Кіріспе
Американдық әлеуметтанушы (туған 1937) Харриет Энн Цукерман (19 шілде 1937 жылы туған) - американдық әлеуметтанушы және Колумбия университетінің профессоры. Цукерман ғылымның әлеуметтануына маманданған. Ол ғылымның әлеуметтік ұйымы, ғылыми элиталар, артықшылықтың жинақталуы, Мэтью эффектісі және бірнеше жаңалықтардың құбылысы туралы жұмысымен танымал. Цукерман 1991 жылдан 2010 жылға дейін Эндрю В. Меллон Қорының аға вице-президенті болып қызмет етті, ол зерттеулерді, кітапханалар мен университеттерді қолдау үшін қордың гранттық бағдарламасын бақылады. Ол білім беру бағдарламаларын зерттеу және ғылыми-зерттеу университеттерін, гуманитарлық ғылымдардағы стипендияларды, жоғары оқу орындарының білім беру бағдарламаларын, ғылыми-зерттеу кітапханаларын және басқа да жоғары оқу орындарын қолдау үшін белгілі.
Harriet Anne Zuckerman (born July 19, 1937) is an American sociologist and professor emerita of Columbia University. Zuckerman specializes in the sociology of science. She is known for her work on the social organization of science, scientific elites, the accumulation of advantage, the Matthew effect, and the phenomenon of multiple discovery. Zuckerman served as the Senior Vice President of the Andrew W. Mellon Foundation from 1991 to 2010, overseeing the Foundation's grant program in support of research, libraries and universities. She is known as an authority for her studies of educational programs, and her support of research universities, scholarship in the humanities, graduate educational programs, research libraries, and other centers for advanced study.
Мансап
Цукерман 1964-1965 жылдары Нью-Йорк қаласындағы Барнард колледжінде әлеуметтану бойынша оқытушы болды. Ол Колумбия университетіне 1965 жылы әлеуметтанудың көмекші профессоры болып оралды, онда ол қолданбалы әлеуметтік зерттеулер бюросының жоба директоры болып қызмет етті. 1972 жылы доцент, 1978 жылы профессор болды. 1978 жылдан 1982 жылға дейін социология кафедрасының төрағасы болды. Цукерман 1990-1991 жылдары ғылымның әлеуметтік зерттеулер қоғамының президенті болды. 1989 жылы ол Эндрю В. Меллон Қорына аға кеңесші ретінде қосылды, 1991 жылы аға вице-президент болды.
Жұмыс
Цукерманның зерттеулері ғылым мен білімнің әлеуметтік ұйымдастырылуына бағытталған. Ол 1977 жылы шыққан "Ғылыми элита: АҚШ-тағы Нобель сыйлығының лауреаттары" атты кітаптың авторы. Зәкерман өзінің зерттеуінің негізі ретінде 60,000-нан астам академиктерді зерттеу үшін дерекқорды қолданды, бұл американдық академиялық мәдениеттің өзін-өзі нығайту динамикасының күшті көрінісі болды. Цукерманның зерттеулері, әсіресе оның "негізгі түсінігі" Цукерман талдаған эмпирикалық деректер Роберт К. Мертон мен басқалардың жұмыстарымен бірге әйел ғалымдардың "білім алу, өнімділік, қаржыландыру, зертханалық кеңістік және танылу жағынан жүйелі түрде кемшілікке ұшыраған" жолдарын құжаттады. Цукерман және басқалар сыйлықтар мен басқа да сыйақылар бойынша кейінгі жұмыстарды жүргізді; олардың өнімділікке, ынтымақтастыққа және авторлыққа әсері; және әйелдер мен басқа да аз қамтылған халықтардың мүшелеріне қолдау көрсетуді көздейтін араласулардың тиімділігі туралы. "Ғылыми элита" - ғылым мен технология саласындағы көп жаңалықтарды таныстырудың қызықты тұсаукесері. Бұл зерттеудің науқастар арасында таңқаларлық жайтқа айналуы үшін, оның үш қасиетке ие болуы керек. Артқа қарап, ол бұрын техникалық тұрғыдан қол жетімді болған деп есептеуге болады. Ол түсінікті, сол кездегі жұмыс істейтін ғалымдар үшін түсінікті сөздермен айтылуы мүмкін және оның әсерлері бағалана алатын болуы керек. Цукерман және Ледерберг, 1986. Кейіннен ғылымның әлеуметтанушысы Роберт К. Мертон Цукерманды Мэтью эффектісі туралы еңбегінің авторлары ретінде атап өтті, ол былай деп жазды: "Мен үшін қазір [1973] Цукерман зерттеуінің сұхбаты мен басқа материалдарына соншалықты мән бердім, бұл мақаланың бірлескен авторлықта шығуы керек еді. Цукерманның үлесін назардан тыс қалдыруды ол атап өткен үлгіге мысал ретінде қарастыруға болады, оны ғылым тарихшысы Маргарет Росситер Матильда эффекті деп атады. Цукерман 1993 жылы Мертонмен үйленді.
The empirical data Zuckerman analyzed, along with work by Robert K. Merton and others, documented ways in which women scientists were "systematically disadvantaged in educational attainment, productivity, funding, lab space, and recognition". Zuckerman and others have carried out subsequent work on prizes and other rewards; their impact on productivity, collaboration, and authorship; and on the effectiveness of interventions whose intention is to support women and members of other underrepresented populations. Scientific Elite is also a fascinating introduction to the phenomenon of multiple discovery in the fields of science and technology. To qualify as postmature, for it to evoke surprise from the pertinent scientific community that it was not made earlier, it must have three attributes. In retrospect, it must be judged to have been technically achievable at an earlier time with methods then available. It must be judged to have been understandable, capable of being expressed in terms comprehensible to working scientists at the time, and its implications must have been capable of having been appreciated. Zuckerman & Lederberg, 1986. The sociologist of science Robert K. Merton later credited Zuckerman as a co author of his work on the Matthew effect, writing '“It is now [1973] belatedly evident to me that I drew upon the interview and other materials of the Zuckerman study to such an extent that, clearly, the paper should have appeared under joint authorship.”
The overlooking of Zuckerman's contribution can be considered an example of a pattern which she noted, which has been nicknamed the Matilda effect by science historian Margaret Rossiter. Zuckerman married Merton in 1993.
Марапаттар
Цукерман Америка ғылымды дамыту қауымдастығының (1979) және Америка өнер және ғылым академиясының (1985) және Гуггенхаймның (1981-1982) мүшесі. Ол сондай-ақ Америка философиялық қоғамының мүшесі.