Кіріспе
1962 жылғы 24 сағаттық Ле-Ман - эксперименталды автомобильдер мен Гранд-турнирлік автомобильдер үшін автожарысы, ол 1962 жылдың 23 және 24 маусымында Франциядағы Ле-Мандағы Сэрте трассасында өтті. Бұл "Қайраттылық" Гран-присінің 30-шы жарысы және 1962 жылғы Халықаралық құрастырушылар чемпионатының сегізінші кезеңі болды. Жарыс Оливье Гендебиен мен Фил Хилл Ferrari 330 TRI/LM машинасымен жеңіп алды.
The 1962 24 Hours of Le Mans was a motor race for Experimental cars and Grand Touring cars, staged at the Circuit de la Sarthe, Le Mans, France on 23 and 24 June 1962. It was the 30th Grand Prix of Endurance and the eighth round of the 1962 International Championship of Manufacturers. The race was won by Olivier Gendebien and Phil Hill driving a Ferrari 330 TRI/LM.
Ережелер
CSI (Commission Sportive Internationale - FIA-ның ережелерін шығарушы орган) GT автомобильдеріне арналған жаңа чемпионатты бастады. Халықаралық құрастырушылар чемпионаты он бес жарысқа дейін кеңейтілді, соның ішінде төзімділік және қысқа жарыстар мен дөңгелекке көтерілу, барлық немесе кейбір жарамды сыныптарға ашық. Алайда Ле-Манды ұйымдастырушылар, Automobile Club de l'Ouest (ACO) спорттық автомобильдер санатының көпшілік арасында танымал екенін түсінді және қолданыстағы ережелерді өздері әзірледі. Мақсаты - болашақта GT-ның үлгілерін жасау. Бұл көліктердің ең үлкен қозғалтқышы (қазір "экспериментальді" деп аталады) 3 литрден 4 литрге көтерілді. Бұл тәсіл FIA чемпионатында 1974 жылға дейін жалғасқан "Challenge Mondial de Vitesse et Endurance" (Жұмыс жылдамдығы мен төзімділік әлемінде) жарысын құру үшін төрт ірі төзімділік жарыстары (Sebring, Targa Florio, Nürburgring және Le Mans) арқылы қабылданды.
Кірістер
ACO идеясы қажетті әсер етті және жарысты 55 старт орнына жаттығу үшін 60 машинаға дейін қысқарту үшін 79 өтініш болды. Ferrari және Maserati-ден басқа, көптеген компаниялар жаңа прототиптермен келді, соның ішінде Aston Martin, Tojeiro, TVR, Abarth және OSCA. CSI алдыңғы әйнектің ережелері дизайнға әсер етіп, жабық машиналарды жақтырады, ал 55 стартердің тек 6-ы ашық болды. 28 "жұмыс" кірді. Төрт автомобиль командасы Феррари, Абарт және Панхард-э-Левасордан келді. Басқа жұмысшылар мен жекеменшік топтар 3 көлік командасын алып келді. Санаты Сыныптар ЭкспериментальдіКешігірулер GTEкішігірулер ЖалпыКешігірулер Үлкен қозғалтқыштар 5.0+, 5.0, 4.0, 3.0, 2.5L1512 (+3 резерв) 27 Орта қозғалтқыштар 2.0, 1.6, 1.3L7 (+3 резерв) 10 (+4 резерв) 17 Кіші қозғалтқыштар 1.15, 1.0, 0.85L11 (+4 резерв) 011 Жалпы Автомобильдер 33 (+7 резерв) 22 (+7 резерв) 55 (+14 резерв) Тағы да, Ferrari 18 қатысумен жарыста басымдықты болды Ле-Мандағы кез-келген брендтен ең үлкен өкілдік. Спорттық автокөліктерге маманданған Abarth 9 автокөлікпен келесі орында тұрды. SEFAC Ferrari компаниясы 1961 жылдың соңында, топ дизайнер Карло Чити компанияның негізгі қызметкерлерінің жұмыстан кетуіне басшылық еткенде, хаостан құтылып шықты. Оның соңғы дизайны, жаңа 330 TRI / LM Мауро Форгиеримен аяқталды. Бұл соңғы Ferrari спорттық машинасының алдыңғы қозғалтқышы 4 литрлік V12-ге ие болды, ол 390 ат күші бар күшті күшті болды. Бұл марапатты "Ферраридің" ең үздік шыдамдылық жұбы Фил Хилл мен Оливье Гендебиен иеленді. Дәл осы қозғалтқыш 250 GTO-ның жаңартылған нұсқасына (No 250 GTO) орнатылған. 3765), 330 LMB-ді Майк Паркс пен Лоренцо Бандини жүргізетін болады. Ferrari сонымен қатар өзінің табысты орта қозғалтқыш машиналарының екі нұсқасымен келді, 246 SP V6 жанкүйерлердің сүйікті Родригес бауырлары үшін және 268 SP V8 Людовико Скарфиотти / Джанкарло Багетти үшін. Өткен жылғы TRI / 61 машиналары екі Ferrari клиенттік командасына сатылды: Солтүстік Американың жарыс командасы (NART), сондай-ақ стандартты емес 250 GT болды, ол "эксперименталды" категорияға кіруі керек болды. Екіншісі итальяндық граф Джованни Волпидің "Скудериа Серенасимма" командасына тиді. Алайда, граф Чити мен оның серіктерін жалдап, Энцо Ферраридің қаһарына ұшырады және енді Феррари машиналарын сатып ала алмайды. Сондықтан ол 250 GT-ді үлкен аэродинамикалық артқы бөлікпен қайта құруды шешті. "Бредван" деген лақап атпен танылған, оның төменгі бейіні оны өте жылдам етті, ол Карло Мария Абат пен Колин Дэвиске берілді. Ортаңғы қозғалтқыш машиналарға қарай жылжып, жаңа Maserati T151 360 ат күші бар 3.9 литрлік V8 және аэродинамикалық Kamm құйрығымен болды. Төрт адам, оның ішінде Бриггс Каннингэм және жаңа Maserati France командасы үшін екеуі. Олар тура жолдағы ең жылдам көлік болып шықты, жылдамдығы 287 кп/сағ. Алайда олар бұрылыстарда Ferrari-дің жақсырақ басқаруына уақыт жоғалтты. Астон Мартин Ле-Манға өзінің DB4 Project 212 негізінде жаңа прототипімен оралды. 1959 жылы Ле-Манда жеңіске жеткен команданың жетекшісі және бас ойшылы Джон Уайер енді компанияның бас директоры болды. 4 литрлік Straight 6 қозғалтқышы 330 ат күші шығарып, көлікті 270 кп/сағ (170 миль/сағ) жылдамдыққа дейін жылжытты. Автомобильде Мастен Грегори мен Грэм Хилл жарысады. Le Mans тұрақтылары, Ecurie Ecosse командасы Джон Тоджейроға ортаға орнатылған 2,5 литрлік Coventry Climax F1 қозғалтқышын пайдалана отырып, оларға екі купе жасатты. Шасси уақытында аяқталып, Ле-Манға боялмаған күйінде жіберілді. Кент қаласында көлік апатқа ұшырап, дайын машинаға зақым келтірген соң, команда құрастырылмаған машинаны сызып тастады. Орта көлемді мотор кластарында 2 литрлік класта шағын британдық спорттық автомобиль өндірушісі TVR-ден бір ғана өтінім болды. Осыған ұқсас британдық Marcos компаниясы 1.6 литрлік класта OSCA 1600GT-ға қарсы болды. 1300 куб.см. класты тек бес Abarth купесі ғана таластырды, қазір олар 125 л.с. SIMCA қозғалтқыштарымен жабдықталған. Ең кіші сыныптарда алдыңғы жылдарға қарағанда байқауға қатысу тізімінде елеулі өзгеріс болды. Abarth өздерінің үлкен машиналарын 700cc Fiat қозғалтқышы бар стандартты машиналармен арттырды. Deutsch et Bonnet серіктестігінің ыдырауынан кейін Панхард пен Бонне жаңа машиналармен келді. Шарль Дойч Panhard қуатымен жұмыс жасайтын командамен бірге қалды, ал Рене Бонне өзінің жаңа Djet-ін Renault қозғалтқыштарымен ұсынды. Бұл жайында "Астана" бас редакторының баспасөз қызметі хабарлағандай, "Астана" бас редакторының баспасөз қызметі "Астана" бас редакторының баспасөз қызметімен кездесу өткізді. Ол екі осындай машинаны индекстік марапаттарға енгізді, бірақ алдынғы және артқы доңғалақтарда доңғалақтың әртүрлі саны болғандықтан...
Again, Ferrari was the dominant marque in the race with 18 entries – the biggest representation from any marque at a Le Mans. Sports car specialist Abarth was next with 9 cars. SEFAC Ferrari had bounced back from the chaos at the end of 1961, when top designer Carlo Chiti led a walkout of key staff from the company. His last design, the new 330 TRI/LM was finished by Mauro Forghieri. This last front engined Ferrari sports car had a 4 litre V12 developing a mighty 390 bhp. It was given to Ferrari's best endurance pair, Phil Hill and Olivier Gendebien. The same engine was also fitted into an updated version of the 250 GTO (Chassis No. 3765), the 330 LMB to be driven by Mike Parkes and Lorenzo Bandini. Ferrari also arrived with two variations of its successful mid engine cars, the 246 SP V6 for the fan favourite Rodriguez brothers, and the 268 SP V8 for Ludovico Scarfiotti / Giancarlo Baghetti. The previous year's TRI/61 cars were sold, one each, to the two Ferrari customer teams: the North American Racing Team (NART) who also had a non standard 250 GT that had to enter the ‘Experimental’ category. The other went to Italian Count Giovanni Volpi’s Scuderia Serenissima team. However, the count had incurred Enzo Ferrari’s wrath by hiring Chiti and his fellows and could no longer buy Ferrari cars. He therefore got Chiti to redesign a 250 GT with large aerodynamic back end. Nicknamed the ‘breadvan’ its low profile made it very fast, and it was given to Carlo Maria Abate and Colin Davis. Bucking the trend of moving toward mid engined cars, the new Maserati T151 was a front engined 3.9 litre V8 generating 360 bhp and an aerodynamic Kamm tail. Four were entered, including two for Briggs Cunningham and the new Maserati France team. They proved to be the fastest cars on the straights, reaching 287 kp/h (180 mph). However they lost time to the better handling Ferraris through the curves. Aston Martin returned to Le Mans with a new prototype based on its DB4 – the Project 212. John Wyer, the team manager and mastermind behind their 1959 Le Mans win was now the company's CEO. The 4 litre Straight 6 engine developed 330 bhp and pushed the car to 270 kp/h (170 mph) down the Mulsanne straight. The car would be raced by Masten Gregory and Graham Hill. Le Mans regulars, the Ecurie Ecosse team, got John Tojeiro to build them a pair of coupés, utilising a mid mounted 2.5 litre Coventry Climax F1 engine. The chassis were barely finished in time, and were dispatched to Le Mans unpainted. When the transporter had a traffic accident in Kent en route, it damaged the ready car, so the team chose to scratch the unassembled car. In the middle sized engine classes, there was only a single entry from TVR, the small British sports car manufacturer, in the 2 litre class. A similar British company, Marcos, was in the 1.6 litre class against a pair of OSCA 1600GTs. The 1300cc class was solely contested by five Abarth coupés, now powered by 125 bhp SIMCA engines. In the smallest classes there was a remarkable change to the entry list from the previous years. Abarth augmented their larger cars with standard 700cc Fiat engined cars. After the break up of the Deutsch et Bonnet partnership, Panhard and Bonnet arrived with new cars. Charles Deutsch stayed with Panhard power for the returning works team, while René Bonnet presented his new Djet with Renault engines. At the recent race at a wet Nürburgring, Colin Chapman’s Lotus 23 driven by Jim Clark had led the whole field. He entered two such cars for Index honours, but was stymied at scrutineering because the front and rear wheels had different numbers of wheel studs. The officials said the compulsory spare wheel therefore could not be universally applied. Chapman pulled the entries and swore he would never return to Le Mans – and never did. As with previous years, the GT division was dominated by Ferrari cars. As well as three of the 250 GT, there were five of the stunning new 250 GTO entered by customer teams. It carried the 3 litre engine from the Testarossa sports car. Although the GT regulations stipulated that 100 examples had to have been built, Ferrari was able to convince the authorities that it was actually a derivation of an existing model the 250 GT. Permitted under the rules loophole, it could use that production record to get homologation (the ‘O’ in ‘GTO’). The previous year's Jaguar E2A prototype had now been homologated as the ‘E type’ and there were three such cars entered, including Briggs Cunningham’s team again. Cunningham was co driven by Le Mans race winner Roy Salvadori because he could not fit into Brigg's Maserati cars. As well as an Austin Healey 3000, there were also a pair of Aston Martin DB4s including a return from Frenchman Jean Kerguen. The biggest car in the field was the private American entry Chevrolet Corvette, virtually stock with its 327 cu in (5.4 litre) Stingray engine modified to produce 360 bhp. In the 2 litre GT class, the Morgan Plus 4 works car was entered again after being rejected in the previous year for looking too old fashioned. The Super Sport version had an uprated Triumph engine produce 115 bhp and capable of
The 1.6 litre class was to be a battle between three Porsche Abarths (Porsche 356 B Carrera GTL Abarth, also referred to as Porsche 695 GS Abarth) and three works Sunbeams. Porsche had decided not to enter their new Flat 8 in the Experimental class. In the 1.3 litre class it was between the Elites of Team Lotus and the Alfa Romeo Giuliettas of the Scuderia St Ambroeus.
Практика
7 және 8 сәуірде тағы бір рет қоғамдық жолдар жабылып, 33 қатысушы сынақ өткізді. Ең жылдам уақытты Вилли Майрессе Ferrari 250 GT SWB-де 4:07.1 жылдамдықпен, жаңа GTO-дағы 4:10.8 уақытынан жылдам өткізді. Жарыс аптасында шаршау күнгі кешкі жаттығуларда Фераридің F1 әлем чемпионы Фил Хилл Майк Хоторнның 1957 жылғы ұзақ уақыт бойы сақталған айналым рекордын екі секундқа (3:55.1) бұзды. Сонымен, алғашқы сағатта үлкен Ferrari Хиллді Кимберли, Тринтиньянт және Маклареннің үш Мазератисынан алдыға шығарып алды. Алғашқыда Педро Родригес үшінші орынға көтеріліп, кейін алтыншы орынға түсіп қалды. Содан кейін Гурни, Багетти, Абате "бредван" және Гюше GTO Ferrari GT дивизионында оныншы орын алды.) Олар үшінші сағатта алдыңғы қатарға шығады. Scarfiotti/Baghetti-дің екінші Ferrari-сі үшінші орынға жетті. Граф Волпидің "брекван" Феррари 7-ші орында жүріп, басқа GTO-ларды бастап жүрді, бірақ 3-ші сағатта сынған тікұшақ бұрышы тоқтатты. Алғашқы үш сағатта төртінші орында болғаннан кейін, Астон Мартиндегі ақаулы динамо бірнеше рет тоқтап, оны жарыстан алып тастады және ақыры түн ортасына дейін зейнеткерлікке шықты. McLaren-тің Maserati-сі екінші орынға шықты, бірақ дөңгелектің тегіс жерін тастап, бірнеше орынға құлдырады. Майк Паркстың құм тұзағына саяхаттауы 330 LMB радиаторын өшіріп, олар кешкі 10-дан кейін зейнеткерлікке шықты. Екі Ferrari күні бойы көш басында жүріп, үлкен көрермендерді бір-біріне жақын жарыстармен қуантты. Үшінші, екі айналым артта қалған, сол кездегі жетекші Ferrari Scarfiotti GTO, Noblet болды. Француздық Maserati 7-ші орында жүрді, бірақ таңғы сағат 2-де мұнаймен бұрылыс болғаннан кейін тоқтату қауіпті тепе-теңдіктен шықты. Мазератидің сынағы ақыры Хансген/Маклареннің 6-шы орында тұрған екінші Каннингэм көлігі 12-ші сағатта дифференциалдың жиналып қалуымен тоқтады. Шотландиялық Тоджейро түнгі 11-ге дейін орта алаңға жүгіріп жүрді, сонда Том Диксон кенеттен Масон Бланшқа жақындаған жылдам бөлімде бейтарап күйде жүрді. Бұл бірнеше қауіпті минут болды, маршалдар автокөлікті жолдан қауіпсіз жерге итеріп шығаруға көмектесуге дейін қараңғыда машиналар жарысты. Үлкен V8 Chevrolet де ортаңғы алаңға шықты, бірақ жартылай жолдан кейін Джек Тернер Мулсанн бұрышында машинаны абайсызда кері бұрды. Ал, екіншісі, ол көліктік қозғалыс жүйесіне әсер етпеді.
Таңертең
Бір рет құрғақ түннің таңдары күн сәулесінің сәулесіндей болды. 55 старттан тек 33-і ғана жүгіріп жатты. Ferrari-ге бәрі жақсы болды, бірақ таңғы сағат 4.45-те Родригестің машинасы кенеттен соңғы айқасын тоқтатты. Үш сағаттан кейін екінші Феррари де Мулсанн тік жолында сынық қосқыштымен тоқтады. Бұл жаңа Ferrari GTO-ларды подиумға шығарды: Пьер Ноблеттің жекеменшік кіруі Гроссман / Робертстің NART модификацияланған GTO және Beurlys / Eldé Equipe Nationale Belge машинасының алдында. Келесі кезекте қалған екі Jaguar E үлгісі болды, британдық каперлер Бриггс Каннингемнен төрт айналым алдыда болды. Жарыс барысында жетекшіге ие болған Херманн/Барт, 2 литрлік Porsche GT, 1.2 литрлік Lotus Elite Hobbs/Gardner-ді қуып жүрді. Екеуі де түнде үздіктер қатарына қосылып, таңертең үздік ондыққа енді. Содан кейін "Лотос" үш цилиндрлі машинаға түсіп, "Порше" оны басып өтуге мүмкіндік берді.
Финиш және жарыстан кейінгі
Соңғы төрт сағат бойы позициялар салыстырмалы түрде тұрақты болды, американдық Феррариді қоспағанда, стартерлік қозғалтқыштағы проблемалармен алтыншы орынға ауысты. Хилл мен Гендебиен француздардан 5 айналымға алда шықты. Ноблет / Гвише өткен жылғы 3-орыннан жақсарып, GT бөлімін жеңіп, бельгиялық GTO-дан 12 айналым алдыда болды. Қалған жақтағылар бір-біріне жақын аяқтады: соңғы сағатта Каннингхемнің Ягуар ақыры британдық бәсекелестерін басып өтіп, 4-ші орынды иеленді. Питер Сардженттің машинасында қозғалтқыштың бір бөлігі сынған, содан кейін оның беріліс қорабы жоғары беріліске жабысып қалған, бірақ біз машинаны үйге апарып жібердік. Ақырында, Херман мен Барт Porsche-де жақсы аяқтады, бірақ беріліс қайырмасы бұзылып, 7-орында аяқтады, қалпына келген Lotus-тан бір айналымнан аз. Чапман Дубуа / Харрис Абарт Симкамен бірге жүлдені бөлісіп, Термиялық тиімділік индексін жеңіп алуына қуанышты болды (20 мпг-ден астам). Француз Панхарт, Рено және SIMCA арасындағы өнімділік индексі үшін шайқаста жеңіске Гилхардин / Бертоның жалғыз тірі қалған CD Панхарт жетті. Олар жаңадан шыққан "Боннет Рено Джет" ұшақтарынан екі ұтып алды. "Ескі үлгідегі" Морган барлық уақытта және жалғыз бәсекелесуден кейін Equipe Chardonnet AC Ace төрт сағаттан кейін зейнеткерлікке шықты, 13-ші орынды иеленді және GT 2 литрлік сыныпта жеңіске жетті. 15 старттан тек төртеу ғана финишке жетсе де, жеңіс Ферариді Ле-Мандағы ең табысты маркаға айналдырды, алты жеңісімен, Ягуар мен Бентлидің бесінен алды. Бұл алдыңғы қозғалтқышты көлік үшін соңғы жеңісі болды. Оның төртінші жеңісі Оливье Гендебиенді онжылдықтың соңында легендарлық Джеки Иккске дейін Ле-Мандағы ең табысты жүргізушіге айналдырды. Бұл табыстылық және таңертеңгі кездегі қатерлі ісігі оны жоғары биіктікте зейнетке шығу туралы дереу хабарлауға көндірді. Бұл OSCA үшін соңғы Ле-Ман болды. 1963 жылы Maserati ағайындылары компанияны MV Agusta мотоцикл компаниясының иесі граф Доменико Агустаға сатып жіберді. Сондай-ақ, бұл 1956 және 1957 жылдары Jaguar D түрінде жарысты жеңіп алған алғашқы Ecurie Ecosse командасының соңғы жеңісі болды. Мексикадан келген Родригес бауырластар бірнеше жыл бойы жылдам, бәсекеге қабілетті жүргізушілерімен көпшілікті қызықтырып келді. Жас інісі Рикардо қараша айында чемпионат емес Мексика Гран-присі үшін жаттығу кезінде қаза тапты. Ол 20 жаста еді. Пауль Арманьяк, DB үшін екі рет Перформанс индексінің жеңімпазы, жақында Францияның оңтүстік-батысындағы Ногаро қаласында жаңа трасса салды. Бұл оның сегіз рет өткен Ле-Ман жолының соңғысы болды, өйткені ол да жылдың соңында Монлериде қаза тапты.
Аяқтаушылар
Квентин Сперрингтің кітаптарынан алынған нәтижелер, ACO сынып жеңімпаздарының ресми лицензиясы бар, қалың мәтінде. Постерлік сынып No Команда жүргізушілері Шасси Қозғалтқыш 1 Е+3.0 6 SEFAC Ferrari Оливье Gendebien Фил Хилл Ferrari 330 TRI/LM Ferrari 4.0L V12 331 2 GT3.0 19 П. Ноблет ((жеке қатысушы) Пьер Ноблет Жан Гише Ferrari 250 GTO Ferrari 3.0L V12 326 3 GT3.0 22 Equipe Nationale Belge Eldé (Леон Дернье) Beurlys (Жан Блатон) Ferrari 250 GTO Ferrari 3.0L V12 314 4 GT+3.0 10 Бриггс Кунингхам Бригс Кунингхам Рой Пани Сальвадор Jaguar E Type E Coupé Jaguar 3.8L S 3106 5 GT3.0 9 П.
Аяқталмаған
Pos Class No Team Drivers Шасси Двигательді айналу себебі DNF E3.0 27 SEFAC Ferrari Джанкарло Багетти Людовико Скарфиотти Ferrari 268 SP Ferrari 2.6L V8 230 clutch (18hr) DNF E1.6 37 Automobili O. S. C. A. Джордж Аренц Хосе Бехра O. S. C. A. 1600 GT Zagato OSCA 1569cc S4 227 беріліс қосқышы (23 сағат) DNF GT1.3 40 Scuderia St. Ambrose Karl Foitek Riccardo Ricci Альфа Ромео Джульетта SZ Альфа Ромео 1290cc S4 225 клем (23 сағат) DNF GT3.0 24 Экури Чилтерн Сер Джон Уитмор Боб Олтоф Остин Хейли 3000 BMC 2.9L S6 212 поршень (19 сағат) DNF GT3.0 23 F. Грэхам Хилл Ричи Гинтер Астон Мартин DP212 Астон Мартин 4.0L S6 78 мұнай құбыры (7 сағат) DNF E850 54 Panhard & Levassor Пьер Лелон Jean Pierre Hanrioud CD Дина Купе Panhard 702cc F2 73 апат (9 сағат) DNF E+3.0 3 Бриггс Куннингхам Билл Кимберли Дик Томпсон Мазерати Типо 151 Купе Мазерати 3.9L V8 62 апат (6 сағат) DNF E1.3 41th Corse & Roger Cie Jeaneste Rolland Abarth 1300 Simca 1288cc S4 60 тұтану (7 сағат) DNF E+3.0 7F SEAC Ferrari Майкл Паркс Бэндини 330 LMB Ferrari 4.0L V12 56 радиатор (7 сағат) DNF E+3.0 8 М.К.Шарлз Леллонг) Морис Джон Джон Коунджер Дина Купе Панхарт 702cc F2 73 апат (9 сағат) DNF E+3.0 3 Бригггс Куннингхам Билл Кимберли Дик Томпсон Томпсон Томпсон 303 Мазерати Типо 151 Купе Мазерати Мазерати 3.9L V8 62L V8 62L V8 62L V8 62L V8 V8 V8 62L V8 V6 Абаттануарлллллл Аберти Типост Аберти Типппппппппппппппппп Абаро Бон Абернатор Абертомобиль Абаттаспен Абаттасуар Ано Бон Ано Бон Ано Бон Бон Клод Джон Джон Джон Джон Джон Джон Кунгергер Аберто Бон Аберто 250 250 В.ККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККККК 1600 GT Zagato OSCA 1569cc S4 12 қозғалтқышы (4 сағат) DNF E850 52 Abarth Corse & Cie Herbert Demetz Oddone Siggala Abarth 700S Fiat 701cc S4 12 тұтану (5 сағат) DNF E2.0 31 TVR Көліктер Питер Болтон Ниниан Сандерсон TVR Грантура Mk3 MG 1623cc S4 3 қызудан шығу (1 сағат)
Басталмаған
Поз Сыныбы Жоқ Команда Жүргізушілер Шасси Двигатель себебі DNS E850 49 Автомобильдер Рене Боне Роберт Бухард Жан Винатье Боне Джет Рено 706cc S4 тәжірибелік апат RES GT1.6 64 ((резерв) Sunbeam Talbot Кит Баллисат Ян Льюис Sunbeam Альпілік Sunbeam 1590cc S4 РЭС қажет емес E2.0 65 ((резерв) TVR Cars Rob Slotmaker Тед Лунд TVR Grant Mkura MG3 1623cc S4 РЭС қажет емес E850 68 ((резерв) Sarayac (Guy Flayac) жеке қатысушы) Жорж Александрович Люсьен Бархе Fiat Abarth 1000Scc 1000 S4 РЭС қажет емес E850 70 ((резерв) Панхард Роберт Левассор Нейрат Роберт Мугин Дина Купе CD Panhard 702 F2
Жылу тиімділігінің индексі
Поз класы No Команда жүргізушілері Шасси Скор 1= GT1.3 44 Команда Lotus Инженерлік Дэвид Хоббс Франк Гарднер Lotus Elite Mk14 1.27 1= E1.3 43 Equipe Nationale Бельгиялық Клод Дюбои Жорж Харрис Abarth 1300 1.27 3 GT1.3 45 Команда Lotus Инженерлік Клив Хант Доктор Джон Мак Вилли Lotus Elite Mk14 1.17 4 E850 53 Panhard & Levassor Андре Гильхаудин Ален Бертау CD Dyna Coupé 1.15 5 GT1.3 39 Scuderia St. Ambroeus Джанкарло Сала Марсело Лука де Лиццано Alfa Romeo Giulietta SZ 1.10 GT 61.6 34 Porsche Инженерлік Жүйе Эдгар Барт Ханс Херман Porsche 356 Carrera GTL Abarth 1.06 GT 7+3.0 9 P. J. Sargent (жекелік қатысушы) Питер Сарден Питер Л. Джагуар Купе GT Type 8 = 1.04 103.0 Бригггс Боннегс Бонхэм Брайгс Бонннс Боннеттс Пауль Бранже Спайерто Дина Купе Дина Купе 1.15 5 GT 1.15 5 GT1.3 39 Scuderia St. Амбройс Жанкарло Сала Сало Марселло Лука де Лиццано Лука де Лиццано Альфано Альфано Альфа Ромео Альфа Ромео Джулиетта SZ 1.10 GT 61.6 GT 61.6 346 346 Команда Lotus Инженерлік Командасы Даугерлік Командасы Формат
Note: Only the top nine positions are included in this set of standings.