Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Диакон Шем Дроун (4 желтоқсан 1683 - 13 қаңтар 1774) - Бостон, Массачусетс штатындағы колониялық мыс және қалайы жұмысшысы. Ол Бостонның символы ретінде танымал Фанюил-холлдың үстіндегі шегіртке ауа райының көрінісімен танымал.
Deacon Shem Drowne (December 4, 1683 – January 13, 1774) was a colonial coppersmith and tinplate worker in Boston, Massachusetts, and was America's first documented weathervane maker. He is most famous for the grasshopper weathervane atop of Faneuil Hall, well known as a symbol of Boston.
Өмірбаян
Ол Мейн штатының Йорк округіне қарасты қазіргі Элиот қаласында Стерджен-Крик маңында дүниеге келген. Ол Пэнрин, Корнуоллдан Массачусетс штатындағы Киттерьидің бір бөлігіне келген кеме жасаушы Леонард Дроунның үшінші ұлы болды. Леонард 1682 жылы Мэн штатында алғашқы баптистік шіркеуді ұйымдастыруға және салуға көмектесті. Вильгельм патша соғысы кезінде Мэн штатының көптеген қалаларына шабуыл жасалды, ал ағылшын қоныстары француздармен бірлесіп, вабанаки үндістерінің қолынан қаза тапты. 1696 жылы баптистердің 28 мүшесі Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына көшіп барып, алғашқы баптистік шіркеуді құрды. 1699 жылы Дароунс отбасы Бостонға (Массачусетс штаты) көшіп келді. Шем 1712 жылы 18 қыркүйекте Бостонда Кэтрин Кларкка үйленді. Катерина капитанның қызы еді. Тимоти Кларк пен Бостондық от жағушы мен мыс жасаушының әпкесі Джонас Кларк. Шемнің ағасы Сүлеймен революциялық хирург Сүлеймен Дроунның атасы болды. 1721 жылы Бостонның Бірінші баптистік шіркеуінің діяқоны болды. Шеміңнің інісі Симеон Дроун Леонард Дроунның төртінші ұлы болды. 8 сәуірде 1686 жылы туған, 2 тамызда 1734 жылы Бостонда қайтыс болған. Бостонның Копс Хилл зиратында жерленген. Ол кеме жасаушы болған. Ол "Шемнің шегіртке" метеорологиялық желкенінің негізін қалады деп есептеледі.
He was born near Sturgeon Creek in what is now Eliot, York County, Maine. He was the third son of Leonard Drowne, a shipbuilder who came from Penryn, Cornwall, to what was then part of Kittery in Massachusetts. Leonard helped organize and build the first Baptist Church in Maine in 1682. During King William's War many Maine towns were raided and English settlements were massacred by the Wabanaki Indians in conjunction with the French. In 1696, 28 members of the Baptist Church moved to Charleston, South Carolina, and established the first Baptist church there. The Drownes moved to Boston, Massachusetts, in 1699 due to the ongoing war and violence. Shem married Katherine Clark on September 18, 1712, in Boston. Katherine was the daughter of Capt. Timothy Clark and sister of Boston brazier and pewterer, Jonas Clark. Shem's older brother Solomon was the grandfather of Revolutionary War Surgeon Solomon Drowne. In 1721, he was made a deacon of the First Baptist Church of Boston. Simeon Drowne, Shem's younger brother, was the fourth son of Leonard Drowne. Born April 8, 1686, and died in Boston on August 2, 1734. Buried in Copps Hill Cemetery in Boston. He was a shipwright. It is believed that he created the framework for Shem's Grasshopper weathervane.
Өмір
Шем Солтүстік Ендегі Энн көшесінде (қазіргі Норд-стрит) дүкені бар мыс жасаушы болған. Ол 1713 жылы Бостонның Бірінші баптистік шіркеуінде болашақ пастормен бірге шомылдыру рәсімінен өтті. 1721 жылы мамыр айында ол шіркеудің диаконосы болып сайланды және 1774 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қызмет етті.
Shem was a coppersmith with a shop on Ann Street (now North Street) in the North End. He was baptized in the First Baptist Church of Boston in 1713 along with the future pastor of that church. In May 1721, he was elected a Deacon of the church and served this position until his death in 1774.
Кәсібі: металл өңдеуші және Солтүстік Американың алғашқы желкеншісі
Колониялық күнделік жазушы Томас Ньюэллдің айтуынша, Шем Дроун "Бостонға, Жаңа Англияға келген алғашқы қалайы табақ жұмысшысы болды". Ол қола және мыс жасаумен айналысқан. Ол колониялық күміс шеберлерінің тізімдерінде "SD" деген белгісі бар күміс бөтелке нәтижесінде, оған тиесілі. Алайда, антикварист Фрэнсис Хилл Бигелоу "Бостонның Шем Дроунға қатысты айтылған пікірлер қате болуы мүмкін. Дроуннің күміс шебер болғанына ешқандай дәлел жоқ". Бұл Суффолк округінің актілеріне сәйкес келеді, онда Дроунның кәсіптері қақта-қалқанмен жұмыс істеген деп көрсетілген. Дроунның немере інісі, қайын інісінің баласы Тимоти Паррот, Бостонның күміс шебері болды. Оның немерелері, Сэмюэл Дроун және Бенджамин Дроун, және Сэмюэлдің ұлдары, Томас Пикеринг Дроун және Дэниел П. Дроун, барлығы Портсмуттан, Нью-Гэмпширден күміс ұсталары болды. 1716 жылы ол Бостондағы Провиденс үйінің күмбезінен 1716 жылы корольдік губернатордың ресми резиденциясы болған Американың алғашқы аутентикалық ауа райының көкпаршасын, алтынға боялған америкалық үнділік садақшысын жасады. 1721 жылы ол Ханновер көшесіндегі Жаңа кірпіш шіркеу үшін әтеш ауа райының желкенін (ағылш. weathercock) жасады, желкен қазір Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Бірінші шіркеуде орналасқан. 1740 жылы ол Бостон қаласындағы "Олд Норт" шіркеуінің басында орналасқан 2 метрлік жезден жасалған құйрықты желкенді жасанды желкен жасады.
According to the colonial diarist Thomas Newell, Shem Drowne "was the first tin plate worker that ever came to Boston, New England." He worked as a tin plate worker and a coppersmith. He is on lists of colonial silversmiths as a result of a silver beaker marked "SD," tentatively attributed to him. However, antiquarian Francis Hill Bigelow wrote "the attribution to Shem Drowne of Boston is probably erroneous. There seems to be no evidence that Drowne was a silversmith". This corresponds with Suffolk County deeds which lists Drowne's occupation as tinplate worker. Drowne's nephew, his sister in law's child Timothy Parrott, was a Boston silversmith. His grand nephews, Samuel Drowne and Benjamin Drown, and Samuel's sons, Thomas Pickering Drown and Daniel P. Drown, were all notable practicing silversmiths from Portsmouth, New Hampshire. In 1716, he created America's first authenticated weathervane, a gilded American Indian archer, for the cupola of Providence House in Boston, which in 1716 became the official residence of the royal governor. In 1721 he created a rooster weathervane (also known as the weathercock) for the New Brick Church on Hanover St, the vane is now on First Church in Cambridge, Massachusetts. In 1740 he made the 6 feet (2 m) copper swallow tailed banner weathervane that is now atop Old North Church in Boston.
Шарапшақ ауа райы
Оның ең танымал туындысы - Фанюйл залының үстіндегі ауа райының желкені. 1742 жылы Питер Фанюль тапсырған бұл ғимарат Лондон қаласындағы Корольдік биржаның үстіндегі шегіртке ауа райының қосымшасы ретінде және жаңа ғимаратты Жаңа әлемдегі қаржы астанасы ретінде бейнелеуге көмектесу үшін жобаланған. Шарап - алтын жапырақты, шыны көзді мыс. 1755 жылы Бостонды сілкіндірген жер сілкінісі кезінде ғимараттан шанақ құлап түсті. Ол ұлы Томаспен бірге оны жөндеп, қайта орнатты. 1768 жылы Томас "Шаранға азық" деген жазуды шаранның ішіне салып қойды. Онда былай деп жазылған: Фанюйл залының 1742 жылғы түпнұсқа құрылысынан мүлдем өзгертілмеген жалғыз бөлігі - ауа райы. 1805 жылы Чарльз Булфинч ғимаратты кеңейтіп, күмбезді ғимараттың ортасынан алдыңғы жағына көшірді. 1974 жылы шанақ ұрланып, бір аптадан аз уақыт ішінде табылды.
His most famous work is the weathervane on top of Faneuil Hall. Commissioned by Peter Faneuil in 1742, it was designed to complement the grasshopper weathervane atop the Royal Exchange in the City of London, and help symbolize the new building as the capital of finance in the New World. The grasshopper is copper gilded with gold leaf with glass eyes. The vane fell off the building during the earthquake of 1755 which shook Boston. He and his son Thomas repaired it and remounted it. In 1768 Thomas placed a note labeled "food for the grasshopper" in the belly of the grasshopper. It read:
The weathervane is the only part of Faneuil Hall which remains totally unmodified from the original 1742 structure. In 1805, Charles Bulfinch expanded the building and moved the cupola from the middle of the building to the front. In 1974 the vane was stolen but recovered in less than a week.
Дроунның ағаш мүсіні
Натаниел Хоторн Шем Дроунды өзінің Пиммалионды (мифология) қайта баяндауының, Дроунның ағаш бейнесі, оның "Ескі Манседен Мосс" атты қысқаметражды жинағында шабыттандырғаны үшін мақтады. 1844 жылы алғаш рет жарияланған оның қысқа әңгімесі "Диакон Дроунды" түрлі дүкендер үшін сауда белгілері мен ағаш фигуралар жасаған ағаш кескіш ретінде қайта қарастырады және Бостондағы адмирал Эдвард Вернонның елеулі мүсіні. "Диакон Дроун" әңгімесінде кеме капитаны "осындай кеме ешқашан мұхит үстінде жүзіп көрген емес, сондықтан мен оның Нептун өз өмірінде ешқашан көрмегендей бейнесі болуы керек" деп мәлімдейді және оны аяқтау үшін құпия нұсқаулар береді. Хикая барысында Дроунға қазіргі заманғы бостондық суретші Джон Синглтон Копли келіп, оның шеберлігіне таңғалады және аяқталмаған жұмысына қатысты сұрақтар қояды және суретшінің ісіне күн сайын оралады. Шем Дроунның қандай да бір ою-өрнек жасағандығы туралы ешқандай дәлел жоқ, бірақ әңгіме оны америкалық үндістердің жебе атуын жасаған деп анық атайды.
Nathaniel Hawthorne credited Shem Drowne for being the inspiration for his retelling of Pygmalion (mythology), Drowne's Wooden Image, in his collection of shorts in Mosses from an Old Manse. His short story, first published in 1844, recasts "Deacon Drowne" as a woodcarver who made trade signs and wooden figures for various shops and a notable statue of Admiral Edward Vernon in Boston. In the story "Deacon Drowne" is approached by a ship captain to produce a figurehead for his brig, claiming "nothing like the brig ever swam the ocean, so I am determined she shall have such a figurehead as old Neptune never saw in his life" and giving secret instructions for its completion. During the story, Drowne is visited by contemporary Bostonian artist John Singleton Copley who is impressed by his craftsmanship and inquires about his unfinished work and returns daily to check on the progress of the figurehead. There is no evidence that the real Shem Drowne did any carving, but the story clearly references him as the creator of the American Indian Archer weathervane.
Pemaquid патентінің Drowne талаптары
1631 жылы Жаңа Англияның Плимут кеңесі Бристоль, Англиядан екі саудагерге Роберт Альдсворт пен Гайлс Элбриджге Бристоль, Мэн қаласына жақын жерде Pemaquid патенті деп аталатын құжатты берді. Ол Олдворттан аман қалып, оны ұлы Джонға берді, ол өз кезегінде оны інісі Томасқа берді. 1650 жылы Томас Элбридж Ричард Расселге Монхеган аралы мен Дамарискоув аралын ипотекаға берді және Патент жерінің жартысын, оның жиһаздарының жартысын және малдың жартысын Пол Уайтқа 200 фунтқа сатып жіберді. 1653 жылы Уайт пен Элбридж Моэти атауын толықтай Рассел мен Николас Дэвидсонға берді, ол өз кезегінде 1657 жылы Расселден патенттердің жалғыз иесі болды. Эльбридж Пемкидте (Бристоль) өмір сүруді жалғастырды және өзін "Пемкидтің саудагері" деп атады. Екінші ағылшын-голланд соғысынан кейін Йорк герцогы патша жарғысы бойынша жерді өзіне ие деп мәлімдеді. Дроунның әйелі Кэтрин Кларк Дэвидсонның Пемаквид патенттерінің жартылай мұрагері болды және Дроун басқа мұрагерлерден өкілеттігін алды. "Сүбілген талап" деп аталатын аймақ Бристоль, Бремен, Дамарискотта, Ньюкасл мен Ноблбороның кейбір бөліктерін қамтыды. Сол кездегі басқа талаптарға "Қаралы құқық" және "Тэппен құқығы" кірді. 1730 жылдары бастап Дроун Дроунды басқару үшін бірнеше куәлік берді. 1746 жылы 12 маусымда ол Монхеган аралын және оның айналасындағы аралдарды £10, 13 шиллингке сатып алды. Кейіннен оның ұлы аралды 160 фунтқа сатып жіберді. Ол 1774 жылы қайтыс болды және оның мүлкі Бостонның Бірінші баптистік шіркеуіне £ 6, 13s, 4d қалдырды.
In 1631, the Plymouth Council for New England granted two merchants from Bristol, England, Robert Aldsworth and Gyles Elbridge, near what would become Bristol, Maine in a document known as the Pemaquid Patent. Gyles survived Aldworth and passed it to his son John, who in turn passed it to his brother Thomas. In 1650, Thomas Elbridge mortgaged Monhegan Island and Damariscove Island to Richard Russell, and sold half the Patent's land, half of his furniture, and half of his cattle for £200 to Paul White. In 1653, White and Elbridge conveyed the entire Moiety title to Russell and Nicholas Davidson, who in turn became sole owner of the patents from Russell in 1657. Elbridge continued to live in Pemaquid (Bristol) and called himself the "Merchant of Pemaquid" After the Second Anglo Dutch War the Duke of York claimed the land as his under a royal charter. Drowne's wife Katherine Clark, was a partial heir to the Davidson claim of the Pemaquid Patents, and Drowne acquired power of attorney from the other heirs. What became known as the "Drowne Claim" encompassed Bristol, Bremen, Damariscotta, and parts of Newcastle and Nobleboro. Other claims of the time included the "Brown Right" and the "Tappen Right." Starting in the 1730s, Drowne filed a number of depositions in order to gain control of the Drowne Claim. On June 12, 1746, he bought Monhegan Island and its surrounding islands for £10, 13 shillings. His son later sold the island for £160. He died in 1774 and his estate bequested £6, 13s, 4d to the First Baptist Church of Boston.
Танымал мәдениетте
Шем Дроун Fallout 4 видеоойынында аталады, ал Фанюйл залының үстіндегі шегіртке ауа райы мен Томастың қолына салынған жазба "Алтын шегіртке" қосалқы квестіне тән, онда ойыншыға Шем Дроунның қабірін тауып, оның қазынасы мен бірегей қаруын табу міндеті жүктелген.
Shem Drowne is mentioned in the video game Fallout 4, and the grasshopper weathervane atop Faneuil Hall and the note Thomas placed within are central to the sidequest "The Gilded Grasshopper", in which the player is tasked with finding Shem Drowne's grave to recover his treasure and a unique weapon.