Gilbert, Count of Gravina

Кіріспе

Гилберт 1159 жылдан 1167 жылға дейін Гравина графтығының норман графы болды. Оның әкесі Бертран Перша графы Ротру III-нің заңсыз ұлы болды. Ол Сицилияның патшайымы Наварраның Маргаританың туысы еді. Ол Сицилияға шамамен 1159 жылы келді және Маргареттің ықпалы арқылы дереу Апулиядағы Гравина графтығына тағайындалды. Сол жылдың соңында Гилберт ақсүйектердің, соның ішінде Аквилалық Ричард, Ацералық Роджер және Тарсиялық Богемонд, Манопелло графының, қастандықтарына қосылды. Бұл тек кішігірім иелердің ғана айла-шарғысы болды, бірақ ол күш алды. Құрлықшылардың мақсаты - Баридің Майосын өлтіру еді, бұл 1160 жылы 10 қарашада жүзеге асты. Сицилияда болған көтеріліс ұзаққа созылмады, ал Гилберт Богемонтпен бірге оң жаққа қайта оралған барондардың бірі болды. Алайда, түбектегі көтерілісшілер Андрей Рупеканина, Роберт Лорителло және Танкред Лечче бастаған Бутераға басып кірді және оны өртеп жіберді. Патша Уильям өзінің немере інісі Танкредке қарсы майданға аттанды, ал Гилберт Кампанияны өзіне ұстады. 1166 жылы Вильгельм қайтыс болғаннан кейін, Гилберт өзінің ағайындысына, регентке, қысым жасап, оны патша сарайында жоғары лауазымға тағайындады. Гилберт Маргареттің бас министрі Пётрдің жеке жауына айналды және оның құлдырауы мен өлімін ойлап тапты. Пётр Сицилиядан қашып кетіп, ислам дінін қабылдады. Алайда Маргарет өзінің туысына көңіл бөлмеді, бірақ марқұм күйеуінің өмірін құтқарған Ричард Мандраны Молизе графы және канцлер етіп тағайындады. Гилберт оған қарсы бұрылды және екеуі дуэльге кездесті, бірақ жекпе-жек басталмас бұрын бөлініп кетті. Сол кезде Палермодан құтылу үшін Маргарет Гилбертті Апулия мен Кампанияның катепаны ретінде Фредерик Барбароссаның ықтимал шабуылға дайындық үшін жарым аралға жіберді. 1166 жылы Наваррадан Маргареттің ағасы және Гилберттің туысы Родриго да келді. Родриго Генрих деген атпен Апулияға Монтескальйозо графтығына жіберілді және ол Гилбертпен қысқа уақытқа қалды. 1167 жылы Барбаросса Кампанияға әскерін жіберді. Бұл әскер алғаш рет Папа Александр III-дің Римге келуіне жол бермеу үшін Витербода Паскаль III-ді антипапа етіп тағайындады. Гилберт империяның әскерін талқандап, оларды Тосканаға қайтарып жіберді. Барбаросса Анконаны қоршауға алды, бірақ Гилберт әскерінің Адриатика жағалауындағы оңтүстікке шығуы оны қоршаудан бас тартуға мәжбүр етті. Сол жылы Гилберттің ағасы, Палермоның архиепискобы және канцлері Стефан дю Перче, бір жыл бұрын Гравинаға келген, Гилберттің әскерін Мессинада қолдауға жасырын түрде жіберді. Гилберт Мессинадағы кеңесте Генрих Монтескальйозоны канцлерге қарсы сөз байласты деп айыптады. Ал, Наварра графын Реджио Калабрияда тұтқындады. Гилберт, қазірдің өзінде жоғары бағаға ие, ескі қарсыласы Молизе графын да сәтті тұтқындады. Гилберт әскерімен кетіп қалды, бірақ Мессинада дүрбілдік орнады. Мессина көтеріліп, тұтқынға алынған граф Генриді босатты. Көтеріліс кеңінен тарады, Палермо тұрғындары Стивен дю Першеді биліктен шығаруды талап етті. Бұл іске асқаннан кейін регентке көмек көрсету үшін уақытша кеңес құрылды. Кеңес Гилбертті жер аударыды, ал ол Степанға крест жорығына қосылды, әйелі мен ұлы Бертранды өзімен бірге алды.

Gilbert was a Norman Count of Gravina from 1159 until 1167. His father Bertrand was the illegitimate son of Rotrou III, Count of Perche. He was a cousin of Margaret of Navarre, the queen of Sicily. He arrived in Sicily sometime around 1159 and, through Margaret's influence, was created Count of Gravina in Apulia immediately. Late in that same year, Gilbert joined a conspiracy of nobles, including Richard of Aquila, Roger of Acerra, and Bohemond of Tarsia, Count of Manoppello. The conspiracy was of only minor lords, but it gained traction. The aim of the conspirators was to assassinate Maio of Bari and in this they succeeded on 10 November 1160. The rebellion which followed was short lived in Sicily, and Gilbert was one of the barons restored to favour, along with Bohemond. However, on the peninsula, the rebels, led by Andrew of Rupecanina, Robert of Loritello and Tancred of Lecce, marched on Butera and burned it. King William himself entered the field against Tancred, his nephew, while Gilbert held the Campania for him. Gilbert took advantage of the death of William in 1166 to pressure his cousin, the regent, into giving him a high position at court. Gilbert became the personal enemy of Margaret's chief minister, the caïd Peter, and plotted his downfall and death. Peter fled Sicily and reconverted to Islam. However, Margaret still ignored her cousin and appointed one Richard of Mandra, who had saved her late husband's life, count of Molise and chancellor. Gilbert promptly turned on him and the two met for a duel, but were separated before combat could begin. At that point, to rid Palermo of him, Margaret sent Gilbert to the peninsula as catepan of Apulia and Campania to prepare for a possible invasion of Frederick Barbarossa. The year 1166 also saw the arrival of Rodrigo, Margaret's brother and Gilbert's cousin, from Navarre. Rodrigo was sent to Apulia with the name Henry and the title Count of Montescaglioso and there he stayed briefly with Gilbert. In 1167, Barbarossa finally sent an army into the Campania. This army first established the Antipope Paschal III at Viterbo to prevent Pope Alexander III from reaching Rome. Gilbert defeated the invasive imperial forces and sent them back into Tuscany. Barbarossa himself besieged Ancona, but the appearance of Gilbert's army south along the Adriatic coast forced him to abandons the siege. Later in that year, an uncle of Gilbert's, Stephen du Perche, chancellor and Archbishop of Palermo, who had visited Gravina a year earlier, secretly sent for Gilbert's army to support him at Messina. At a council in Messina, Henry of Montescaglioso was accused by Gilbert of conspiring against the chancellor. Evidence of a confession was duly provided and the Navarrese count was imprisoned in Reggio Calabria. Gilbert, now high in favour, successfully got the count of Molise, an old adversary, arrested as well. Gilbert left with his army; but Messina was in an uproar. Messina revolted and freed the imprisoned Count Henry. The insurrection spread and the people of Palermo forced the removal of Stephen du Perche. This accomplished, an interim council was set up to assist the regent. The council exiled Gilbert and he joined Stephen on crusade, taking his wife and son, Bertrand of Andria, with him.