Кіріспе

жоқ 1918 жылғы Монаконың мұрагерлік дағдарысы Франция Монако Князьдігінің тағына неміс азаматынын келуіне қарсылық білдіргендіктен туындады. Алберт I-нің тек бір заңды баласы болды, ол - мұрагерлік принц Людовик, сол кезде князьдіктің мұрагері. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталып, патшазада Луи қырық сегіз жасында заңды ұрпағы жоқ, үйленбеген және күйеуге де тұрмаған.

Династиялық дилемма

Людовиктің ең жақын заңды туысы - Альберт I-нің тұңғыш туысы Вильгельм, Урахтың 2-герцогы (1864-1928). Ол 1864 жылы Монакода дүниеге келді, ал 1869 жылы жесір қалғаннан кейін анасы оны негізінен франкофондық католик ретінде өсірді. 1882 жылға дейін бұрынғы иезуит мектебінде білім алған. Алайда, ол Вюртемберг азаматы болды, оның ересек тұрғылықты жері және негізгі активтері (оның ішінде Лихтенштейн қамалы) Вюртембергте болды. Ол Монаконың Сент-Карл орденінің Ұлы крестімен марапатталғанымен және Мальтаның егемендік әскери орденінің салт аттысы болғанымен, одан кейін Виртембергтің Тажы орденінің Ұлы крестімен марапатталды және Кайзер Вильгельм II-нің Қара Бөркіт орденінің салт аттысы болды. Ол Германиядағы аталық ата-бабаларының тажын мұра етуге жарамсыз болса да, сол кезде Монако тағына мұрагерлік сызығын ескере отырып, князьдіктің Вильгельмнің "неміс қолына" заңдық мұрагерлік арқылы өтуі ықтимал еді. Сонымен қатар, Гримальдилер әулеті Франциямен тек географиялық жақындықтан ғана емес, сонымен қатар (князьдік аумағынан әлдеқайда үлкен) иемденулерге ие болудан және ондағы қаржылық инвестициялардан байланысты тығыз байланыста болған кезде, әулеттің саяси немесе мәдени бірлестіктерін басқа жаққа шоғырлануына ресми түрде ештеңе кедергі келтірмеді. Оның үстіне, мұрагерлік принцип монархияларды қанның бір немесе басқа түріне сәйкес бөледі, ал Гримальдилердің Монаконың династиялық неке саясатын осы уақытқа дейін айрықша бақылауы империяның соғыста жеңілгеннен кейін де Франция шекарасында неміс герцогты таққа отырғызумен қауіптене бастады. Британия, Ресей, Бельгия және Нидерландының билеуші отбасылары, династиялық тең некеге тұруды іздеген монархиялық мұрагерлердің Германияның көптеген кіші княздік отбасыларының ішінен күйеулерді таңдауға бейімделуіне байланысты, ХХ ғасырда аталық неміс болды, Монако да дәл осындай тағдырдың қарсаңында болды. Гримальдилер неміс әулеттері сияқты заң бойынша корольдікпен некелесуді талап етпесе де, әдет бойынша олар өз елінің азаматтарымен ешқашан некелескен емес, ал Монегасктың билік басындағы әміршісі немесе мұрагері бір ғасырдан астам уақыт бойы француз жұбайымен некеде болған жоқ. Бұл абсолютизмнің аяқталуына әкелді, кем дегенде қағаз жүзінде, сонымен қатар жалпы шешімнің бір бөлігі ретінде Урах герцогының талаптары Альберттің жаңа танылған немересі Шарлотта Луветтің талаптарынан төмен болды (төменде қараңыз).

Егемендік жоқ: егемендік жоқ

Шешім Франция мен Монако арасындағы тең емес келісімшарт болды, ол соңғысының клиенттік мемлекет ретінде позициясын ресми және тұрақты етті: Монаконың сыртқы қатынастарын Франциямен немесе Франция арқылы кеңесуді талап етумен қатар, династияны некелік одақтарға немесе мұрагерлікте өзгерістерге француз рұқсатын алуға міндеттеді және таққа бос орын қалған жағдайда Монако ресми протекторатқа айналады деп жариялады. 1911 жылы 15 мамырда Монегаск жарлығы баланы Людовиктің қызы деп таныды және оны Гримальди әулетіне қабылдады.

Шарлоттаның асырап алынуы және мұрагерлік мәртебесі

Шарлоттаны 1919 жылы 16 мамырда Париждегі Монегаск елшілігінде өзінің әкесі Луи ресми түрде асырап алды. Бұл кезде оның ата атасы Альберт I, француз президенті Понкаре және Монаконың мэрі болды. Бала асырап алудың заңдылығы күмән тудырады. Монегасктың азаматтық кодексі (240 және 243-баптар) бала асырап алушының жасы кем дегенде елу, ал асырап алынған адамның жасы кем дегенде жиырма бір болуы керек деп талап еткен. 1918 жылғы қаулы асырап алушының ең төменгі жасын он сегізге өзгертті (Шарлотта асырап алу кезінде жиырмада еді), бірақ басқа жас шегін өзгертпеді, принц Луи сонда қырық сегіз жаста еді.

1930 жылы талап етуді жаңарту

1930 жылы Чикаго Daily Tribune газеті Вильгельмнің үшінші ұлы Альбрехт ханзаданың Париждегі француз билік өкілдерімен кездескенін, олардың оны Людовиктің мұрагері ретінде мақұлдағанын үміттенгенін хабарлады. Ол принцесса Шарлоттаның ажырасуы туралы даулы жағдай оған жеңіске жетуге көмектеседі деп сенді. Ол қазір Парижде "өзінің талабын ақтауға тырысуда". Отбасының Урах бөлімшесі "Монако конституциясына сәйкес мұндай асырап алу отбасы мүшелерінің бәрі мақұлдамайынша заңсыз болып табылады" деп мәлімдейді. "Отбасының неміс тармағы" Урахс олардың мақұлдауын ешқашан сұрамағанын және "бала асырап алуды ешқашан мақұлдамағанын" айтты". Албрехт ханзадасы өзінің анасы Луиза Елизавета Франция патшасының ұрпағы екенін, сондықтан 1918 жылғы келісімді ескере отырып, ол әкесінен гөрі француз екенін және Парижде білім алғанын айта алады. Оның талаптары қабылданбаған.

Шарлоттаның бас тартуы

1944 жылдың 30 мамырында Парижде Шарлотта өзінің жалғыз ұлына (егер ол қайтыс болса) таққа құқықты берді, ал Рейньер 1 маусымда Парижде қабылдады. 1944 жылдың 2 маусымындағы жарлықпен егемен принстің осы декларацияларға келісімі расталды, ал Рейньер мұрагерлік принц болды. 1944 жылы 22 маусымда "Журнал де Монако" газетінде жарлық жарияланғанда: "Францияда Монаконың министрі, оның құрметі граф де Малевиллден, 1918 жылғы 17 шілдедегі келісімнің ережелеріне сәйкес, француз үкіметін осы оқиға туралы хабардар етуді сұрады". Ол кездегі Франция үкіметі әлі де Виши режимі еді. "Бірінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында Монакоға неміс билігі билік етуі Франция үшін мүлдем мүмкін емес еді", - деді графтың адвокаты Жан Марк Дескубес. Оның бастапқы ісі, ол герцог Вильгельм II-ге қатысты екенін дәлелдемегендіктен, қабылданбады. Ол 2021 жылы генеалогтың есебіне сәйкес түзетулер енгізілген сот ісі қозғады.