Dobrilugk Abbey

Кіріспе

Добрилугк абатлығы (Kloster Dobrilugk) - Германияның Бранденбург қаласында қазіргі Доберлуг Кирххайн қаласының аумағындағы Төменгі Лузатиядағы цистерциан монастыры.

Тарих

Аббатхана 1165 жылы 1 мамырда Ландсберг пен Эйленбургтің маркграфы Дитрихтің жарғысымен заңды түрде құрылды, бірақ аймақтағы қақтығыстар жалғасып жатқандықтан, қауым 1184 жылға дейін нақты жетістікке жетпеді, ол кезде Волкенрода аббатханасының он екі монахтары елді мекенді шынайы түрде бастады. 1209 жылы ғимаратты салу жеткілікті дамыған, сондықтан маркграф Конрад II-нің әйелі маркграф Елизаветаны аббат шіркеуінде жерлеуге мүмкіндік болды. Алайда, жомарт сыйлықтар монастырға одан кейін өте тез өсіп-өнуге мүмкіндік берді. 1234 жылы оның 18 ауылы болды, ал 1240 жылдан бастап ол донорларға тәуелді болмай, өз меншігін ұлғайтуға жеткілікті экономикалық күшті болды. 1370 жылы император Карл IV монахтарды 40 ауыл мен бес ферма иелігіне бекітті. Сонымен қатар, 1235 жылы базар өткізуге құқық берген Кирхайн кішкентай қалашығының иелері болды. Сонымен қатар, аббатхананың маңызды қалалары Лүкау, аумақтық княздің ордасы және Люббенде (шамамен 1301 және 1329 жылдар аралығында аббатханаға тиесілі) ауыл шаруашылығы өнімдерін сатуды тиімдірек жүргізу үшін үй-жайлары болды. Барлық цистерциан аббатханалары сияқты Добрилугк епископтық ондықтан босатылды. Аббатхана төменгі Лузатияның батысындағы ортағасырлық жерлерді игеруде терең қатысқан. Монахтар аббатшылық жерлерінде бірнеше ауыл құрған неміс қоныстанушыларын жалдады; бірақ крепостнойлардың көпшілігі сорбтар болды. Добрилугк абысының Төменгі Лузация Ландтагының прелаттар Куриясында орын және дауыс құқығы болды. 14 ғасырдың соңында аббатхананың құлдырауы басталды. Монахтар енді өздері егін егуді қолға алмады, бірақ жалға алу және салықтардан түскен табысқа сүйенді. Әббатханаға лайықты ерлер (конверси) ретінде кіріп, физикалық міндеттерді орындауға жеткілікті ерлер болған жоқ. 1431 жылы Добрилугк хуситтермен тоналды. Дегенмен, аббатхананың экономикасы өркендеуін жалғастырды. 1434 жылғы құжатта аббатхана 65-тен кем емес ауылдың иесі ретінде көрсетілген. Реформация кезінде дүние жойылды. 1520 жылдан бастап монахтар жаңа ілімдерге бет бұрып, кетіп барады. Монастырлық тәртіп пен аббатхананың экономикасы да бұзылып кетті. 1533 жылы абат абатхананың құнды заттарын алып қашып кетеді. Сонымен қатар император Фердинанд I - ші түрік соғыстарын қаржыландыру үшін төменгі Лузация аббатханаларынан жоғары мөлшерде жарна талап етті. Ақырында, 1541 жылы Саксонияның электоры Иоганн Фридрих I Добрилугк қаласын басып алды, себебі ол аймағында болған Богемия короліне қарсы қаржылық талап білдірді. Монахтар монастырды тастап, қауым тарады. Рим католиктігі Фердинанд I Шмалкальдия соғысында аббатшылық иелігін қайтарып алып, оны Төменгі Лузатияға қайта қосып алса да, ол да монахтарды қайтып келуден сақтады және оның орнына Шлик пен Герсдорфтың асыл отбасыларының бірнеше мүшелеріне ауқымды аумақты ипотекаға берді. Генрих фон Герсдорф 1550 жылы абат үйінің орнына аңшылық сарай салып берді. Асыл тұқымды соңғы иеленуші Генрих Ансельм фон Промниц Добрилугкті 1624 жылы Саксонияның Иоганн Георгиге сатты, ол бұдан біраз бұрын бүкіл Төменгі Лузатияның ипотекасына айналды. Алайда, төменгі Лузация парламенті аббат аумағы маргреваттың бір бөлігі болып қала берді. Осылайша Добрилугк иелігі әкімшілік жағынан Төменгі Лузатия мен Курсаксенге тиесілі деген қызықты жағдай туындады. Субъектілер салықтарын Төменгі Лузатияның қазынасына төледі, бірақ Саксон сайлаушысының лауазымды адамдарының әділдіктеріне жауап берді, одан апелляция Дрездендегі палаталық сотқа ғана берілуі мүмкін, енді Төменгі Лузатия мемлекеттік сотына емес. Саксен Мерзебургінің Веттиндік кепілдігі (1656-1738) Dobrilugk герцогтардың екінші резиденциясы болды және аймақ өркендеудің жаңа кезеңін бастан кешірді.

The abbey was legally founded on 1 May 1165 by charter of Margrave Dietrich of Landsberg und Eilenburg and of the Ostmark of Lusatia, but because of continuing hostilities in the area the community did not make any real progress until 1184, when twelve monks from Volkenroda Abbey began the settlement in earnest. By 1209 building was far enough advanced for it to be possible to bury the Margravine Elisabeth, wife of the Margrave Konrad II, in the abbey church. Generous endowments enabled the monastery to grow very rapidly thereafter, however. In 1234 it already owned 18 villages and from 1240 it was sufficiently powerful economically to increase its land holdings by its own purchases, rather than depending on donors. In a deed of 1370 Emperor Charles IV confirmed the monks in possession of 40 villages and five farmyards. The abbey was also the lord of the little town of Kirchhain, to which they had granted the right to hold a market in 1235. In addition, the abbey had premises in the more important towns of Luckau, seat of the territorial prince, and in Lübben (which between about 1301 and 1329 belonged to the abbey), in order to deal more efficiently with the sale of agricultural produce. Like all Cistercian abbeys, Dobrilugk was exempt from episcopal tithes. The abbey was deeply involved in medieval land development in the west of Lower Lusatia. The monks recruited German settlers who established several villages on abbey lands; most of the serfs however were Sorbs. The abbot of Dobrilugk had a seat and a vote in the Prelates' Curia of the Lower Lusatian Landtag. At the end of the 14th century began the slow decline of the abbey. The monks no longer undertook cultivation themselves, but relied on the income from rents and taxes. There were simply no longer enough men available to enter the abbey as lay brothers (conversi) to carry out the physical tasks. In 1431 Dobrilugk was plundered by the Hussites. Nevertheless, economically the abbey continued to prosper. In a document of 1434 the abbey is shown as the owner of no less than 65 villages. The end came with the Reformation. Since the 1520s monks had been leaving and turning to the new teachings. Monastic discipline and also the economics of the abbey fell into disorder. In 1533 the abbot absconded with the abbey's portable valuables. In addition, Emperor Ferdinand I demanded high contributions from the Lower Lusatian abbeys to finance the Turkish wars. Finally, in 1541, Johann Friedrich I, Elector of Saxony, occupied Dobrilugk, because of a financial claim he had against the King of Bohemia, in whose territory it was. The monks abandoned the monastery and the community was dissolved. Although the Roman Catholic Ferdinand I was able to win back the abbey lordship in the Schmalkaldic War and reincorporate it into Lower Lusatia, he too kept the monks from returning, and instead mortgaged the extensive territory to several members in turn of the noble families of Schlick and Gersdorff. Heinrich von Gersdorff in about 1550 had a hunting lodge built to replace the abbot's house. The last owner of the nobility, Heinrich Anselm von Promnitz, sold Dobrilugk in 1624 to Johann Georg of Saxony, who shortly before had become the mortgagee of the whole of Lower Lusatia. The Lower Lusatian parliament had however been able to bring it about that the abbatial territory remained part of the margravate. So the curious situation arose that the lordship of Dobrilugk belonged administratively both to Lower Lusatia and Kursachsen. Subjects paid their taxes into the Lower Lusatia exchequer, but answered to the justice of the officials of the Saxon Elector, appeal from which could only be made to the Chamber Court in Dresden and no longer to the Lower Lusatia State Court. Under the Wettin collateral line of Sachsen Merseburg (1656–1738) Dobrilugk was a secondary residence of the dukes and the region enjoyed a new period of prosperity.