Кіріспе

Австралияның зияткерлік субмәдениеті – Сиднейде 1940 жылдардың соңынан 1970 жылдардың басына дейін болған зияткерлік субмәдениет. Оның саясаты көбінесе солшыл либертариандық болды. The Push паб мәдениетінде жұмыс істеді және студенттер, ғалымдар, жұмысшылар, музыканттар, заңгерлер, қылмыскерлер, журналистер мен мемлекеттік қызметкерлерді қамтыды. Дәстүрлі мораль мен биліктен шығуға қарсылық – ортақ байланыс болды. Сидней университетінің студенттері мен оқытушылары, әсіресе Өнер факультетінің өкілдері, белгілі мүшелер еді. 1960 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс университетінің студенттері мен оқытушылары да қатысты. The Push-пен байланысты белгілі тұлғалар: Ричард Апплтон, Джим Бейкер, Лекс Баннинг, Ева Кокс, Робин Дэвидсон, Маргарет Финк, Джон Флаус, Жермен Грир, Джордж Молнар, Роберт Хьюз, Гарри Хутон, Клайв Джеймс, Саша Солдатов, Дэвид Макинсон, Джилл "Блю" Невилл, Пэдди МакГиннес, Франк Мурхаус, Дэвид Перри, Лилиан Роксон және Дарси Уотерс. 1961 жылдан 1962 жылға дейін ақын Лес Мюррей Брайан Дженкинстің Глен-стриттегі үйінде тұрды, ол Мельсонс-Пойнтта орналасқан және Мельбурн мен басқа қалалардан келгендер үшін маңызды орынға айналды.

Академиялық көмекшілер

Push пікірталасындағы негізгі интеллектуалдық тұлғалардың қатарында философтар Дэвид Дж. Айвисон, Джордж Молнар, Роэлоф Смильде, Дарси Уотерс және Джим Бейкер болды, бұл Бейкердің 1975 жылы либертариандық Broadsheet басылымында жарияланған «Сидней либертариандары және Push» естеліктерінде көрсетілген. Басқа белсенді адамдарға психологтар Терри МакМаллен, Джон Мейз және Джефф Уайтман, педагог Дэвид Ферраро, Джун Уилсон, Лес Хиатт, Иан Бедфорд, Кен Мэддок және Алан Олдинг, сондай-ақ мақалада тізілген көптеген басқалар кірді. Олардың жарияланымдарынан Сидней либертариандық құндылықтары мен әлеуметтік теорияны түсінуге болады, олардың кейбіреулері онлайн режимінде қолжетімді. Бейкер мен Молнардың «Арна» өнер қоғамының жылдық журналындағы қызықты сын мақалалары да бар. Олардың Замятиннің «Біз» атты туындысы туралы эссесінде:
Оруэлл еркіндіктің тағдыры негізінен биліктегі партияның түсіне байланысты деген иллюзияны соңғы нәтижесіне дейін жеткізеді. Ал «Біз», керісінше, бүлікшілерін саяси емес, тіпті жекешіл ретінде бейнелей отырып, осы жалғандыққа нүкте қояды. Замятиннің жоғары әлеуметтік түсінігі, ғылыми талдауға емес, көркемдік тұрғыдан ұсынылған және алынған болса да, ең алдымен тарихтың рационалдығын немесе соңғылығын қабылдамауында және екіншіден, билікті басып алу емес, билікке қарсы анархиялық наразылық еркіндіктің мәні екенін мойындауында жатыр. Хиатт пен Нестор Гривастың «Гелендік геральд» газеті 1963 жылы Сидней либертариандық эсселер жинағын «Сидней желісі» деген атпен жариялады.

Әлеуметтік және мәдени өмір

Либертариандардың зияткерлік өмірі негізінен университет ішінде және оның төңірегінде, соның ішінде Мей, Форест Лодж және Британдық Арыстан сияқты көршілес пабтарда өрілді. Кештер мен демалыс күндері бұл "Пуш" деп аталатын, қаланың орталық әлеуметтік өміріне ағылып шықты, ол Тюдор, Линкольн, Лоренцинидің шарап бары және Репиннің кофеханасы сияқты бірқатар пабтар мен басқа да ойын-сауық орындарында гүлденді. Бірақ ең көп танылған Суссекс көшесіндегі Royal George қонақ үйі болды, оны Клайв Джеймс өзінің "Сенімсіз естеліктерде" былай сипаттады:

"Роял Джордж" – Downtown Push штаб-пәтері, көбінесе жай ғана Пуш деп аталады. Либертариандар мен эстеттермен қатар, аз сомаға тікен қаққандар, дәстүрлі джаз жанкүйерлері және ғылым фантастикасын дін ретінде қабылдаған гомосексуалды радио жөндеушілер де болды. Арқа бөлмеде үстелдер мен орындықтар тұрды. Егер артқы бөлме есігінен қарасаңыз, бірден Пушпен бетпе-бет келесіз. Шұғыла, түтін және бет-пішіннің алуан түрлілігі көзді алаландырады. Бұл Хогарт, Домье және Джордж Грос бірдей салған мультфильм сияқты, олар үстемдік үшін күресіп жатыр. 1950 жылдардың ортасынан бастап, пабтардың жұмыс уақыты ұзартылғанға дейін, Пуш түнгі өмірі көбінесе Афина немесе Геллен клубы ("гректер") немесе La Veneziana ("итальяндықтар") сияқты арзан мейрамханада тамақтанудан басталып, аптаның көптеген түндері жеке үйлерде кештер өткізілумен аяқталар еді. Бұл өте көңілді шаралар болатын, халық әндері мен "Профессор Джон Глейстер" және тағы да басқа әдепсіз әндер орындалатын. Осы әндерге талантты гитаристтер мен лютнистер (Иан Макдугалл, Джон Эрлс, Терри Дрисколл, Дон Айртон, Брайан Муни, Джон Робертс, Дон Ли, Бет Шурр, Билл Берри, Мариан Хендерсон және басқалар) сүйемелдеп ойнайтын. Дон Хендерсон, Деклан Аффли және Мартин Уиндхам Рид – Пушта өткізген уақытынан әсер алған үш белгілі суретші.

Наразылық және белсенділік

Сидней либертариандығы Макс Номад, Вильфредо Парето және Роберт Мишельстің әлеуметтанулық теорияларында көрінетін, тұрақты наразылыққа бейімді көзқарас қабылдады, олар элиталардың қалыптасуын және революциялардың нәтижесіздігін болжады. Олар өз қызметтері мен теорияларын сипаттау үшін «соңы жоқ анархизм», «утопиялық емес анархизм» және «тұрақты наразылық» сияқты фразаларды қолданды. Басқалар оларды «нәтижесізшілдер» деп атады. Вильгельм Райх өзінің «Жыныстық революция» атты еңбегінің ұраны ретінде пайдаланған Маркстің ертедегі цитатасы ұраны ретінде қабылданды: «Егер болашаққа барлық уақытқа сақталатын жоспар жасау бізге тиесілі болмаса, онда біздің замандастарымыздың міндеті – барлық нәрсенің кескілесімді сынақтан өте бағалау болып табылады, бұл сынақ өз нәтижелерінен де, билік өкілдерімен қақтығыстан да қорқымайды». Дегенмен, Push ұжымы көше демонстрацияларын ұйымдастыруға және қатысуға белсенді көмектесті, мысалы, Оңтүстік Африкадағы апартеидке, 1960 жылғы Шарпвилл қырғынының құрбандарын қолдауға қарсы; иммиграция министрі Александр Даунердің алғашқы бас тартуына қарсы, Дарвинде кемеден секіріп түскен үш португалдық теңізшіге саяси баспана беруді талап етуге; және Австралияның Вьетнам соғысына қатысуына қарсы. Либертариандықтардың дәстүрлі саяси үлгілерді қабылдамауына сәйкес, сайлау кампаниясы Пуш үшін шеттен шыққан нәрсе еді, тек дауыс бермеуге және ресми емес дауыс беруге шақырудан басқа. Премьер-министр Харольд Холт жүзуден оралмаған сайлаудан кейін суретші және кинорежиссер Дэвид Перри «Оруэллдің «Жануарлар фермасынан» шабыт алған шошқалардың үздіксіз тізбегін» бейнелейтін және «Кімге дауыс берсеңіз де, саясаткер әрқашан жеңіп шығады» деген ұранмен жоғары бағаланған плакат жасады.

Жаңалықтардағы оқиғалар

Пушқа ең күшті әсер еткен оқиға 1963 жылғы құпия Богл Чандлер ісі және одан кейін болған, көптеп жарияланған сот тергеуі болды, онда бірнеше Пуш өкілдері куәлік берді. Тағы бір естен кетпес жағдай – жаңалықтар құралдарының қалалық теміржол станциясының эскалаторының түбінде ашық қалған чемоданнан кесілген дене мүшелері бар өлтірілген адамның денесін тапқандығы туралы хабар. Кейіннен бұл дәрігерге тиесілі дене мүшелерінің жиынтығы екені анықталды, оны белгілі алаяқ, марқұм Джулиан Эшли Селлорс ("Флэш Эш" деп Push-та танымал) тауып, қарапайым әзіл ретінде пайдаланған.

1964 жылдан кейінгі таралу

1964 жылы Royal George қонақ үйінің біртіндеп құлдырауы болды, ол Сидней Пушының басты ортасы еді. Пуш өзінің қарбалас әлеуметтік өмірін басқа дәстүрлі орындарға – Circular Quay маңындағы The Rocks ауданындағы Newcastle, Orient және Port Jackson қонақ үйлеріне, сондай-ақ Paddington қаласындағы Rose, Crown and Thistle қонақ үйлеріне таратып жіберді. Бірақ олар орталық қаланың балама пабтарына, мысалы United States және Edinburgh Castle-ге де жиналды. 1970 жылдардың басында Ливерпуль және Сюссекс көшелерінің бұрышындағы Criterion қонақ үйі Пуш жанкүйерлерінің соңғы бекінісіне айналды. Ал Пушқа жақын адамдар мен «туристер», енді саны жүзді санаған, Paddington-дағы Four in Hand және Balmain-дағы Forth and Clyde сияқты пабтарға барып тұрды. Бірақ бұл орындар әлеуметтік ойын-сауық үшін ғана еді, «Джордж» қонақ үйінің интеллектуалдық әрі тілектестік атмосферасы, бейресми халық әндері мен богемдік рухынан мүлдем мүсіл болған. Отставкадағы білім беру профессоры Алан Баркан 1960 жылдардағы Сидней университетіндегі белсенділік туралы жеке ойларын жариялады. Ол Пуш өмірінің куәгері болмаса да, студенттік өмірдің Пуш идеологиясының – бостандық пен бүлікке қарсылықтың қалай жұққандығы туралы маңызды түсініктер береді. Нәтижесінде, әлеуметтік қозғалыс тоқтатылып, оның жетекші тұлғалары тарап кетті немесе жаңа әлеуметтік сыншылармен алмастырылды. Барканның сөзіне сүйенсек, сол кезеңде ақын Лес Мюррей мен Джеффри Леман, журналистер Дэвид Соломон, Мунго Маккалум (кіші) және Лори Оукс, Oz журналының сатириктері Ричард Невилл, Ричард Уолш және Мартин Шарп, сондай-ақ ерекше жазушы Боб Эллис сияқты таланттар пайда болды. Бұл адамдар Пуш өмірін белсенді түрде қабылдамаған, бірақ оның күшті ықпалында болды. Ұлыбританияға эмиграциялаған Пуш өкілдерінің қатарында Клайв Джеймс, Пэдди МакГиннес, Честер (Филип Грэм) және Иан Паркер (суретте көрсетілген) болды. Иан Паркер 1970 жылдардың соңында Сиднейге оралды, бірақ Диксон көшесінде мас күйінде көлік қағып өлтірілді. Кейбір адамдар оның Лондон көшесінде қайтыс болғаны туралы жалған ақпарат таратты. Пэдди МакГиннес 1971 жылы Австралияға оралды және 2007 жылы қайтыс болғанға дейін киносыншысы, Еңбек министрлігінің қызметкері, консервативті газеттің авторы және журнал редакторы болып жұмыс істеді. Халық әншісі Джон Эрлс Боливияға, ал бұрынғы Tribune (Австралия Коммунистік партиясы газеті) карикатурисі Гарри Рид Кубада Фидель Кастроның революциясына қосылды (екісі де 1971 жылы Пэдди МакГиннеспен бірге оралды). Мүгедектік жағдайы бар ақын Лекс Баннинг 1962 жылдан 1964 жылға дейін Англия мен Грекияға саяхат жасады, бірақ қайтып оралып, 1965 жылы Сиднейде қайтыс болды. Халық әншісі Дон Айртон Куинсленд штатындағы Курандаға қоныстанды, онда 1982 жылы өз-өзіне қол жұмсады. 1963 жылдың мамыр айында Пэдди МакГиннес Италияға кемемен келе жатқанда трагедия орын алды. Оны шығарып салып тұрғандардың арасында жас Пуш әйелі Янне (немесе Ян) Миллер болды, ол бетонды доктан құлап, бас жарақатынан көз жұмды. Осы онжылдықта тағы бірнеше қайғылы оқиғалар болды, соның ішінде осы кезде Сидней мәдениетінің бөлігіне айналған есірткіге тәуелділіктен туған өлімдер де болды. Пушпен байланысты көптеген жастар кәсіби және академиялық салаларда мансап жасады. 2000 жылы Royal George/Slip Inn-де Андре Франковиц ұйымдастырған кездесуге шамамен 280 адам келді. 2012 жылдың ақпан айында Harold Park қонақ үйінде өткен келесі кездесуге Гонконг, Солтүстік Квинсленд және Перттен келгендерді қоса алғанда, 200-ге жуық адам қатысты. Кейінгі жыл сайынғы кездесулерге шамамен 50 адам жиналды. Пуштың құлдырауы туралы сөз кезінде Энн Кумбс былай деді: «[өзгерістер 1964 жылы басталды], Битлз келген және жаңа құбылысты – «жастар мәдениетін» ашыққа шығарды». Алан Баркан осы сөздерге сүйене отырып, «Пуш пен либертариандар еркін махаббатты және билікке қарсылықты жақтады, бұл 1968 жылдан кейінгі жаңа моральдық көзқарасты болжады. Бірақ қоғам олардың көптеген идеяларын қабылдап алғандықтан, олардың өмір сүру мағынасы жойылды».