Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романшы Марджери Уильямс Бьянко (22 шілде 1881 - 4 қыркүйек 1944) - ағылшын-америкалық автор, негізінен танымал балалар кітаптарының авторы. Он тоғыз жасынан бастап кәсіби жазушы болған ол қырық бір жасында 1922 жылы өзінің ең танымал шығармасы - "Күзекті қоян" атты классикалық шығармасын жариялағаннан кейін мәңгілік атақ-даңққа ие болды. Ол "Қысқы жол" үшін Ньюбери сыйлығын алды.
American novelist
Margery Williams Bianco (22 July 1881 – 4 September 1944) was an English American author, primarily of popular children's books. A professional writer since the age of nineteen, she achieved lasting fame at forty one with the 1922 publication of the classic that is her best known work, The Velveteen Rabbit. She received the Newbery Honor for Winterbound.
Ерте өмір және білім
Марджер Уильямс 1881 жылы Лондонда дүниеге келді. Ол атақты адвокаттың және классикалық зерттеуші Роберт Уильямс пен Флоренс Уильямстың екінші қызы. Ол мен оның әпкесі, оны өте сүйікті және қамқор ата ретінде еске алған әкесі, оларды оқып, қиялдарын қолдануға шақырды. Көп жылдар өткен соң балалық шағы туралы жазғанда, ол әкесінің әртүрлі кітаптардағы кейіпкерлерді қалай жан-жақты суреттегенін және басылған беттерде жатқан білім мен оқиғалардың шексіз әлемін еске алды. Ол кітап оқыуға деген құштарлығы, көп ұзамай жазуға деген қажеттілікке айналған, өмір бойы оған әкеден мұра болып қалатынын айтты.
Margery Winifred Williams was born in London in 1881, the second daughter of a noted barrister and a renowned classical scholar, Robert Williams and Florence Williams née Harper. She and her sister were encouraged by her father, whom she remembered as a deeply loving and caring parent, to read and use their imaginations. Writing about her childhood many years later, she recalled how vividly her father described characters from various books and the infinite world of knowledge and adventure that lay on the printed page. She noted that the desire to read, which soon transformed into a need to write, was a legacy from her father that would be hers for a lifetime.
Неке, балалар және Уолтер де ла Маре жазбаларының әсері
Марджери Уильямс баспасына барып келген кезде Лондонда тұратын итальяндық Франческо Бьянкомен танысты. 1904 жылы үйленіп, ұлы Секко мен қызы Памеланың ата-анасы болды. Памела атақты бала суретші болды. Ормандағы нәрсе Х. П. Лавкрафтқа белгілі болды, ал кейбір комментаторлар оның "Дунвич қорқынышына" әсер еткен болуы мүмкін деп санайды.
While visiting her publisher, Margery Williams met Francesco Bianco, an Italian living in London, who was employed as the manager of one of the book departments. They were married in 1904 and became the parents of a son, Cecco and a daughter, Pamela. Pamela was a renowned child artist
The Thing in the Woods was known to H. P. Lovecraft, and some commentators think it may have influenced his "The Dunwich Horror".
Америкаға қайту және "Күмелқоян қоян"
1918 жылдың соңында Ұлы соғыс аяқталды, бірақ соғыстан кейінгі аштық пен мұқтаждық Еуропадағы проблемаға айналды. 1921 жылы Бьянко отбасымен бірге Америка Құрама Штаттарына оралып, Гринвич-Виллиджге қоныстанды. Балаларының кінәсіздігі мен ойыншықтығы, сондай-ақ Уолтер де ла Маре шығармаларында қамтылған сиқырлылық пен мистикадан алған әсерінен ол жазуын қайта бастауға шешім қабылдады және бірден атақ тапты. "Керемет қоян немесе ойыншықтар қалай шынайы болады" Марджери Уильямс Бьянконың алғашқы американдық жұмысы болды және ол оның ең танымал шығармасы болып қала береді. Ол балалар театрында, радиода, теледидарда және кинода көптеген бейімделулер арқылы әдебиеттің классикалық бөлігі болып қалды. Автордың сезімталдық пен қайғылылық сезімі Рождестволық шұлықта барқыт түлкі тапқан кішкентай бала туралы әңгімесінде сақталған. Балабақшада қоянға сәнді ойыншықтар төмен қарап тұрады. Ол терілі жылқыдан: "Не шынайы?" деп сұрайды. "Егер бала сені ұзақ уақыт бойы жақсы көрсе, тек ойнауға емес, шын сүйсе, онда сен Шынайы боласың" дейді. Бала қоянға құлшылық етеді, олар үнемі бірге жүреді. Қоян онымен бірге қалып, оған жақсырақ болған кезде ойнайтын ойындар туралы құлақ түріп айтады. Баланың жағдайы жақсара түскенде, отбасы оны теңіз жағасына шығаруға дайындалады. Қоян жағаға өте қуанып бара жатса да, дәрігер оны басқа зақымданған ойыншықтармен бірге лақтырып, өртеп жіберуге мәжбүрлейді. Қоян өртелуді күтіп тұрған кезде, ол шынайы жылап, одан жұлдыз шығады. Әнші қоянға ол жігіт үшін шынайы екенін айтады, өйткені жігіт оны жақсы көреді, бірақ енді ол оны шын мәнінде шынайы етеді. Кейіннен бала бақшада шынайы қоянды көреді. Ол өзінің ескі қоянға ұқсайды деп ойлайды, бірақ ол шын мәнінде ол бұрын сүйген бархатты қоян екенін білмейді.
At the end of 1918 the Great War had ended, but postwar hunger and deprivation became a problem in Europe. In 1921, Bianco, along with her family, returned to the United States and settled in Greenwich Village. Inspired by the innocence and playful imagination of her children, as well as the inspiration she felt from the magic and mysticism contained in the works of Walter de la Mare, she decided to resume her writing, and gained almost immediate celebrity. The Velveteen Rabbit or How Toys Become Real was Margery Williams Bianco's first American work, and it remains her most famous. It has remained a classic piece of literature through numerous adaptations in children's theatre as well as on radio, television and in the movies. The author's trademark undercurrents of sentimentality and sadness persist in the tale of a small boy who finds a velveteen rabbit in his Christmas stocking. In the nursery the rabbit is looked down on by the fancier wind up toys. He asks the skin horse, "What is Real?" The skin horse tells him, "When a child loves you for a long, long time, not just to play with, but REALLY loves you, then you become Real." The boy comes to adore the rabbit, and they are constant companions. This happy existence continues until the boy contracts scarlet fever. The rabbit stays with him, whispering to him of the games they will play again when he is better. As the boy gets better his family prepares to take him to the seaside. Although the rabbit looks forward to the seaside very much, the doctor insists he be thrown out and burned along with the other toys that may be infected. While the rabbit is waiting to be burned, he cries a real tear, from which a fairy emerges. The fairy tells the rabbit that he was real to the boy, because the boy loved him, but now she will make him truly real. Later, the boy sees a real rabbit in the garden. He thinks it looks like his old rabbit, but he does not know that it really is the velveteen rabbit he once loved.
Балалар кітаптарының табысты авторы
Бьянко көптеген басқа балалар кітаптарын жазды, оның ұлы олардың бірінің есімін алды, 1925 жылы шыққан Кедей Чекко: Әлемді зерттеуге шыққанға дейін үйдегі ең қызықты ойыншық болған керемет ағаш иттің керемет тарихы, балалар ойыншықтарының өзара әрекеттесуі туралы және ойыншық шкафтан тыс әлемнің адам, жануар және ойыншық мүшелерімен. Біріне-бірі қарапайым тақырыптарға оралу Бьянконың басқа да танымал туындыларына тән, мысалы сол жылы оның қызы Памела суреттеген "Кішкентай ағаш қуыршақ" , онда кейбір балалар титул кейіпкеріне қатты жамандық жасайды, бірақ басқа бала сүйіспеншілік пен жанашырлық танытады, бұл оны қайтадан толықтырады. Өмірінің қалған 20 жылында Бьянко жыл сайын көптеген кітаптар мен әңгімелерді шығарды. Олардың көбісі оның ойыншықтармен айналысуын жалғастырды, олар тірі және жансыз заттар мен жануарлардың адам сезімдері мен сезімдерін білдіру қабілетімен айналысты. Әрқашан күйзеліске ұшырайтын, бірақ ақыр соңында оқырман рухани көтеріліп шығады. 1926 жылы жарық көрген "The Apple Tree" және "The Adventures of Andy", 1927 жылы жарық көрген "The Skin Horse", сонымен қатар Памела суреттеген, 1929 жылы жарық көрген "The Candlestick", 1930 жылы жарық көрген "Other People's Houses" және 1931 жылы жарық көрген "The House that Grew Smaller" - оның сол кезеңдегі кейбір туындылары.
Bianco wrote numerous other children's books, with her son becoming the namesake of one of them, 1925's Poor Cecco: The Wonderful Story of a Wonderful Wooden Dog Who Was the Jolliest Toy in the House Until He Went Out to Explore the World, about the interactions of children's toys with each other and with the human, animal, and toy members of the world beyond the toy cupboard. A return to more sober themes marks Bianco's other popular works, such as the same year's The Little Wooden Doll, illustrated by her daughter Pamela, in which the title character is badly mistreated by some children, but shown love and compassion by another child, which made her whole again. Each year, for the remaining two decades of her life, Bianco produced numerous books and short stories. Most of them continued her preoccupation with toys coming to life and the ability of inanimate objects and animals to express human emotions and feelings. There was always melancholy, but in the end the reader emerged spiritually uplifted. 1926's The Apple Tree and The Adventures of Andy, 1927's The Skin Horse, also illustrated by Pamela, 1929's The Candlestick, 1930's Other People's Houses and 1931's The House that Grew Smaller are among some of her works from that period.
Кейінгі жылдар және өлім
Соңғы тоғыз жылдарында Бьянко балалар кітаптарын жастарға арналған романдармен араластырды. Олардың барлығы да белгілі бір жолмен қоғамнан оқшауланған немесе шеттетілген, өздерінің теңдері секілді бақытты, табысты, табысты және әлеуметтік жағынан танылған жастарды бейнеледі. Сол кітаптардың бірі, "Қысқы қайың", жасөспірім шақтағы екі қыз туралы, олар ата-аналары кенеттен кетіп қалғанда, кішкентай бауырларына қамқорлық жасау үшін ересектер жауапкершілігін мойнына алуға шақырылады. Бұл кітап 1937 жылы жастар әдебиетіндегі үздіктерді көрсету үшін Ньюбери медаліне ие болды. 1971 жылы Ньюбери құрметінің құрылуымен, бұл еңбек осы беделді атаумен кейіннен ерекшеленді. 1939 жылы туған елі Ұлыбритания Екінші дүниежүзілік соғысқа кірген кезде, Бьянко өзінің шығармаларына патриоттық тақырыптарды және Еуропа тарихындағы сілтемелерді енгізе бастады, мысалы 1941 жылы Франци мен Гизи. Оның соңғы кітабы 1944 жылы шыққан "Forward Commandos!" - соғыс уақытындағы ерлік туралы әсерлі әңгіме, оның кейіпкерлерінің бірі қара тәнді сарбаз болды. Соғыс күш-жігеріне афроамерикалықтардың үлесін мойындау сол кездегі әдеби шығармада өте сирек кездесетін және бұл факт кітаптың шолуларында айтылған. Марджер Уильямс Бьянко Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталғанын көрмеді. Алға қарай команда ретінде! сатылымға шықты, ол ауырып, үш күн ауруханада болғаннан кейін, 63 жасында 1944 жылы 4 қыркүйекте Нью-Йоркте қайтыс болды.
In her final nine years, Bianco interspersed children's books with novels for young adults. These all featured young people who were in one way or another isolated or alienated from mainstream society and the joy, success, prosperity and social acceptance seemingly enjoyed by their peers. One of those books, Winterbound, about two girls, still in their teenage years, who are called upon to assume adult responsibilities in caring for their young siblings, when the parents have to go away suddenly, was a runner up for the 1937 Newbery Medal showcasing excellence in youth literature. In 1971, upon the establishment of the Newbery Honor, the work was retroactively distinguished with that prestigious citation. In 1939, as her native Britain entered World War II, Bianco began to include patriotic themes and references to European history in her works, such as 1941's Franzi and Gizi. Her final book, 1944's Forward Commandos!, was an inspirational story of wartime heroism, which included as one of its characters a black soldier. Acknowledging the contribution of African Americans to the war effort was extremely rare in literary output of the time and that fact was noted in the book's reviews. Margery Williams Bianco did not live to see World War II end. As Forward Commandos! went on sale, she became ill and, after three days in hospital, died at the age of 63 on 4 September 1944 in New York City.
Аудармалары
1927 жылы "Африкалық сага" Блез Сендрас француз тілінен аударған. 1928 ж. Жүніс фермасы Рене Базиннің француз тілінен аударған. 1929 жылы Блез Сендрас француз тілінен аударған Кішкентай қара әңгімелер. 1935 жылы Дагни Мортенсенмен Сидсел Лонгскирт және Сольвейг Сунтрап. Аудармашы: Ханс Аанруд. 1937 Руфус, Түлкі Самивельдің француз тілінен аударған.
1927 The African Saga Translated from the French of Blaise Cendrars. 1928 Juniper Farm Translated from the French of René Bazin. 1929 Little Black Stories Translated from the French of Blaise Cendrars. 1935 Sidsel Longskirt and Solveig Suntrap with Dagny Mortensen. Translated from the Norwegian of Hans Aanrud. 1937 Rufus, the Fox Translated from the French of Samivel.