гипотетикалық жойылған түрлері өте аз дәлелдерге негізделген. Олар бір аралға әкелінген, кейіннен жеке тұлғаға ие деп саналатын белгілі бір түрлер немесе таныс тотықтар болуы мүмкін.

Морфологиясы мен сыртқы түрі

Ара аралары - ұзындығы 285 - 287 г (10 унция) салмақты, қоңыр макаға дейін және жасыл қанатты араға дейін жететін ірі тотықтар. Бұл макаулардың қанаттары ұзын және тар, бұл азық іздеу үшін ұзақ қашықтыққа жүретін попугайлардың түрлері үшін тән. Олардың жоғарғы жамбасының төмен қарай иілген үлкен бөлігі және көзінің айналасындағы ақшыл теріден тұратын жапырақ, ол құйрықтың түбіне дейін созылады. Бұл тері жамылғысында терісі жалаңаш қызыл араадан басқа барлық түрдегі теріге бір үлгі құрайтын, сызықтарға орналастырылған ұсақ қанаттар бар. Көптеген түрлердің құйрығы қара түсті, бірақ қызыл ара мен жасыл қанатты араның жоғарғы жамбасының түсі мүйіз, ал төменгі жамбасының түсі қара. Ара араларының қауырсындарының түстері керемет. Төрт түрі негізінен жасыл, екі түрі көбінесе көк және сары, ал үш түрі (соның ішінде құрып кеткен Куба араасы) көбінесе қызыл. Қауырсындарында жыныстық диморфизм жоқ, ал жас құстардың қауырсыны ересектерге ұқсас, бірақ кейбір түрлерде сәл жұмсақ. (бірақ кейін қайта енгізілген), және бірнеше гипотетикалық түрлер, айқын түрде, Кариб теңізіндегі аралдарда жойылып кетті. Ара аралары әдетте тіршілік ету ортасының талаптарына бейімделеді; бұл қызыл арада өзінің шегіне жетеді, оның кең таралуынан көрініп тұрғандай, ылғалды жаңбырлы ормандардан ашық орманға саваннаға дейінгі тіршілік ету ортасының көпшілігін пайдаланады. Тек қана үлкен ағаштар қажет, олар олардан азық-түлік пен көбейетін жерлерін алады. Басқа түрлер мекендеу ортасын таңдауда сәл тар, бірақ үлкен ағаштарға деген қажеттілік жалпыға ортақ. Көк кеуделі арая әдетте саваннадағы орманды "айлаларда" тұрады, ал қызыл кеуделі арая құрғақ шалғынды және кактус ормандарын жақсы көреді. Құстар өздерінің таралу аймағында азық іздеп, маусым сайын кеңінен саяхаттай алады. Олар ауқымды көші-қонға ұшырамайды, керісінше әртүрлі тіршілік ету орталары арасында көбірек жергілікті қозғалыстар жасайды.

Тамақтандыру және тамақтану

Барлық аралар мен көпшілік попугайлар сияқты, аралар тұқымының да негізгі азығы - тұқымдар мен жемістер. Арнайы түрлер мен диетаның ауқымы әр түрге байланысты әр түрлі. Көптеген құстардан айырмашылығы, аралар тұқым тарататын емес, тұқым жыртқыш болып табылады, олар тіпті ең қатты қабықтарды ашу үшін өте күшті тұмсықтарын қолданады. Олардың тамақтануы кейбір маймыл түрлерінің тамақтануымен салыстырылады; Венесуэладағы жасыл қанатты аралардың бір зерттеуінде олар сақылы сақы сияқты көптеген ағаштармен бөлісті, бірақ кей жағдайларда олар тұқымдарды сақыларға қарағанда ертерек пісіп, уыты көп болған кезде жеді. Басқа да попугайлар сияқты араулар да кейбір улардан шығатын уларды сіңіру үшін балшықты жейді. Сондай-ақ, кейбір тағамдардың улы қосылыстарын танин сияқты қосылыстар теріге түсіреді.

Өсіру

Барлық попугайлар сияқты ара аралары да ұя салып тұрады. Көптеген түрлер тірі немесе өлі ағаш қуыстарында ұя салады. Ағаштардағы табиғи шұңқырлар, әсіресе өлі ағаштарды, басқа түрлер жасаған шұңқырлар пайдаланылуы мүмкін; Мексикада әскери аралар әлі күнге дейін қазір құрып кету қаупі төнген императорлық шұңқыр қазған қуыстарды пайдаланады. Ағаштарда ұя салғаннан басқа, әскери ара мен жасыл қанатты ара жартастардағы жаратылыстану ошақтарында ұя салады. Бұл мекен - қызыл макаулардың жалғыз мекені, өйткені оның құрғақ аймағында жеткілікті ағаш жоқ.

Гипотетикалық жойылған ара

Аралар Кариб аралдары мен Оңтүстік Американың материгінен Еуропалықтармен және палеоамерикандармен тарихи дәуірлерде тасымалданғандығы белгілі. Кариб аралдарында тұрып жатқан жергілікті тұрғындардың мәдениеті үшін көкпарға өте маңызды орын берілген. Құстар аралдар арасында саудаға түсіп, 1492 жылы Багам аралдарына жеткенде, Христофор Колумбқа сыйлық ретінде берілді. Сондықтан осы аралдардағы араулардың көптеген тарихи жазбаларында ерекше, эндемикалық түрлер туралы айтылғанын анықтау қиын, өйткені олар қашып кеткен адамдар немесе сол жерге тасымалданған белгілі түрлердің шетелдік арауларының жабайы популяциялары болуы мүмкін. Кейде аралдарда соңғы кездерге дейін он үш құрып кеткен аралар өмір сүрген деп болжанады. Кариб арасының тек үш эндемикалық ара түрі ғана физикалық қалдықтардан белгілі; Куба арасы (Ара триколор) он тоғыз мұражай терісі мен субфоссилден белгілі, Сент-Круа арасы (Ара автохтон) тек субфоссилден белгілі, ал Кіші Антиль арасы (Ара гуадельупенсис) субфоссилден және есептерден белгілі. Кариб араларының эндемикалық макаялары қазір жоқ, олардың барлығын адамдар құртқан болуы мүмкін, кейбіреулері тарихи, ал басқалары тарихи дәуірге дейін. Қалдықтардан белгілі үш түрден басқа, бірнеше гипотетикалық жойылған ара аралары тек заманауи есептерге негізделген, бірақ бүгінгі күні күмәнді болып саналады. Олардың көпшілігін 20-ғасырдың басында Уолтер Ротшильд атады, ол түрлерді аз айқын дәлелдерге негізделген атауға бейім болды. Басқа түрлер де айтылған, бірақ олардың көпшілігі ешқашан биномиалдар алған емес немесе басқа түрлердің кіші синонимдері болып саналады. Вудс пен Стьэдман Кариб аралдарындағы макаулардың көпшілігі бар екенін және әр үлкен және кіші Антиль аралдарында өздерінің эндемикалық түрлері бар деп сенді. Гипотетикалық жойылған түрлерЖалпы және биномдық атаулар БейнеТүсініктемеАйналысыЖамайка†Жамайканың қызыл макауы Госсе макауы ((Ara gossei) Өлген Ұзындығы белгісіз. Бұл Кубаның қызыл арасына ұқсас, бірақ маңдайы сары. Ямайка†Мартиника араасы ((Ara martinicus) Өлген Ұзындығы белгісіз. Көк түсті, сары түсті көкше. Мартиника†Доминикандық жасыл және сары ара ((Ара атвуди) Өлген Ұзындығы белгісіз. Жасыл, сары және қызыл. Доминика†Кіші Антиль арасы макауы Гваделупа макауы ((Ara guadeloupensis) Өлген. Ол бар ма, жоқ па, белгісіз. Құйрығының қауырсыны 15 - 20 дюйм. Түсі қызыл араға ұқсас, бірақ кішірек, тұтас қызыл құйрығы бар. Суреттер мен суреттерден белгілі. Гваделупа