Кіріспе
Индонезия тарихының кезеңі 1959 жылдан 1966 жылға дейін Индонезиядағы саяси жүйе 1959 жылдан бастап 1966 жылы Жаңа тәртіп басталғанға дейін басшылыққа алынған демократия болды. Бұл президент Сукарноның идеясы, саяси тұрақтылықты орнату үшін жасалды. Сукарно Индонезиядағы либералды демократия кезеңінде жүзеге асырылған парламенттік жүйе сол кездегі саяси жағдайдың бөлінуіне байланысты тиімсіз деп санайды. Оның орнына ол ауылдың ақсақалдарының басшылығымен жүргізілетін талқылау мен консенсустың дәстүрлі ауыл жүйесіне негізделген жүйені іздеді. Әскери жағдай жарияланып, осы жүйе енгізілгеннен кейін Индонезия президенттік жүйеге оралды және Сукарно қайтадан үкімет басшысы болды. Сукарно nasionalisme (ұлтшылдық), agama (дін) және komunisme (коммунизм) үштік қоспасын Nas A Kom немесе Nasakom үкіметтік концепциясына ұсынды. Бұл Индонезияның төрт негізгі саяси топтарын қанағаттандыруға бағытталған: армия, зайырлы ұлтшылдар, исламдық топтар және коммунистер. Әскерилердің қолдауымен ол 1959 жылы Жетекші демократияны жариялады және Индонезияның Коммунистік партиясын қоса алғанда, барлық ірі саяси партияларды білдіретін кабинет ұсынды, бірақ соңғыларына іс жүзінде кабинет лауазымы берілмеді.
Guided Democracy was the political system in place in Indonesia from 1959 until the New Order began in 1966. It was the brainchild of President Sukarno, and was an attempt to bring about political stability. Sukarno believed that the parliamentarian system implemented during the liberal democracy period in Indonesia was ineffective due to its divisive political situation at that time. Instead, he sought a system based on the traditional village system of discussion and consensus, which occurred under the guidance of village elders. With the declaration of martial law and the introduction of this system, Indonesia returned to the presidential system and Sukarno became the head of government again. Sukarno proposed a threefold blend of nasionalisme (nationalism), agama (religion), and komunisme (communism) into a co operative Nas A Kom or Nasakom governmental concept. This was intended to satisfy the four main factions in Indonesian politics—the army, the secular nationalists, Islamic groups, and the communists. With the support of the military, he proclaimed Guided Democracy in 1959 and proposed a cabinet representing all major political parties including the Communist Party of Indonesia, although the latter were never actually given functional cabinet positions.
Өмірбаян
Индонезиядағы либералды демократия кезеңінде, 1950 жылы унитарлық республиканы қайта құрудан бастап 1957 жылы әскери жағдай жариялағанға дейін алты кабинет пайда болды және құлдырады, ең ұзақ уақыт екі жылдан аз уақытқа созылды. Тіпті 1955 жылы Индонезияда өткен алғашқы сайлау да саяси тұрақтылықты әкелмеді. 1957 жылы Индонезияда бірқатар дағдарыстар болды, соның ішінде Макассарда Перместа көтерілісінің басталуы және Оңтүстік Суматрада билікті басып алу армиясы, Яван емес индонезиялықтардың Жакарта жүзеге асырған орталықтандыру саясатына деген қанағаттанушылықтың артуына байланысты. Перместа көтерілісшілерінің талаптарының бірі - Сукарно ұсынған Ұлттық кеңес мүшелерінің 70 пайызы аймақтардан (жавалық еместер) болуы керек еді. Тағы бір талап - министрлер кабинеті мен Ұлттық кеңесі Сукарно мен бұрынғы вице-президент Хатаның қос басшылары (индонезиялық: dwitunggal) басқаратын болды. 1957 жылдың наурыз айында Сукарно армия штабының бастығы генерал Абдул Харис Насутионның бүкіл елде әскери жағдайды жариялау туралы ұсынысын қабылдады. Бұл қарулы күштерді басқаруға мүмкіндік береді және бүлікші әскер басшыларымен күресудің бір жолы болады, өйткені бұл оларды тиімді түрде заңды етеді. Министрлер кабинетінде пайда болған саяси дағдарыстың салдарынан 14 наурызда Премьер-министр Али Састроамиджожо Сукарноның қатысуымен қызметінен кетті.
Жетектелген демократияның құрылуы
Президент Сукарно 1956 жылы қазан айында Қытай Халық Республикасына ресми сапармен барды. Ол Азамат соғысынан бері қол жеткізілген прогресске таң қалды және бұл Мао Цзэдунның күшті басшылығына байланысты деген қорытындыға келді, оның билікті орталықтандыруы Индонезиядағы саяси тәртіпсіздікке айтарлықтай қарама-қайшы болды. Бұрынғы сыртқы істер министрі Иде Анак Агунг Где Агунгтың айтуынша, Сукарно өзін халықты басқаруға және "жаңа қоғам құруға" "әдебиет таңдаған" деп сендіре бастады. Қытайдан оралғаннан кейін көп ұзамай, 1956 жылы 30 қазанда Сукарно өзінің концепциясын (концепциясын) жаңа үкімет жүйесі туралы айтты. Екі күн бұрын ол саяси партияларды жоюды талап еткен болатын. Бастапқыда партиялар бұл идеяға қарсы болды, бірақ оларды жоюдың қажеті жоқ екені белгілі болғаннан кейін Индонезия Коммунистік партиясы (ПКИ) Сукарноны қолдады. ПКИ-мен қатар Индонезия ұлттық партиясы (ПНИ) Сукарноны қолдады, ал исламшыл Масюми партиясы мен Индонезия социалистік партиясы жоспарға қарсы болды. Оны қолдап, қоғамдық демонстрациялар өтті. 1957 жылы 21 ақпанда Сукарно өзінің жоспарын егжей-тегжейлі түсіндірді. Сукарно ауыл деңгейінде маңызды мәселелер ұзақ талқыланып, келісімге қол жеткізу мақсатында шешілетінін атап өтті. Оның айтуынша, мұндай шешім қабылдау моделі батыс стильіндегі дауыс беру жүйесіне қарағанда Индонезияның табиғатына жақсы сай келеді. Жергілікті деңгейдегі талқылауларды ауылдың ақсақалдары жүргізсе, Сукарно оларды ұлттық деңгейде президент жүргізетінін болжады. Орталық бөлігі функционалдық топтардың Ұлттық кеңесі (Индонезия: Dewan Nasional) кеңес берген ірі партиялардың "өзара ынтымақтастық" кабинеті болады, ал заң шығарушы орган жойылмақ емес. Сукарно бұл жүйеде ұлттық консенсус президенттік басшылықпен өзін білдіре алады деп дәлелдеді. 1957 жылы 15 наурызда президент Сукарно PNI төрағасы Соэвирджоны "жұмыс кабинетін" құруға тағайындады, оған президенттің тұжырымдамасына сәйкес Ұлттық кеңес құру міндеті жүктелді. Алайда, оппозицияның ең ірі партиясы Масюмиге кабинет құрастыруға қатысу сұрағы берілмегендіктен, Соэвирджоның күш-жігері түкке тұрғысыз болды. Алайда, 25 наурызда Сукарно Соэвирджодан бір аптадан кейін қайтадан кабинет құруды сұрады, бірақ Соэвирджо сәтсіз болды. Соңында Сукарно 1957 жылы 4 сәуірде Мемлекеттік сарайында 69 партия қайраткерлерімен кездесу өткізді, онда ол парламенттен тыс жедел жұмыс кабинетін құру ниеті туралы мәлімдеді, оның мүшелерін Сукарно таңдайды. Партиялық емес премьер-министр Джуанда Картавиджажа бастаған жаңа "Жұмыс кабинеті" 1957 жылы 8 сәуірде Богор сарайында жарияланды. ПКИ-ге кірмесе де, бірнеше мүшелер партияға жанашырлық танытты. Осы уақытта қарулы күштер өздерінің функционалдық топтарын құру арқылы өздерінің саяси рөлін арттыруға тырысты. Насутион 1957 жылы маусымда партиялардың функционалдық топтарын тартуға тырысты және көптеген ардагерлер ұйымдарын қарулы күштердің бақылауында Индонезияның ардагерлер легионы ретінде біріктіре алды. Ол сондай-ақ бірнеше саясаткерлерді сыбайлас жемқорлық үшін тұтқындау үшін әскери тәртіпті қолданды, ал аймақтық армия командирлері партиялық іс-шараларды, әсіресе шілдеде Джакартадағы штаб-пәтері шабуылға ұшыраған ПКИ-нің қызметін шектеді. 1957 жылы 17 тамыздағы Тәуелсіздік күніне арналған сөзінде Сукарно басшылыққа алынатын демократия идеологиясын ұсынды, кейіннен Манипол (саяси манифест) деп аталды. Бұл кейіннен USDEK деп аталатын идеологияға кеңейтілді, ол Manipol USDEK (USDEK саяси манифесті) болып біріктірілді. Бұл идеологияның бес тұсы мыналар еді: 1957 жылдың қыркүйек пен қазан айларында әртүрлі бүлікші әскер офицерлері, соның ішінде Перместа қозғалысының мүшелері Суматрада кездесулер өткізді. Олар үш мақсат бойынша келісті: ПКИ-ге жағымсыз президент тағайындау, қарулы күштердің басшысы ретінде Насутионды ауыстыру және ПКИ-ді тыйым салу. Кейіннен осы аймақтық көтерілісшілердің кейбірі 30 қарашада Сукарноға жасалған sui-suicide әрекетіне қатысы бар деп айыпталды. 1958 жылы 10 ақпанда армия офицерлері мен Масюми басшылары Падангта (Суматра) жиналған көтерілісшілер үкіметке ультиматум жариялап, парламент жүйесін қайтаруды талап етті. Бес күннен кейін Индонезия Республикасының Революциялық үкіметінің (PRRI) құрылуы жарияланды. Бұл топ Букиттингжиде (Суматра) орналасқан, оған екі күннен кейін Сулавесидегі Перместа көтерілісшілері қосылды. АҚШ-тың ПРРИ көтерілісшілеріне қару-жарақ түрінде қолдау көрсетіп отырғанын...
In September and October 1957, various rebellious army officers, including members of the Permesta movement, held meetings in Sumatra. They agreed on three objectives: the appointment of a president less in favor of the PKI, the replacement of Nasution as the head of armed forces and the banning of the PKI. Some of these regional rebels were subsequently accused of involvement in the assassination attempt on Sukarno on 30 November. On 10 February 1958, rebels including army officers and Masyumi leaders meeting in Padang, Sumatra, issued an ultimatum to the government demanding the return of parliamentary system, through the dissolution of the cabinet, elections and Sukarno's position as a figurehead role. Five days later, the formation of Revolutionary Government of the Republic of Indonesia (PRRI), announced. It was based in Bukittinggi, Sumatra, joined two days later by the Permesta rebels in Sulawesi. Despite US support in the form of arms for the PRRI rebels, the Indonesian military defeated the rebels with a combination of aerial bombardment and operations by troops landed from Java. By the middle of 1958, the rebellions had been effectively quashed but guerrilla activity persisted for three years. Amnesty was granted to rebel leaders although their political parties were banned. Early nationalist leaders were discredited, including former Prime Minister Sutan Sjahrir, who along with others was arrested in 1962.
PKI-нің өсуі
Насутионмен бәсекелесуде өз позициясын нығайту мақсатында Сукарно біртіндеп ПКИ-ге және Индонезия әуе күштеріне жақындады. 1960 жылы наурыз айында Сукарно оның бюджеті қабылданбағаннан кейін заң шығарушы органды таратты. Маусым айында Халық өкілдерінің өзара ынтымақтастық палатасы (ДНР ГР), онда қарулы күштер мен полиция функционалдық топтар ретінде өкілдік алды, және Уақытша Халықтың Консультативтік Ассамблеясы (MPRS) құрылды, ПКИ төрағасы Д.Н. ПКИ-де ДНР-дағы орындықтардың 17-25 пайызы бар деп есептелді. Насаком идеологиясы Сукарноның социалистік және ұлтшыл идеяларын араластыратын және оларды мыңдаған аралдар, көптеген этникалық топтар және әртүрлі діндер бар Индонезияның ерекше жағдайына бейімдейтін социализмнің индонезиялық түрін құруға тырысуы болды. Алайда, армияның PRRI және Батыс Явадағы Дарул Ислам қозғалысын қоса алғанда, әртүрлі көтерілістерді жеңудегі табыстары Насутионның бастамашылығы бар екенін білдірді. Сол жылы ПКИ 1959-60 жылдардағы жер реформасын жүзеге асыру үшін "бір жақты іс-қимыл" (индонезия) науқанын бастады, бұл NU жақтастарымен күшті қақтығысқа әкелді. Сондықтан, 1960 жылдың желтоқсанында Сукарно Батыс Ирианды голландиялықтардан азат ету науқанын әскерилер бақыламауын қамтамасыз ету үшін Жоғарғы Операциялар Командасын (KOTI) құрды. Нақты жауынгерлік операцияларды Кострадтың алғашқы қолбасшысы болған (болашақ президент) генерал-майор Сухарто басқарған Мандала командасы басқаратын. ПКИ-де ұлттық мәселелерді пайдаланып, Сукарномен одақ орнату үшін бұл әрекетті жан-жақты қолдады. 1962 жылдың маусым айында Сукарно Насутионның қарулы күштердің қолбасшысы болып тағайындалу жолын бұзған; оның орнына ол тікелей әскери командалық рөлсіз штаб бастығы болды, бірақ қорғаныс және қауіпсіздік министрі лауазымын сақтады. 1962 жылы ПКИ-нің екі миллионнан астам мүшесі болды, ал наурыз айында Сукарно оның екі негізгі тұлғасын, Айдит пен Ньотоны портфелі жоқ министрлер етті. Сол жылы Батыс Ирландиядағы дау Голландияның БҰҰ-ға беруіне келіскеннен кейін шешілді. Кейін 1969 жылы "Еркін таңдау туралы" заңға сәйкес Индонезиямен ресми түрде қосылды. 1965 жылдың басында Айдит Сукарноға қарулы жұмысшылар мен шаруалардан тұратын "Бесінші күш" (яғни армия, әскери-теңіз, әуе күштері мен полициядан басқа) құруды және қарулы күштердің әрқайсысына Насаком кеңесшілерін тағайындауды ұсынды. Бұл қарулы күштерге тікелей қауіп төндірді. 1965 жылы Сукарно британдық елші жазған деп есептелетін құжаттың табылғанын жариялады, ол Гилкрист құжаты деп аталды, ол қарулы күштердің үкіметке қарсы құрған құдайындарының дәлелі ретінде танылды.
Қарулы күштер мен полицияның саяси рөлінің өсуі
1960 жылы Сукарноның Уақытша Халықтың Консультативтік Ассамблеясына және Өзара ынтымақтастық халықтық өкілдік кеңесіне салалық өкілдерді тағайындау туралы шешімі заң шығарушы органда 44 жыл бойы әскери және полиция өкілдерінің болуының бастамасы болды. PPCA-ға тағайындалған 241 салалық депутаттардың кейбірі қарулы күштер мен полицияның белсенді қызметіндегі қызметкерлері болды, бұл қарулы күштерге саяси рөл берді, бұл ПКИ-нің заң шығарушы органдарында болуына тепе-теңдік болды. Осылайша қарулы күштер мен полиция өкілдері заң шығарушы тармақта ПКИ-ге адал қарсылық білдірді. ПКИ-нің қолдауымен 1961 жылдың соңында күшті қарулы күштердің қолдауымен Индонезияның Орталық Жұмысшы Ұйымы (СОКСИ) құрылды. Үш жылдан кейін, 1964 жылдың қазан айында, Секбер Голкар (Секретариат Берсама Гологан Кария, немесе Функционалдық топтардың бірлескен секретариаты), болашақ Голкар партиясы, қарулы күштер мен полиция қолдауымен және қолдауымен басқарылған көптеген антикоммунистік ұйымдарды біріктіру үшін құрылды. Голкар қосқышы астындағы 60 қарулы күштер ұйымының арасында, СОКСИ-ден басқа, Косгоро (Өзара ынтымақтастық көпфункционалды ұйымдары одағы), МКГР (Өзара көмек отбасылары қауымдастығы) және Геракан Карья Раякит (Халық жұмысшы қозғалысы) болды. Қарулы күштер мен полициядағы кейбір адамдар ПКИ жағына шығып, көптеген адамдар оған жанашырлық танытқан немесе оған көбірек қосылған (оның ішінде теңізшілер корпусының, әуе күштері мен полиция мобильді бригадасының қызметкерлері), белсенді әскери қызметшілердің көпшілігі және ант берген полиция қызметкерлері антикоммунистер болды, соның ішінде көптеген жоғары әскери офицерлер. Заң шығарушы тармақтан басқа, қарулы күштер мен полиция тіпті атқарушы органда да бола бастады, Сукарно Қорғаныс және қауіпсіздік министрлігінен басқа мемлекеттік кабинеттегі мемлекеттік министрліктерге көптеген офицерлерді тағайындады. 1963 жылы наурыз айында Батыс Явадағы Бандунгте өткен ПХАК Бас сессиясында Сукарно 1945 жылғы Конституцияны бұзып, қарулы күштер мен полиция, оның ішінде Насусьонның ұсынысы бойынша жиналысқа олардың орынбасарларының көмегімен өмірлік президенттікке (Президент Сеумур Хивуф / Панглима Бесар Революси) сайланды. Бұл ПКИ-нің президенттік лауазымға қатысты жоспарларына үлкен соққы болды.
Экономика
Біріккен Ұлттар Ұйымының Нидерландыны Батыс Ириан мәселесі бойынша Индонезиямен келіссөздер жүргізуге шақырған резолюциясының сәтсіздігінен кейін 3 желтоқсанда ПКИ және ПНИ одақтары голландиялық компанияларды иеленуге кірісті, бірақ 11 күннен кейін Насутион қарулы күштердің қызметкерлері бұл компанияларды басқаратын болады деп мәлімдеді. Бұл әрекет қарулы күштерге елдегі маңызды экономикалық рөлді берді. 1959 жылы 25 тамызда үкімет инфляцияға қарсы шараларды қолдана бастады, валютаны 75 пайызға құнсыздандырды және барлық Rp. 500 және Rp. Бұдан былай 1000 теңгелік банкноттар өздерінің номиналды құнының оннан бір бөлігіне тең болады. Сонымен қатар, этностық қытайларға қарсы шаралар, соның ішінде репатриациялау және қалаларға мәжбүрлеп көшіру, экономикалық сенімді одан әрі зақымдады. 1960 жылы инфляция жылына 100 пайызға жетті. 1952 жылдың 15 ақпанында Нидерланд парламенті Жаңа Гвинеяны Нидерланд корольдігіне қосу туралы дауыс берді. Бұдан кейін Нидерланды егемендік мәселесі бойынша одан әрі талқылаудан бас тартты және мәселені аяқталды деп санады. 1957 жылы 23 ақпанда БҰҰ Бас Ассамблеясына он үш ел (Боливия, Бирма, Цейлон, Коста-Рика, Эквадор, Үндістан, Ирак, Пәкістан, Сауд Арабиясы, Судан, Сирия және Югославия) қолдаған БҰҰ-ның Батыс Жаңа Гвинея үшін "жақсы қызметтер комиссиясын" тағайындауын талап ететін резолюция ұсынылды. Көпшілік дауыс жинауға (40 25 13) қарамастан, бұл екінші резолюция үштен екі көпшілікке ие бола алмады. Бірде-бір адам бұл мәселені шешу үшін өз тарапынан күш салды. 1957 жылы 4 қазанда Индонезияның сыртқы істер министрі Субандрио егер Біріккен Ұлттар Ұйымы Индонезияға жағымды дауды шешуге қол жеткізе алмаса, Индонезия "басқа себепке" кіріседі деп ескертті. Сол айда Индонезияның Коммунистік партиясы және оған мүше кәсіподақтар голландиялықтарға қарсы экономикалық жазалау шараларын қолдады. 1957 жылы 26 қарашада Батыс Жаңа Гвинеядағы дау туралы үшінші индонезиялық резолюция дауыс беруге қойылды, бірақ үштен екі көпшілікке қол жеткізе алмады (41 29 11). Осыған жауап ретінде Индонезия Нидерландтың Индонезиядағы мүдделеріне қарсы жауап шараларын қолданды. Индонезия үкіметі 1960 жылы тамыз айында Нидерландпен қарым-қатынасын тоқтатты. 1960 жылға қарай Азия-Тынық мұхиты аймағындағы басқа елдер Батыс Ирландия даусын байқап, дауды тоқтату үшін бастамаларды ұсынды. Голландияға сапары кезінде Жаңа Зеландияның премьер-министрі Уолтер Нэш Голландия мен Австралия аумақтарынан тұратын біріккен Жаңа Гвинея мемлекетінің идеясын ұсынды. Бұл идеяны индонезиялықтар да, басқа да батыс мемлекеттері де қолдамады. Сол жылы Малайяның премьер-министрі Тунку Абдул Рахман Батыс Жаңа Гвинеяны Біріккен Ұлттар Ұйымының қамқорлығына алуды қамтитын үш қадамдық бастаманы ұсынды. Бірлескен әкімшілердің құрамында үш бейтарап мемлекет - Цейлон, Үндістан және Малайя болады, олар Индонезияның Батыс Ириандағы ұстанымын қолдады. Бұл шешім екі соғыс тараптары Индонезия мен Нидерландының екіжақты қарым-қатынастарды қалпына келтіруін және Нидерланды активтері мен инвестицияларын иелеріне қайтаруын білдірді. Алайда, бұл бастама 1961 жылы сәуірде Индонезияның сыртқы істер министрі Субандрионың қарсылығына байланысты тоқтатылды, ол Тунку ұсынысына ашық шабуыл жасады. 1961 жылы 23 қарашада Үндістанның БҰҰ-дағы делегациясы Индонезияға қолайлы шарттарда Голландия-Индонезия келіссөздерін қайта бастауға шақыратын резолюция жобасын ұсынды. 1961 жылы 25 қарашада бірнеше франкофондық африкалық елдер тәуелсіз Батыс Жаңа Гвинеяға қолдау білдіретін қарар қабылдады. Индонезиялықтар Үндістанның қарарын жақтаса, Голландия, Ұлыбритания, Австралия және Жаңа Зеландия франкофондық Африканың қарарын қолдады. 1961 жылы 27 қарашада Франкофондық Африка (52 41 9) және Үндістан (41 40 21) қарарлары да Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында үштен екі көпшілікке қол жеткізе алмады. БҰҰ-дағы дипломатиялық шаралардың соңғы кезеңі сәтсіз аяқталып, индонезиялықтар Батыс Ирианға әскери шабуыл жасауға дайындалды. 1961 жылы 19 желтоқсанда президент Сукарно Индонезия әскеріне аумаққа толыққанды әскери шабуыл жасауға дайындық жасауды тапсырды; Кодтық атауы Операция Трикора. Ол сондай-ақ 1963 жылдың 1 қаңтарына дейін Батыс Жаңа Гвинеяны "азаттыққа шығару" мақсатымен арнайы Халықтың үштік командасын немесе Три Командо Раякты (Трикора) құруды тапсырды. Трикораның операциялық командасы Батыс Ирианды азат ету үшін Мандала командасы (Komando Mandala Pembebasan Irian Barat) деп ата...
Малайзиямен бетпе-бет келу
1963 жылы Малайзия Федерациясы мен Солтүстік Борнеодағы бұрынғы британдық отарлық иеліктерді біріктіріп, Малайзия құрылғандығы жарияланды. Индонезия Ұлыбританияның неоколониалистік жобасы ретінде құрылудан бас тартты. Филиппиндер де Сабахқа деген дәулетіне байланысты құраманы қабылдамады. ПКИ бұл мәселені өзінің саяси позициясын нығайту үшін тағы да пайдаланған. Олар Джакартада жаппай демонстрациялар ұйымдастырды, оның барысында Британдық елшілікке от қойылды. 17 қыркүйекте, Малайзия құрылғаннан кейін бір күн өткен соң, Индонезия Малайзиямен дипломатиялық қарым-қатынасты үзді, және көп ұзамай konfrontasi (қақтығысу) деп аталатын төменгі деңгейдегі жанжал басталды. Осы арада генерал-лейтенант Ахмад Яни бастаған армия ішкі жағдайдың нашарлауына алаңдай бастады және Малайзия үкіметімен жасырын байланысқа түсіп, қарама-қарсылықты минималды деңгейде болдырмауға тырысты. Бұл жаңадан "Трикора" операциясын жүргізген, бірақ саяси ұстанымын сақтап қалған, әлсіз әскерді сақтап қалу үшін жүзеге асырылды. Сол кезде Кеңес Одағы мен АҚШ Индонезия әскеріне жақындаса бастады. Кеңес Одағы Қытайға бағдарланған ПКИ-нің ықпалын азайтуға тырысты, ал АҚШ коммунизмді өзінен-өзі қорқытты, ал көптеген индонезиялық офицерлер АҚШ-қа әскери дайындық үшін барды. Алайда, қарсыласу кезінде ПКИ әскерге де шабуыл жасап, оған кіруге тырысты. Сукарно 1965 жылы 7 қаңтарда Индонезияны Біріккен Ұлттар Ұйымынан шығарды, АҚШ қолдауымен Малайзия БҰҰ Қауіпсіздік кеңесінде орын алды. 30 қыркүйек қозғалысы Сукарноның саяси беделін әлсіреткеннен кейін жанжал негізінен басылды. Екі ел де 1966 жылы 16 тамызда Бангкок келісімдеріне қол қойды. Екі ел арасындағы қарым-қатынас 1967 жылы 31 тамызда толық қалпына келтірілді.
Жетекшілік ететін демократияның соңы
1964 жылы Тәуелсіздік күніне арналған сөзінде Сукарно АҚШ-ты жария түрде айыптап шықты. Америкалық компанияларға қауіп төндірген, американдық фильмдерге тыйым салынған, американдық кітапханалар мен басқа ғимараттарға шабуыл жасалған, американдық журналистерге тыйым салынған және американдық ту жиі жыртылған антиамерикандық науқан басталды. Жакарта көшелеріне Америкаға қарсы үлкен агитациялық плакаттар орнатылды. Американың көмегі тоқтатылды. 1965 жылдың тамызында Сукарно Индонезияның Халықаралық валюта қоры мен Дүниежүзілік банктен шығатынын жариялады. 17 тамыздағы Тәуелсіздік күніне арналған сөзінде Джакарта Пномпень Ханой Пекин Пхеньян осьін жариялады және халық алдағы айларда қаруланатынын айтты. 27 қыркүйекте генерал Насутион жоспарланған "бесінші күш" құрамына және бүкіл қарулы күштерді "насакомизация" жасауға қарсы екенін мәлімдеді. 1965 жылдың 30 қыркүйегі түнінде алты генерал ұрланып, өлтірілді, ал өзін "30 қыркүйек қозғалысы" деп атаған топ ұлттық радиостанцияны және Джакартаның орталығын басып алды. Бұл қозғалысты Сухарто тез басып тастағанмен, ол демократияның және Сукарноның тиімді президенттік билігінің аяқталуын білдірді. Сухартоның жаңа тәртіп режимі өзінің идеологиясы - Панкасила демократиясы болды.