Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезия саясаткері және заңгері (1909–1981)
Indonesian politician and lawyer (1909–1981)
Вилопо (21 қазан 1909 – 1 маусым 1981) – индонезиялық саясаткер және заңгер. Іскер әкімші болған ол 1952–1953 жылдары Индонезияның премьер-министрі қызметін атқарды. Мансабында еңбек министрі, экономикалық істер министрі, Конституциялық Ассамблеяның спикері және Жоғарғы кеңесшілік кеңестің төрағасы болып қызмет етті. Пурворежода мұсылман отбасында дүниеге келген Вилопо Батавиядағы (қазіргі Джакарта) Rechts Hogeschool-да оқыды. Оқу кезінде білім беру және ұлтшыл топтардың қызметіне қатысты. Бітірген соң заңгер болып жұмыс істеді және Индонезияның ұлтшыл қозғалысына белсенді қатысып, Партинда және Гериндо саяси партияларына мүше болды. Жапондық оккупация кезеңінде (1942–1945) Вилопо оккупациялық үкіметте лауазымды қызметкер болды және Путера мен Суишинтай ұйымдарындағы маңызды тұлғалардың бірі болды. 1945 жылы Индонезияның тәуелсіздігі жарияланғаннан кейін, Вилопо жаңадан құрылған Республикалық үкіметке қосылды, алдымен Джакарта қаласының әкімі Сувирионың көмекшісі, содан кейін Индонезияның Орталық Ұлттық Комитетінің мүшесі болды. Индонезия Ұлттық революциясы (1945–1949) кезінде ол Индонезия Ұлттық партиясына (PNI) қосылып, 1947 жылы Еңбек министрінің орынбасары болды. Голландия-Индонезия дөңгелек үстел конференциясында, оған қатысқаннан кейін, 1949 жылы Вилопо премьер-министр Мохаммад Хатта тарапынан Еңбек министрі етіп тағайындалды. Ол Индонезия Ұлттық партиясының (PNI) жетекшісіне айналып, Соекиман кабинетінде Экономикалық істер министрі болды. 1952 жылы сыртқы саясаттағы сәтсіздіктерге байланысты Соекиман кабинеті құлап, Вилопо президент Сукарно тарапынан жаңа кабинет құрастырушы болып тағайындалды. Ол батысқа бейім технократтардан тұратын, біртұтас саяси бағыты бар және PNI мен Масюми партиясының қолдауына ие жаңа кабинет құруды жөн көрді, тіпті екі партия да ынтасыз серіктес болғанмен. Премьер-министр ретінде Вилопо саяси күштердің қайта құрылуына жетекшілік етті, PNI Масюмиге деген күмәнін арттырды, Нахдлатул Улама Масюмиден бөлініп шықты, ал Коммунистік партия (PKI) саяси аренаға қайта оралды. Оның премьер-министрлік қызметі экономикалық дағдарыс және Индонезия армиясының демобилизация схемасына қарсы күш көрсетуі сияқты бірқатар дағдарыстармен де ерекшеленді, бұл Солтүстік Суматрадағы жер дауына байланысты оның кабинетінің құлауына әкеп соқты. Соңынан Вилопо мемлекеттік қызметте жұмысын жалғастырып, Конституциялық Ассамблеяның спикері (1956–1959) және Жоғарғы кеңесшілік кеңестің төрағасы (1968–1978) болды. 1981 жылы Джакартада қайтыс болды.
Wilopo (21 October 1909 – 1 June 1981) was an Indonesian politician and lawyer. A capable administrator, he served as prime minister of Indonesia from 1952 to 1953. He also held various other positions during his career, including as Minister of Labor, Minister of Economic Affairs, speaker of the Constitutional Assembly, and chairman of the Supreme Advisory Council. Born into a Muslim family in Purworejo, Wilopo attended the Rechts Hogeschool in Batavia (now Jakarta), during which time he became involved in educational and nationalist groups. After graduating, he worked as a lawyer and was active in the Indonesian nationalist movement, becoming involved in the Partindo and Gerindo political parties. During the Japanese occupation period (1942–1945), Wilopo became an official in the occupation government and was a figure in both the Putera and Suishintai organizations. Following the proclamation of Indonesian Independence in 1945, Wilopo joined the newly formed Republican government, first as an aide to Jakarta Mayor Suwiryo, and then as a member of the Central Indonesian National Committee. During the Indonesian National Revolution (1945–1949), he joined the Indonesian National Party (PNI) and became Junior Minister of Labor in 1947. Following the recognition of sovereignty in the Dutch–Indonesian Round Table Conference, in which he took part, Wilopo was appointed Minister of Labor by Prime Minister Mohammad Hatta in 1949. He also emerged as a leader in the Indonesian National Party (PNI) and became Minister of Economic Affairs in the Soekiman Cabinet. In 1952, following a foreign policy debacle, the Soekiman Cabinet fell and Wilopo was appointed formateur of a new cabinet by President Sukarno. He opted to form a new cabinet consisting of pro Western technocrats with unity, a common policy orientation, and the support of the PNI and Masyumi Party, even though both parties were unenthusiastic partners. As prime minister, Wilopo presided over a realignment of political forces as the PNI grew increasingly wary of the Masyumi, the Nahdlatul Ulama split off from the Masyumi, and the Communist Party (PKI) re entered the political scene. His premiership was also marked by a succession of crises, including an economic crisis and a show of force by the Indonesian Army, which opposed his cabinet's demobilization scheme, culminating in the downfall of his cabinet over a land dispute in North Sumatra. Afterward, Wilopo continued to serve in public office, serving as speaker of the Constitutional Assembly (1956–1959) and chairman of the Supreme Advisory Council (1968–1978). He died in Jakarta in 1981.
Ерте өмір
Вилопо 1909 жылғы 21 қазанда Пурворежо қаласында дүниеге келді. Ол Орталық Явада қарапайым отбасында туған. Оның әкесі Соеджона Соеродирджо болған, бірақ оны Мантри Гуру Правиродихаржо ағасы тәрбиеледі. Ол ересек болғанға дейін нағыз әкесі туралы білмеді. Сегіз жасында ол отбасымен Пурворежодан бес шақырым қашықтықтағы Лоаноға көшті. Алтыншы сыныпта оқығанда олар Пурворежоға қайта оралды.
Wilopo was born in Purworejo, on October 21, 1909. He was born to a modest family in Central Java. His father was a man named Soedjono Soerodirjo, but he was raised by his uncle, a man known as Mantri Guru Prawirodiharjo. He wouldn't know of his real father until he reached adulthood. When he was eight years old, he and his family had to move to Loano which is five kilometers from Purworejo. They returned to Purworejo when he was in sixth grade.
Білім
Вилопо Голландияның ішкі мектебінде (HIS) оқыды. Ол білімін Еуропалық жоғары мектебінде (ELS) жалғастыра алатын еді, бірақ ол оны жалғастырмады, себебі Оплединг мектебінде білім алуды қалады Voor Inlandsche Ambtenaren (OSVIA). HIS-ті бітіргеннен кейін Вилопо Магелангтағы Meer Uitgebreid Lager Onderwijs (MULO) мектебінде білімін жалғастырды. MULO-да оқығаннан кейін Вилопо Йогьякартадағы Algemene Middelbare School (AMS) мектебінде білімін жалғастырды. AMS-те Вилопо нақты ғылымдар мен физикамен айналысты. Йогьякартада тұрған кезінде өмірлік құралын қамтамасыз ету үшін стипендия алды. Йогьякартада болғанда ол "De Locomotief", "Darmo Kondo" және "Soeara Oemoem" газеттерінің хабарларын оқыды. Осылайша ол Сукарноның (Индонезияның болашақ президенті) есімін білді. Осы шамада Вилопо "Jong Java" жастар ұйымына қосылды. Ол Бандунгтегі Technische Hoge School (THS) мектебінде білімін жалғастырды. Сол жерде Вилопо Правиросентико отбасының үйінде тұрды. Бірнеше аурудан кейін ол Сукабумиге көшіп, туысының үйінде тұрды. Сол жерде ол "Taman Siswa" мектебінде мұғалім болды. Ол Жакартаға көшіп, Rechts Hoge School (RHS) мектебінде оқуын жалғастырды. Осы уақытта ол MULO-дан танысы Абдул Расидтің үйінде тұрды.
Wilopo attended the Holland Inlandse School (HIS). He could have continued his education at the Europese Hogere School (ELS), but he didn't because he wanted to continue his education at the Opleiding School Voor Inlandsche Ambtenaren (OSVIA). After graduating from HIS, Wilopo continued his education at the Meer Uitgebreid Lager Onderwijs (MULO) in Magelang. After studying at MULO, Wilopo continued his education at Algemene Middelbare School (AMS), in Yogyakarta. At AMS, Wilopo took part in exact sciences and physics. He received a scholarship to make ends meet during his life in Yogyakarta. During his stay in Yogyakarta, he enjoyed reading newsletters of the De Locomotief, Darmo Kondo, and Soeara Oemoem newspapers. Through this, he found the name of Sukarno (future President of Indonesia). Wilopo also joined the Jong Java youth organization around this time. He continued his education at the Technischeh Hoge School (THS) in Bandung. There, Wilopo lived in the Prawirosentiko family's house. After some illnesses, he moved to Sukabumi, living in his cousin's house. There, he became a teacher at the Taman Siswa. He moved to Jakarta and continued his studies at the Rechts Hoge School (RHS). During this time, he lived at the house of Abdul Rasyid, a friend of his from MULO.
Еңбек министрі
Вилопоның алғашқы үкіметтік лауазымы 1947 жылдың 3 шілдесінен 1948 жылдың 29 қаңтарына дейінгі аралықта Бірінші және Екінші Әмір Сжарифуддин кабинеттерінде Еңбек жөніндегі кіші министр болып жұмыс істеуі болды. Ұзақ үзілістен кейін, ол 1949 жылдың 20 желтоқсанынан 1950 жылдың 6 қыркүйегіне дейін Индонезия Құрама Штаттары кабинетінде Еңбек министрі болды; соңынан Сукиман кабинетінде Сауда және өнеркәсіп министрі болды.
Wilopo's first government position was as the Junior Minister of Labour during the First and Second Amir Sjarifuddin Cabinets from 3 July 1947 to 29 January 1948. After a brief hiatus, he became the Minister of Labour during the Republic of the United States of Indonesia Cabinet from 20 December 1949 to 6 September 1950; he was later the Minister of Trade and Industry during the Sukiman Cabinet.
Индонезияның премьер-министрі
Сауда және өнеркәсіп министрі лауазымын аяқтағаннан кейін, 1952 жылдың 19 наурызында Вилопоға үкімет құрап, басшылық етуі тапсырылды. Президент Сукарноға тізімін ұсынғаннан кейін үш күн өткен соң, 1 сәуірде ол және оның үкіметі билікке келді; бұл, көбінесе, «Масюми» және Ұлттық партиялар арасындағы қажеттілік тудырған коалиция болды. Премьер-министр қызметін атқару кезінде ол 3 сәуірден 29 сәуірге дейін 26 күн бойы сыртқы істер министрінің міндетін де атқарды, бұл 2011 жылғы мәлімет бойынша оны Индонезияның ең аз қызмет еткен сыртқы істер министрі етті. Премьер-министр ретінде ол бастапқыда Йогьякарта сұлтаны Хаменгкубувоно IX-ты қорғаныс министрі етіп тағайындау арқылы әскердің қолдауын жеңіп алды. Он төрт айдан кейін үкімет құлап, бұл құлаудың себебі жер дауы болды.
After completing his tenure as Minister of Trade and Industry, on 19 March 1952, Wilopo was told to choose a cabinet to lead. Three days after giving his list to President Sukarno, on 1 April he and his cabinet took power; it was essentially a coalition of necessity between the Masyumi and National parties. During his time as prime minister, he also spent 26 days as Foreign Minister, from 3 to 29 April, making him the shortest serving Indonesian foreign minister as of 2011. As prime minister, he was initially able to draw support from the army by unhesitatingly accepting the Sultan of Yogyakarta Hamengkubuwono IX as defense minister. After fourteen months, the cabinet collapsed; the collapse was blamed on land issues.
Премьер-министрден кейінгі кезең
1955 жылдан 1959 жылға дейін Вилопо Индонезия Конституциялық Ассамблеясының төрағасы болды. Кейіннен ол 1970 жылдың маусымында қызметке кірісіп, Сыбайлас жемқорлықты жою тобының құрамындағы Төрт комиссияның басшысы болды. "Сыбайлас жемқорлықты барлық жерде" анықтағанына қарамастан, үкімет тарапынан ешқандай шара қабылданбады.
From 1955 to 1959, Wilopo served as the Speaker of the Constitutional Assembly of Indonesia. He later became head of the Commission of Four, a part of the Corruption Eradication Team, with his service beginning in June 1970. Despite finding "corruption everywhere", no actions were taken by the government.
Өлім
Вилопо 1981 жылы Джакартада қайтыс болды.
Wilopo died in Jakarta in 1981.
Жеке өмір
Жакартада болған кезінде ол Абдул Расидтің анасының кіші қарындасы – Сумикалимахпен кездесті. Сумикалима бастауыш мектепте мұғалім. Вилопо Сумикалимамен қарым-қатынас бастап, 1917 жылдың қазан айында олар үйленді.
During his time in Jakarta, he met Sumikalimah, the younger sister of Abdul Rasyid's mother. Sumikalimah is a teacher at an elementary school. Wilopo began a relationship with Sumikalimah until they got married in October 1917.
Тарихи бағалау
Индонезия саясаты бойынша австралиялық ғалым Герберт Фейт, Уилопоның әділ және жұмысшы табының қиын жағдайына көңіл бөлетін, мақсаттарына сақтықпен ұмтылған адам ретінде кеңінен танылғанын айтады. Ол партиялық адалдыққа басымдық бермегендіктен, кез келген адаммен ынтымақтаса білуге қабілетті болды.
Herbert Feith, an Australian scholar on Indonesian politics, notes that Wilopo was widely considered fair minded and sympathetic to the plight of the working classes, working carefully towards his goals. As he did not prioritize party loyalty, he was known as being able to cooperate with anyone.