Кіріспе

Il crociato in Egitto (Египеттегі крестонос) - Джакомо Мейербердің екі актідегі операсы, либреттосы Гаэтано Россидің. Ол алғаш рет 1824 жылы 7 наурызда Венециядағы Ла Фенице театрында қойылды. Армандоның рөлін әйгілі кастрато Джованни Баттиста Велути орындаған; опера, мүмкін, кастратоны бейнелейтін соңғы опера болған. Бұл Мейербиердің итальян тіліндегі опералар сериясының соңғысы және композитордың халықаралық табысының негізі болды.

Өнер тарихы

Венециядағы сәтті премьерасынан кейін "Кросиато" Флоренциядағы Театро делла Перголада (1824 жылдың 7 мамыры), Триестте (1824 жылдың қысы-1825 жылы), Падуада (1825 жылдың жазы) және Лондондағы "Ерінің патша театрында" (1825 жылдың 3 маусымы) қойылды. Бұл Россиниді, ол кезде Théâtre Italien театрын басқарып отырған, оның Парижде (25 қыркүйек 1825), Армандоның рөлін сопрано Гиудитта Паста және Аладдиноны Николас Левассер ойнауға шақырды. Осы қойылымдардың әрқайсысы үшін Мейербир шығарманы қайта қарады және оның кейбір бөліктеріне жаңа музыка жазды. Келесі 20-30 жыл ішінде опера Еуропаның барлық ірі опера үйлерінде, тіпті Мексика қаласында, Гаванада және Константинополде орындалды. Опера композитордың болашақтағы үлкен табысына негіз болды. Лондондық The Harmonicon журналының сыншысы 1825 жылы Триесттегі қойылымға шолу жасап былай деді: Барлық қазіргі композиторлардың ішінде Мейербер Италияның жеңіл, ағып жатқан және көркем әуендерін неміс мектебінің қатал сұлулықтарымен, ұлы жетістіктерімен біріктіреді. Бұл формула опералық мектептердің күшті жақтарын біріктіру, сондай-ақ драмалық сахналық тамаша және оркестрдің икемді және қиялға толы пайдалануы, Il crociato in Egitto-да толықтай көрсетіліп, Мейербердің 1831 жылы Роберт ле Диабльден басталған Grand Opera сериясымен ең үлкен әсерін тигізді. ХХ ғасырда толық қойылмаса да, Лондонда да, Нью-Йоркте де концерт қойылымдары болды, олар ЛП-ге жазылды. 2007 жылы Венецияда сахналық қайта жаңғыру өтті, онда табиғи сопрано Майкл Маниячи болды.

Елеулі жаңалықтар

Россини Парижге кеткеннен кейін, Италияда белсенді композиторлар Россини стиліне байланысты маңызды қадамдар жасай бастады. Бұл опералар Россини мен кейінгі белканто стилі арасындағы алшақтықты жойды, ол аз гүлді ән айтумен және драмалық жағына көбірек көңіл бөледі. Бұл опералардың ең алғашқыларының бірі - Мейербиердің "Il crociato in Egitto". Оның Россинимен көп ұқсастығы бар, бірақ мұқият қаралғанда кейбір маңызды жаңалықтар айқын болады. Біріншісі - бірінші актіге арналған финалдағы күрделілік, әсіресе екі қарама-қарсы сахналық топтардың қолданылуы, бұл L'étoile du nord-тағы үш топтың бастауы. Бұл Беллини мен Донизеттімен салыстырғанда кері бағытта болды, олар оркестрлік басқару мен үлкен масштабтағы драмалық формаға қарағанда әншілердің лирикалық желілеріне көбірек көңіл бөлді; бұл Мейербиердің неміс білімін және оның ертедегі неміс романтикалық операсымен, оның ішінде Карл Мария фон Вебердің жұмысымен байланысын көрсетеді. Адрианоның "Suono funereo" шығармасында кейініректе белканто шығармаларында басым фактор болатын лирикалық пафос түрінің алғашқы кейіпкерлерінің бірі болуы мүмкін. Тағы бір мысал - Палмидтің 2-ші актідегі үлкен ариясы: "D'una madre sventurata", онда жас ананың үмітсіздігі музыкада көрінеді.

Жазбалар

Il crociato in Egitto: Корольдік филармониялық оркестр, конд. Дэвид Пэрри. 4 диск. Опера Рара ОРК 10 (1992). Солистердің қатарында Ивон Кенни (Пальмид), Брюс Форд (Адриано) бар. Il crociato in Egitto (Михаэль Маниячи, Патриция Чиофи, Марко Винко, Лора Полверелли, Фернандо Портари, Иорио Зеннаро, Сильвия Пасини, Лука Фаварон, Эмануэле Педрини; Театр Ла Фенице оркестрі мен хоры; Дирижер: Эммануэль Виллауме) Тірі орындау DVD-сі Театр Ла Фениче, 2007 жылдың қаңтары. Динамикалық DV 33549 DVD