Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фотожурналист неміс шахматшысы Джанет Энн Шнайдер (24 қазан 1951 жылы Висконсин штатының Макфарленд қаласында туған) - американдық актриса және фотожурналист.
American photojournalist
the German chess player
Janet Ann Schneider (born October 24, 1951, in McFarland, Wisconsin) is an American actress and photojournalist.
Ерте өмір
Шнайдер Висконсин университетінде оқыған. Драмаға құштар болған ол 1974 жылы театр саласында өнер көрсетуді мақсат етіп, Нью-Йоркке көшіп келді.
Schneider studied at the University of Wisconsin. Passionate about drama, she moved to New York City in 1974, hoping to break into theater.
Актерлік өнер
Нью-Йоркте Шнайдер өзін Шенноа, Ұры күйеу жігіт және Отелло сияқты қойылымдарда ойнайды. Кейін Бродвейде ол 1986 жылы "Тони" сыйлығына "Эдвин Друдтың құпиясы" атты мюзиклдің ең үздік әйел рөлі үшін Елена Лэндлес рөлі үшін ұсынылды және "Эдвин Друдтың құпиясы" атты мюзиклдің үздік әйел рөлі үшін 1986 жылы "Драма Деск" сыйлығын жеңіп алды. 1986 жылы Шнайдер музыкант және композитор Том Уилсонға тұрмысқа шықты. Олар некелескеннен кейін көп ұзамай-ақ ажырасып кетті.
In New York City, Schneider found herself performing in productions such as Shenandoah, The Robber Bridegroom, and Othello. Later, on Broadway, she was nominated for a 1986 Tony Award as Best Featured Actress in a Musical for the role Helena Landless in The Mystery of Edwin Drood and won a 1986 Drama Desk Award for Outstanding Featured Actress in a Musical for her role in The Mystery of Edwin Drood. In 1986, Schneider married musician and composer Tom Wilson. They separated not long after marrying.
Фотожурналистика
1980 жылдардың соңында Шнайдер фотожурналистикамен айналысуға шешім қабылдады. Ол бірнеше фотоагенттіктерде, соның ішінде Sipa Press-те жұмыс істеді. Оның еңбектері Time, Newsweek, Stern және басқа газеттер мен журналдарда жарияланды. 1992 жылы Сараевоның қоршауын қаптады. Канаданың бұрынғы Югославия қаласындағы Біріккен Ұлттар Ұйымының қолбасшысы зейнеткер генерал-майор Льюис Маккензи Шнайдер туралы былай деді: "Ол барлық иіскейді ер журналистердің арасында таза ауаның тынысы сияқты болды. Оның жанқиярлығы маған қатты әсер етті. Мен оған ақыры танымал болатынын немесе өлетінін айттым". Шнайдер серб позицияларынан атылған танк снаряды оның жанында жарылып, ауыр жарақат алды. Оның досы, словен журналисі Иво Штандекер қаза тапты. Шнайдер ауруханада бірнеше апта болды, алдымен БҰҰ-да, кейін Белградта дәрігерлер оның аяғын ампутациядан құтқарды. Шнайдер Висконсинге Босниядан қатты күйзеліске ұшырап оралды. Ол соғыс құрбандарына көбірек көңіл бөле бастады. Олардың арасында оның досы Дарья Лебар, Сараевода Словениялық журналист, Стендекердің өлімінен бірнеше ай өткен соң, бетіне оқ атып өлтірілген. Шнайдер Лебарға операция жасауға, бет-әлпетін қалпына келтіруге ақша жинауға көмектесті және Висконсиндегі ата-анасының үйінде баспана берді. Лебар Сараевоға оралғаннан кейін Шнайдер журналистикаға қайта оралмады.
In the late 1980s, Schneider decided to pursue photojournalism. She worked for several photo agencies, including Sipa Press. Her work was published in Time, Newsweek, Stern and other newspapers and magazines. In 1992, she covered the Siege of Sarajevo. Retired Maj. Gen. Lewis MacKenzie, the Canadian commander of the United Nations forces in the former Yugoslav city said of Schneider, "She was like a breath of fresh air, vivacious in the midst of all those stinky male journalists. I was impressed by her dedication. I told her she would end up either famous or dead." Schneider was badly wounded when a tank shell fired from Serb positions exploded next to her. Her friend, Ivo Štandeker, a journalist from Slovenia, was killed. Schneider spent many weeks in the hospital, first with the UN and later in Belgrade, where doctors saved her leg from amputation. Schneider returned to Wisconsin from Bosnia, deeply depressed. She began to focus more on the victims of war. Among them was her friend Darja Lebar, a Slovenian journalist in Sarajevo who had suffered a gunshot to the face, a few months following the death of Standeker. Schneider helped Lebar raise money for her operations, facial reconstruction, and gave her shelter at her parents' home in Wisconsin. After Lebar returned to Sarajevo, Schneider has not returned back to journalism.