Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уайтореке, сондай-ақ Оңтүстік арал сорысы деп те аталады, Жаңа Зеландия фольклорында соры / бобраға ұқсас жан. Оның сирек кездесетін көріністерінде ол әдетте Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында тұратын кішкентай саңқаға ұқсас жануар ретінде сипатталады. Сервердің шынайы болмысы туралы көптеген теориялар бар, мысалы, ол семіргіш, бобёр немесе пиннипед болуы мүмкін. Жаңа Зеландияның жалғыз танылған эндемикалық құрлық сүтқоректілері - жарғақтар. Жаңа Зеландияға маорилердің теңізші полинезиялық ата-бабалары енгізген құрлық сүтқоректілері, ертедегі еуропалық қонақтар мен қоныстанушылар үшін көрініс тапқан, кури (ит) және полинезиялық тышқан (тұрнақ) болды.
Waitoreke also commonly referred to as the South Island Otter is an otter/beaver like creature in New Zealand folklore. In its rare inferred sightings it is usually described as a small otter like animal that lives in the South Island of New Zealand. There are many theories on the waitoreke's true identity, such as it being an otter, beaver or pinniped. New Zealand's only recognised endemic land mammals are bats—New Zealand lesser short tailed bat and New Zealand long tailed bat. Land mammals introduced to New Zealand by the seafaring Polynesian ancestors of Maori, apparent to the early European visitors and settlers, were kurī (dog) and [[Polynesian rat (rat).
Этимология
"Waitoreke" атауының шығу тегі жақсы құжатталмаған; Rev. Ричард Тейлор 1840 жылдары оның қолданылуын "Waitoreke, otter. (Бірақ белгісіз, мүмкін мөрі) ". Бұл сөз 1891 жылы шыққан Треджердің маори тіліндегі толық сөздігінде кездеспейді және маори антропологы сэр Питер Бак оны "грамматикалық емес" деп атады. Еуропалық қоныстанғаннан бері (18-ғасырдың аяғында) жануар әр түрлі есептер мен теорияларға негізделген "Жаңа Зеландия саңырауқұлағы", "Маори саңырауқұлағы", "Жаңа Зеландия бобрасы", "Жаңа Зеландия мускат" және "Жаңа Зеландия плауст" деп аталады.
The origin of the name "waitoreke" is not well documented; the Rev. Richard Taylor noted its use in the 1840s as "Waitoreke, otter. (Uncertain, perhaps the seal)". It does not occur in Tregear's fairly comprehensive Māori dictionary of 1891, and was said to be "ungrammatical" by leading Māori anthropologist Sir Peter Buck. Since European settlement (late 18th century onwards) the animal has also been referred to as the "New Zealand otter", "Māori otter", "New Zealand beaver", "New Zealand muskrat" and "New Zealand platypus" based on various accounts and theories.
Сипаттама
Уайтореке әдетте кішкентай, саңырауқұлақ тәрізді, кейде мысықтай үлкен жануар ретінде сипатталады. Оның қоңыр түсті терісі мен қысқа аяқтары бар. Бұл жануарды әдетте Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында суға жақын немесе суға батып кеткен деп есептейді. Оның түбі сазқұлаққа ұқсайды. Сервитордың бар екеніне дәлел болатын нақты дәлелдер өте аз. Юлиус фон Хаст 1868 жылы официант терісін алған. Оның жүндері қоңыр, беті ақ түсті, аяқ-қолдарынан тіршілік етісі жоқ. Бұл дәлелдің өзі де жоқ, бірақ терісі құлдың терісіне ұқсаған. Жалпы қылқалам құйрықты опсум 1858 жылы сәтті енгізілген және қазір кең таралған зиянкес болып табылады, ал жалпы сақиналы құйрықты опсумның енгізілуі ақыр соңында сәтсіз болды. Екі жануарда да дақ жоқ. Мүмкін, құрттармен бірге құрттарды енгізуге тырысуы мүмкін, өйткені құрттар сол кезде жиі құрттың бір түрі деп саналған; бірақ бұл бастаушы популяциялар көп ұзамай қайтыс болды.
The waitoreke is usually described as a small otter like creature sometimes as big as a cat. It is described as having brownish fur and short legs. The sightings usually place the creature near or in the water on the South Island of New Zealand. Its fur is described as being short like that of an otter. Very little physical evidence proving the existence of the waitoreke exists. Julius von Haast is reported to have obtained a waitoreke pelt in 1868. The fur was brown, with white spots, and the toes lacked webbing. This is inconclusive evidence; the pelt seems to have resembled a quoll's. The common brushtail possum was successfully introduced in 1858 and is now a widespread pest, whereas the introduction of the common ringtail possum ultimately failed. Both animals are unspotted. It is possible there was an attempt to introduce quolls at the same time as the attempts with possums, as quolls were often considered a type of possum at the time; but these attempted founding populations died off soon after.