Кіріспе
Бавария королі 1886 - 1913 жылдары Отто (Отто Вильгельм Люитпольд Адалберт Вальдемар; 27 сәуір 1848 - 11 қазан 1916) – Бавария королі болды. Алайда, күшті психикалық ауруы бар деген күдікпен ол ешқашан белсенді түрде билік жүргізбеді. Оның емілген ағасы Лютпольд және туысы Людвиг регенттік қызметін атқарды. Людвиг 1913 жылы оны тақтан түсірді, заң шығару органы оған мұны жасауға рұқсат беретін заң қабылдағаннан кейін бір күн өткен соң, Людвиг III болып патшалық құқығына ие болды. Отто Максимилиан II мен оның әйелі Пруссиялық Марияның ұлы және Людвиг II-нің кіші інісі болды.
Otto (Otto Wilhelm Luitpold Adalbert Waldemar; 27 April 1848 – 11 October 1916) was King of Bavaria from 1886 until 1913. However, he never actively ruled because of alleged severe mental illness. His uncle, Luitpold, and his cousin, Ludwig, served as regents. Ludwig deposed him in 1913, a day after the legislature passed a law allowing him to do so, and became king in his own right as Ludwig III. Otto was the son of Maximilian II and his wife, Marie of Prussia, and the younger brother of Ludwig II.
Балалық шағы мен жастық шағы
Принц Отто дүниеге 1848 жылғы 27 сәуірде Мюнхен резиденциясында екі ай бұрын келді. Оның ата-анасы Бавария королі Максимилиан II және Пруссия принцессасы Мария болды. Оның крест әкесі Грекия королі Отто I болды. Оттоның ағасы – тақ мұрагері Людвиг. Олар балалық шақтарының көп бөлігін Хоэншвангау сарайындағы қызметшілер мен ұстаздармен өткізді. Ата-аналары олардан алыс, формалды қарым-қатынаста болды, Отто мен Людвигке не айтарын білмей, көбінесе оларды елемейтін, тіпті қашып жүретін. Анасы бауырластардың киімдеріне қызығушылық танытты: Людвигке әрқашан көк, ал Оттоға әрқашан қызыл киім киюді бұйырды. Әкесі ағаларына, әсіресе мұрагер Людвигке қатаң талаптар қойды. 1853 жыл мен 1863 жыл аралығында ағайындылар жазғы демалыстарын әкесі үшін арнайы салынған Берхтесгадендегі Корольдік виллада өткізді. Отто 1863 жылдан бастап Бавария армиясында қызмет етті. Ол 1863 жылғы 27 сәуірде подпоручик болып тағайындалды және 1864 жылғы 1 наурызда кадет корпусына қабылданды. 1864 жылғы 26 мамырда ол лейтенант болып жоғарылатылды. 1864 жылғы 10 наурызда король Максимилиан қайтыс болды, ал Оттоның ағасы Людвиг Бавария королі болды. 1864 жылғы 18 маусым мен 15 шілде аралығында екі бауыр Австрия және Ресей императорларының мемлекеттік сапарында болды. Отто 1866 жылғы 27 сәуірде капитан болып жоғарылатылды және Бавария Корольдік жаяу әскерінің қатарына кірді. Ол 1866 жылғы австро-пруссия соғысына және 1870–1871 жылдардағы франко-пруссия соғысына полковник ретінде қатысты. Соғыс алаңындағы тәжірибесі оны жаралы қылды, депрессия мен ұйқысыздыққа әкелді. 1871 жылғы 18 қаңтарда Вильгельм I Версаль сарайында Германия императоры жарияланғанда, ханзада Отто мен оның ағасы Люитпольд король Людвиг II-нің өкілі болды, ол қатысудан бас тартты (Вильгельмге императорлық титул ұсынғанына қарамастан). Отто ағасына жазған хатында осы тойды әуесқойлық пен жүрексіздік деп сынады. Отто амбициялы пруссиялық туыстарын жек көріп, пруссиялық анасына деген сыпайы еместігінен олар жаңа Германия империясының құрылуына қатты таңқалды. Оның қарсылығы пруссиялық үкіметке жасырын емес еді. Отто мен Людвиг Людвигтің билігінің алғашқы жылдарында жиі бірге көрінетін, бірақ уақыт өте келе аралары суытылды. Людвиг ұялшақ, ішкі жанға бейім болды және ақырында усақ-түйекке көңіл бөлмейтін адамға айналды. Отто франко-пруссия соғысына дейін көңілді, әлеуметтік және шығармашыл болды. 1868 жылы Отто Виттельсбах үйінің ордені – Пәк Тұжырымды қорғау үшін Корольдік Святого Георгия орденін алды. 1869 жылы ол кардинал Карл Август фон Рейсахтың бастамасымен Святого Гроба орденіне қосылды.
Ақыл-ой қабілетсіздігі
Франко-Пруссия соғысынан кейін Отто қатты депрессияға және аласқа түсіп, отбасын уайымдады. Оттода бірнеше күн бойы ұйқысы бұзылып, әрекеттері дұрыс болмайтын күйлер, содан кейін толыққанды қалыпты және есі жиған кезеңдер кезектесіп отырды. Оның ауруы прогрессивті түрде нашарлады. Людвиг қатты қорқып, себебі Оттоның үйленіп, тақ мұрагері болатын ұл тууына үміттенген. Отто медициналық бақылауға алынды, ал оның жағдайы туралы Пруссия канцлері Отто фон Бисмарктің тыңшылары хабарлады. Дәрігерлер 1872 жылғы қаңтарда Оттоның психикалық ауруға шалдыққандығын анықтады. 1873 жылдан бастап ол Нимфенбург сарайының оңтүстік павильонында оқшауланды. Оның жетекші дәрігері доктор Бернхард фон Гудден болды, ол кейін Оттоның ағасы Людвигті тексермей-ақ психикалық ауру деп диагноз қойды, бұл оның кәсібилігі мен ниеттеріне күмән тудырды. Людвиг пен Отто Пруссияны жек көретін, ал олардың араласқан ағасы Лютпольд пен Гудден Пруссияның үстемдікке көтерілуін қолдады. Кейбір замандастары Гудденнің Отто мен Людвигке қойған диагнозының саяси себептерден туындағанын және Оттоға көмектесу үшін одан да көп нәрсе жасалуы керек еді деп санайды. Сондай-ақ, кейбір замандастары Бисмарк Людвиг пен Оттоның билікте қалуын қаламай, оларды одан да ыңғайлы ағасы Лютпольдпен алмастыруға шешім қабылдады деп сенді. 1875 жылы Мюнхендегі Фрауенкирхеде өткен Corpus Christi айнымалы мерекесінде, шіркеуге қатыспаған Отто аңшылық киімдерімен шіркеуге кіріп, күнәлары үшін кешірім сұрап, мейрамдатушы архиепископ Грегор фон Шеррдің алдында тізе бүгіп, құлайды. Қысқаша айнымалы мереке үзіліске ұшырады, ал ханзада екі шіркеу қызметкері оны алып кеткенде қарсылық көрсетпеді. Отто Шлайсхайм сарайына көшіріліп, іс жүзінде тұтқынға алынды, бұл оны қатты уайымдады. Гудден оны емдеуге тырыспады; Оттоның күшті дәрі-дәрмектерге бағынған болуы мүмкін. Оттоның соңғы қоғамдық көрінісі 1875 жылғы 22 тамызда Мюнхендегі Марсфельдте корольдік шеруде бауырының жанында болуы болды. 1876 жылғы 1 маусымнан бастап ол Бавария орманындағы Людвигсталь қалашығында бірнеше апта тұрды. 1880 жылдың көктемінде оның жағдайы нашарлай түсті. 1883 жылы ол Мюнхенге жақын Фюрстенрид сарайында медициналық бақылауда қамауға алынды, онда ол өмірінің соңына дейін қалды. Сарай оның қамауы үшін арнайы қайта жабдықталған. Людвиг оны кейде түнде барып көріп, оған қарсы зорлық қолданбауға бұйырды. 1886 жылы бас дәрігер Оттоның психикалық ауруының өте ауыр екенін мәлімдеді. Оттоның шизофренияға шалдыққан болуы мүмкін. Сондай-ақ, оның ауруының себебі сифилис болуы мүмкін, бұл оның кейінгі жылдарындағы сал ауруын да түсіндірер еді. 1894 жылы Оттоның жағдайы жақсарды және ол Бамбергте өткен мерекеге қатысуға рұқсат алды, онда ол алпыс бес бөтелке «жоғары сапалы шампан» сындырды.
Бавария патшасы
1886 жылы 10 маусымда король Людвиг II министрлер тарапынан тақтан алынғанда, оның еңісі Лютпольд Бавария Корольдігінің билігін өз қолына алып, Людвигтің орнына регент ретінде мемлекеттік істерді басқарды. Үш күннен кейін Людвиг II белгісіз жағдайда қайтыс болды, ал принц Отто Виттельсбах әулеттік заңына сәйкес 13 маусымда 1886 жылы Бавария королі болды. Отто психикалық денсаулығының нашарлығына байланысты үкіметке жетекшілік ете алмағандықтан (ресми түрде: "Король меланхолияға шалдыққан"), принц-регент Лютпольд оның орнына да билік жүргізді. Ол таққа отырғаны туралы жарияланғанды түсінбеді, ол король Оттоға оның таққа отырған күнінен кейін Фюрерстрид сарайында түсіндірілді. Ол еңісі Лютпольдты заңды король деп ойлады. Содан кейін Бавария армиясы король Отто I атынан ант берді және оның суреті бар монеталар соғылды.
Билік етудің соңы және өлімі
Люйтпольд 1912 жылы қайтыс болғанға дейін ханзадалық регенттік рөлін сақтап тұрды, ал оның орнын Отоның бірінші туысы болған ұлы Людвиг басты. Ол кезде Оттоның ешқашан оқшауланудан шыға алмайтыны және белсенді түрде билік етуге қабілетті емес екені анық болды. Людвиг регент болғаннан кейін, баспасөз және қоғамдық пікір Людвигтің өз құқығымен король болуын талап етті. Осыған байланысты, Бавария конституциясы 1913 жылғы 4 қарашада өзгертілді, егер корольдың қабілетсіздігіне байланысты регенттік он жылға созылса және корольдің билік ете алуына үміт болмаса, регент регенттікті тоқтатуға, корольді тақтан түсіруге және заң шығарушы органның келісімімен өзі таққа отыруға құқылы болады деп жазылды. Келесі күні Людвиг ханзадалық регенттікті тоқтатты, өз туысын тақтан түсірді және өзінің Людвиг III ретіндегі билігін жариялады. Парламент 6 қарашада келісім берді, ал Людвиг III 8 қарашада конституциялық ант берді. Король Оттоға өмір бойына атағы мен құрметін сақтауға рұқсат берілді. Отто 1916 жылғы 11 қазанда ішек түйілуінен (ішекке кедергі келтіруден) күтпеген жерден қайтыс болды. Оның денесі Мюнхендегі Святого Михаила шіркеуінің криптасына жерленді. Бавария патшалық дәстүріне сәйкес, корольдің жүрегі күміс құмыраға салынып, Альтёттингтегі Гнаденкапеллеге (Алтетингтегі Біздің Ханымның киелі орны) оның әкесі, атасы және бабасының жүректерімен бірге жіберілді.