Кіріспе

Жарық жылдамдығын өлшеуге қолданылатын ғылыми құрал.

1850 жылы Леон Фуко айналмалы айнаны пайдаланып, судағы жарық жылдамдығын ауадағы жылдамдықпен салыстырып, айырмасын өлшеді. 1862 жылы ол осыған ұқсас аппаратты қолданып, ауадағы жарық жылдамдығын өлшеді.

Фуко эксперименті Микельсонның жетілдірілуі

Микельсонның 1879 жылғы Фуконың жетілдірілуі. png суреті 4-сурет: Микельсонның 1879 жылғы Фуконың жарық жылдамдығын анықтау экспериментінің қайталануы бірнеше жақсартуларды қамтыды, бұл жарық жолының әлдеқайда ұзағырақ болуына мүмкіндік берді. 1877 жылдан 1931 жылға дейін Альберт А. Микельсон жарық жылдамдығын бірнеше рет өлшеді. Оның 1877–79 жылдардағы өлшемдері де жарық жылдамдығын өлшеумен айналысқан Саймон Ньюкомбтың қолдауымен жүргізілді. Микельсонның орнатылымы Фуконың бастапқы құрылымына бірнеше түзетулер енгізді. 4-суретте көрсетілгендей, Микельсон айналатын айнаны R линзаның негізгі фокусына жақын орналастырды (яғни, параллель жарық сәулелері түскендегі фокустық нүкте). Егер айналатын айна R дәл негізгі фокуста болса, жарық тілімінің жылжымалы бейнесі қашықтықтағы жазық айна M-де (диаметрі линза L-ге тең) жарық шоғының осі линзада қалғанша сақталады, бұл RM қашықтығына қарамастан дұрыс. Осылайша, Микельсон RM қашықтығын шамамен 2000 футқа дейін ұзартуға қол жеткізді. RS қашықтығы үшін қолайлы мәнге қол жеткізу үшін Микельсон өте ұзын фокустық қашықтығы бар (150 фут) линза қолданды және R-ді негізгі фокустан шамамен 15 футқа жақын орналастыра отырып, дизайнды жетілдіруде компромиске барды. Бұл 28,5–33,3 фут аралығында RS қашықтығын қамтамасыз етті. Айналатын айна R-дің айналу жылдамдығын бақылау үшін ол мұқият калибрленген камертонды пайдаланды және жарық тілімінің бейнесінің орын ауыстыруын әдетте 115 мм шамасында өлшеді. Бұл көрсеткіш қазіргі қабылданған мәннен шамамен 4 км/с жоғары болды.