Кіріспе
ешнәрсе Кераладағы касталық жүйе Үндістанның қалған бөлігінде кездесетіннен ерекшеленді. Үндістанның касталық жүйесі жалпы алғанда қоғамның төрт бүлінуді брахмандар, кшатриялар, вайшьялар және шудраларға бөліп отырса, Кералада бұл төрттен тек екі гана бар еді: брахмандар мен шудралар, ал қалғандары аварна деп саналды. Малаялай брахмандары діни қызметкерлік класты құрды. Брахмандар барлық басқа таптарды олардың шығу тегі мен діни дәрежесіне байланысты "Сат-судра", "Шудра" және "Аварна" деп атады. Бұған ерекшелік ретінде Траванкор мен Кочин сияқты Кераладағы патшалар болды, олар Хираньягарбха рәсімінің көмегімен кшатрия мәртебесіне көтерілді. Үндістанның қалған бөлігінде сияқты, жоғарғы тапқа тиіскен төменгі таптар "ластау" деп аталды, бірақ тек Кералада ғана төменгі таптар тек қана қол тигізу арқылы емес, сонымен қатар жоғарғы тапқа жақындау арқылы ластады. - бұл VIII ғасырдан бұрын мұндай айырмашылықтарды енгізген арий джайналықтардың әрекеттеріне негізделген. Бұл джайндардың аймаққа келген кезде қорғаныс қажет екенін және оны қамтамасыз ету үшін жергілікті қолдаушылар тобын жалдағанын дәлелдейді. Бұл адамдар жергілікті тұрғындардан қорғаушылар ретінде ерекшеленіп, қалғандары сыртқа шығарылған тап ретінде саналды. Тарих профессоры Сириак Пуллапилли бұл олардың "кшатриялық қызметтерге ие болғанын, бірақ тек шудралық мәртебеге ие болғанын" білдіретінін айтады. Пуллапилли түсіндірген басқа бір теорияда бұл жүйені Намбудири брахмандары енгізген деп айтылады. Брахмандар осы аймақта б.з. б. 1-ші ғасырдан бері өмір сүрсе де, 8-ші ғасырдан бастап олар арий князьдеріне діни қызметкер, кеңесші және министр болып қызмет етті. Олар келген кезде жергілікті тұрғындар Солтүстік Үндістан мен Цейлоннан келген миссионерлер буддизмге айналдырған болатын. Брахмандар өздерінің сенімдері мен ұстанымын нығайту үшін басқыншы күштермен симбиозиялық қарым-қатынасын пайдаланды. Брахмандар діни мәртебеге ие болғандардың бәрін шадра деп санады, олардың аз бөлігі ғана кшатрия деп танылды, бұл олармен бірлесіп жұмыс істеген жергілікті билеушілердің кейбірі. 11 ғасырда патшалар мен басқыншылармен байланысы және будда ғибадатханаларын басып алуы брахмандарды аймақтағы ең ірі жер иеленуші топқа айналдырды және олар өте жақын уақытқа дейін солай болды. Малаял тілінің шығу тегі Санскрит пен жергілікті тамил тілінің Намбудири брахманның араласуынан туындаған деген болжам бар. Олардың үстем ықпалы барлық салаларда: дінде, саясатта, қоғамда, экономикада және мәдениетте болды. Намбудири брахмандары діни дәстүрлі таптық иерархияның жоғарғы сатысында болды, тіпті патшалардан да жоғары болды. Олар Намбудири емес адамдарды қол сұғылмайтын адамдар ретінде қарастырды.
The caste system in Kerala differed from that found in the rest of India. While the Indian caste system generally divided the four fold Varna division of the society into Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and Shudras, in Kerala, there existed only two varnas: Brahmins and Shudras, out of these four , while others were classified as Avarna. The Malayali Brahmins formed the priestly class Brahmins labeled all other castes as "Sat sudra", "Shudra" and "Avarna" based on their origin and ritual rank. The exception to this were Kings in Kerala like of Travancore and Cochin, who were ritually promoted to the status of Kshatriya by means of the Hiranyagarbha ceremony. Like the rest of India, the lower castes touching the upper castes was termed as "pollution," but only in Kerala did the lower castes pollute not just by touch but also by merely approaching an upper caste. – is based on the actions of Aryan Jains introducing such distinctions prior to the 8th century CE. This argues that the Jains needed protection when they arrived in the area and recruited a group of local sympathizers to provide it. These people were then distinguished from others in the local population by their occupation as protectors, with the others all being classed as out caste. Cyriac Pullapilly, a Professor of History, describes that this meant they " were given Kshatriya functions, but only Shudra status." An alternative theory, also explained by Pullapilly, states that the system was introduced by Nambudiri Brahmins themselves. Although Brahmin influences had existed in the area since at least the 1st century CE, there was a large influx of these people from around the 8th century when they acted as priests, counsellors and ministers to invading Aryan princes. At the time of their arrival, the non aboriginal local population had been converted to Buddhism by missionaries who had come from the north of India and from Ceylon. The Brahmins used their symbiotic relationship with the invading forces to assert their beliefs and position. The Brahmins treated almost all of those who acceded to their priestly status as Shudra, permitting only a small number to be recognised as Kshatriya, these being some of the local rulers who co operated with them. By the 11th century, this combination of association with kings and invaders, and with the take over of Buddhist temples, made the Brahmins by far the largest land owning group in the region and they remained so until very recent times. The origins of Malayalam as a language is also speculated to be Nambudiri Brahmin's mixing of Sanskrit and the local Tamil language. Their dominating influence was to be found in all matters: religion, politics, society, economics and culture. The Nambudiri Brahmins were at the top of the ritual caste hierarchy, outranking even the kings. Anyone who was not a Nambudiri was treated by them as an untouchable.
Ритуалдық ластану
Бүкіл Малабар аймағында ластануға қатысты қатаң ережелер болды, оларды бақылаушылар бүкіл Үндістанда ең қатал деп санайды. Төменгі таптағы адамдар тек бөлек жолдармен ғана жүруге құқылы, ал олардың үйлері ешкімге көрінбейтін жерлерде орналасқан. Төменгі таптар брахманды немесе наирді тек қана қол тигізу арқылы емес, сонымен қатар олардың қасынан бірнеше метр қашықтықта бола алады. Наирлерге төменгі таптағы пулярды жолай кездестірген кезде өлтіруге рұқсат етілді. Намудри брахмандар таптық иерархияның жоғарғы жағында, ал пуляярлар төменгі жағында болды. Саяхатшылардың көбісіне сәйкес, Наирлер касталық иерархияда патшалар мен брахмандардан төмен орналасты. Амбалавасилер брахмандар мен найрлардың арасында болды. Төменгі таптар "тинтал-джати" деп аталды, яғни қашықтықтан ластайтын таптар. Жоғары таптардың тағамдары "Амрутхату" (эликсир) деп аталды, ал төменгі таптардың тағамдары "карикади" (қара су) деп аталды. Сол сияқты жоғары таптардың тұрғын үйлері мен төменгі таптардың сабан шатырлары тиісінше "патшалық мекен" және "қоқыс өсіру алаңы" деп аталды. Төменгі таптарға, әсіресе пуляярларға, басқа таптармен бірдей ауамен дем алуға немесе қоғамдық жолдарды пайдалануға рұқсат етілмеген. Намудирилердің әр түрлі кастадағы адамдармен қарым-қатынаста болған кезде ырым-жырымдардың ластану дәрежесіне қатысты әртүрлі ережелері болды. Ал, олардың көпшілігі басқа да аймақтық касталармен қарым-қатынаста қол сұғылмаушылық қағидаларын ұстанды. Христиандар арасында қалыптасқан Сент-Томас сириялық мәсіхшілері де қол сұғылмаушылық ережелерін ұстанды. Колониялық кезеңде көптеген төменгі таптар еуропалық миссионерлер арқылы христиан дініне айналдырылды, бірақ жаңадан шомылдырылғандарға сириялық христиан қауымына кіруге рұқсат етілмеді және оларды тіпті сириялық христиандар да қол сұғылмайтын деп санады. Сириялық мәсіхшілер касталық жүйедегі мәртебелерін елші Тома уағыздаған элиталар екендігі туралы дәстүрден алады. Ананд Амаладас былай дейді: "Сириялық мәсіхшілер ғасырлар бойы үнді касталық қоғамына еніп, индустар оларды касталық иерархияда жоғары орын алатын каста ретінде қарастырды". Сириялық мәсіхшілер индустар сияқты таптық және ластанудың бірдей ережелерін ұстанды және олар ластануды бейтараптандырушылар ретінде қарастырылды. Үндістан тарихшысы Раджендра Прасадтың айтуынша, сириялық христиандар төменгі таптармен дене қатынасынан кейін рәсімдік ванналар ішкен.
The rules of untouchability were severe, and they were very strictly enforced among Hindu communities by the time of the arrival of the Dutch East India Company in the 17th century.
Құлдық кезінде ырым-жырымдардың ластануы
1801 жылы д-р Фрэнсис Бьюкененнің бағалауы бойынша, 292 366 халықтың 41 367 адам Малабардың оңтүстік, орталық және солтүстік бөлімдерінде құл болған. 1836 жылғы санақта Траванкордың 1 280 668 тұрғындарының 164 864 адам құл болған. ХІХ ғасырдың ортасында Кералада шамамен 4,25 мың құл болған. Құлдар төменгі тапқа жататын, феодалдық жұмыс үшін ғана пайдаланылған, ал оларды қожайындарынан алыстату керек деген ұятқа қатаң сақталған. Сэмюэл Матейердің айтуынша, тіпті даладағы құлдарды қашықтан бақылайтын. Бұл уақытта 500-ден астам топтар өзара қарым-қатынастардың күрделі құрылымында болды және ритуалдық ластану түсінігі тек қол тигізбеушілікке ғана емес, одан әрі, қол жетімділікке және тіпті көрінбеуге дейін кеңейтілді. Жүйе біртіндеп белгілі бір дәрежеде реформаланды, бұл реформаторлардың бірі Свами Вивекананда оның касталардың "ақылсыз үйін" білдіретінін байқады. Әдеттегі төрт деңгейлі индуистік касталық жүйе, брахман (қасиетші), кшатрия (жауынгер), вайшья (сауда, кәсіпкерлік және қаржымен айналысатын іскер адам) және шудра (қызмет көрсетуші адам) варналары қатысқан жоқ. Кшатриялар өте сирек кездесетін, ал жалғыз вайшиялар болмаған. Бұл рәсімдер орындалмағандықтан бос қалған рөлдерді кейде Найрлар, маппила мұсылмандары және сириялық христиандар атқарады.
Қазіргі заманғы каста
Касталық айырмашылықтарды әртүрлі әлеуметтік реформалар қозғалыстарымен жақсарту процесі 1947 жылғы оқиғалармен алмастырылды. Ұлыбританиядан тәуелсіздік алғаннан кейін Үндістан конституциясы пайда болды, ал осы құжаттың 15-бабында каста мен нәсіліне байланысты кемсітушілікке тыйым салынды. Майрон Вайнердің айтуынша, кастаның идеологиялық негізі " (ежелгі, бірақ мүлдем емес) өлі болуы мүмкін" және: Ешбір саяси партия, саяси көшбасшылар, зиялылар кастаның иерархияға негізделген табиғи моральдық тәртіптің бөлігі екендігі, кастаның кәсіби жағынан байланысты және тұқым қуалайтыны, әр кастаның (джати) өзіндік мінез-құлық кодексі (дхарма) бар екендігі және төменгі кастаға мүшелік адамның бұрынғы өміріндегі бұзушылықтардың салдары екендігі туралы идеяны қолдамайды. Вайнер идеологиялық жойылуына қарамастан, әлеуметтік шындықта өмір сүрген, ол өте тірі екенін атап өтті. Дұрыс сенімнің жойылуы орфопраксидің жойылуын білдірмейді. Касталар бір-бірімен үйлесімді болып қалады. Төменгі таптар, әсіресе, жоспарлы таптардың мүшелері жоғары таптардың мүшелері тарапынан нашар қаралады. Бірақ сенімдер мен іс-әрекеттер арасындағы алшақтық шиеленістік пен өзгерістердің көзі болып табылады. Төменгі таптар әлеуметтік иерархиядағы өздерінің орнын енді қабылдамайды және олардың төменгі экономикалық мәртебесі мен жоғары таптардың мүшелерінің құрметтемеушілігі олардың әлеуметтік өмір сүруінде "берілген" деп ойламайды. Бірақ бұл қозғалыстың мақсаты - таптық қатынасты жою емес, оны әлеуметтік өзгерістердің құралы ретінде пайдалану. Касталар жойылып кетпейді, касталық дегеніміз - кастаның саяси қолданылуы емес, өйткені Үндістанда қалыптасып жатқан әлеуметтік және саяси жүйе - касталарды институционалдандырып, өзгертіп жатыр, бірақ оларды жоймайды. Алайда, Frontline басылымы Кераладағы жағдайдың қазір соншалықты ауыр емес екенін атап өтті. Кейбір зерттеушілер Кераладағы дәстүрлі түрде кемсітілген топтар арасындағы теңсіздік пен кедейлікті зерттеуде, далиттерді әлі де "кедейліктің ерекше топтарын" білдіретін қауымдар тізіміне жатқызбайды. Бұл тізімге тек дәстүрлі жағалаулық балық аулау қауымдастықтары, Солтүстік Кераланың СТ [Тізілімделген тайпалары] және Тамилдің жаңа төменгі класы кіреді.
Демография
2003 жылы Керала үкіметі 53 санаулы тапты, 35 санаулы тайпаны және 80 басқа да артта қалған топтарды мойындады. 2001 жылғы халық санағы бойынша 68 санаулы каста бар, олар халықтың 9,8% -ын құрады. Олардың 99,9% -ы индустар, сикхтар мен буддистердің саны аз. Халық санағы бойынша 35 тайпа бар, олардың ішінде 1,14% -ы индустар. Тағы 5,8% -ы христиан, қалғандары мұсылман немесе "айтылмаған".