Кіріспе

Оңтүстік Малуку, ресми түрде Оңтүстік Малуку Республикасы – бастапқыда Амбон, Буру және Серам аралдарын өзіне қаратуды талап еткен, қазіргі уақытта Индонезияның Малуку провинциясын құрайтын мойындалмаған сецессионистік республика. 19 ғасырда голландтардың жаулап алуы архипелаг бойынша отаршылдық билікті орнатып, біртұтас әкімшілік құрды. Қазіргі Индонезияның шекарасы 20 ғасырда аяқталған отаршылдық экспансия арқылы қалыптасты. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғысында Жапон империясының оккупациясы аяқталғаннан кейін, Явадағы ұлтшыл көшбасшылар Индонезияның тәуелсіздігін бір жақты түрде жариялады. Оңтүстік Малукудан шыққан алғашқы ұйымдастырылған жергілікті қарсылық, голланд үкіметі мен әскерінің қолдауымен және көмегімен күш алды. Оңтүстік Малуку көтерілісшілері бастапқыда отаршылдықтан кейінгі келісімге сүйеніп, федеративтік мемлекеттік құрылымды құруды көздеді. 1949 жылдың желтоқсанында Голландия және Индонезия үкіметтері арасында жасалған келісім бұзылғаннан кейін, 1950 жылдың сәуірінде Оңтүстік Малуку Республикасының (RMS) толық тәуелсіздігін жариялады. Оңтүстік Малуку көшбасшылары өз шешімдерін федерацияның әрбір штатына автономияны көздейтін келісімге негіздеді. 1950 жылдың қарашасында Индонезия күштерінің Амбондағы RMS-ті жеңіске жете алғаннан кейін, өзін-өзі жариялаған үкімет Серамға көшті, онда қарулы күрес 1963 жылдың 2 желтоқсанына дейін жалғасты. 1966 жылы қарсылық қозғалысының жетекшісі және президенті Крис Сумокил Индонезия билігімен ұсталғаннан кейін, елден қоныс аударған үкімет Нидерландыға көшті. Көшіп кеткен үкімет 2010 жылдың сәуірінен бері Джон Ваттилеттің басшылығында әрекет етуде. Оңтүстік Малуку Республикасы 1991 жылдан бері Өкілдігі жоқ Ұлттар мен халықтар ұйымының (UNPO) мүшесі болып табылады.

Оңтүстік Молукка аралдарының еуропалық жаулауы

Малуку аралдары – әлемдегі ең құнды дәмдеуіштер – шырша мен мускат жаңғағы өсіретін жалғыз аймақ болды, сондықтан ол Еуропа саудагерлері үшін зор маңызға ие болған. Бір кезде шыршаның құны алтынмен теңескен, ал португал, испан, британ және голланд саудагерлері осы өте табысты дәмдеуіш саудасының монополиясын бағындыру үшін күрескен. Нәтижесінде, Голланд Ост-Индія компаниясы (VOC) Малукудағы ең ірі саудагерлік күшке айналды. Күш пен дипломатияны тиімді үйлестіре отырып, VOC солтүстік Малукуда жанама басқару, ал оңтүстік Малукуда тікелей басқару жүйесін орнатты. VOC дәуірінің көп бөлігінде (17- және 18-ғасырлар) оңтүстік молуккалықтар голланд үстемдігіне қарсылық көрсетті. Банда аралдары 1621 жылы жергілікті билік құрылымы мен сауда және саясат ұйымы бандитердің қырылуы және жер аударылуы арқылы жойылғаннан кейін ғана бағындырылды. Шығыс Серамның тәуелсіз саудагерлерін басу үшін VOC басқа оңтүстік Малуку аралдарынан келген жауынгерлер тобымен «Хонги» атты шабуылдық экспедицияларды ұйымдастырды. «Хонги» шабуылдары кезінде үйлер мен кемелер өртеліп, ақшалай дақылдар жойылды және байлықтың көп бөлігі «Хонги» жауынгерлерімен тоналды. Аман қалғандар басынан бастауға мәжбүр болды және екі ғасырлық қарсылық барысында шығыс серамдықтардың жағдайы нашарлап, кедейлікке ұшырады. Дегенмен, олардың тәуелсіз сауда желісі толығымен жойылған жоқ. 1802 жылы британдықтар бұл аймақтан кеткен кезде олардың жоспарлары күйреп, голландтар өз үстемдігін қайта орнатты. Жапон императорлық армиясы одақтас күштерге жеңілгеннен кейін, молуккалық сарбаздар жапондықтардың қалдырған билік вакуумын толтыруға тырысқан индонезиялық революционерлерге де қарсылық көрсетті. Берсиап кезеңінде қайта құрылған молуккалық жауынгерлік бөлімшелері мен Пермуда топтары арасындағы ұсақ қақтығыстар көбінесе жақсы даярланған молуккалық жауынгерлердің жеңісімен аяқталды. Амбондағы контрреволюциялық RMS қозғалысын бағындыруға тырысқанда, жаңадан құрылған Индонезия Ұлттық армиясы (Индонезия Республикалық армиясы, TNI) молуккалық арнайы жасақтардың әскери шеберлігімен бетпе-бет келді. Ауыр шайқастар оларды өздерінің арнайы жасақтарын құруға итермеледі. Сол кезде молуккалық арнайы жасақтардың теңдесі тек Британдық Үнді армиясының Гуркха бөлімдері ғана болды.

Отаршылдар әскерін тарату

Индонезия ұлттық революциясы кезінде голландтар қайта құрылған KNIL-ді таратып жіберді, ал жергілікті сарбаздар демобилизациялауға немесе Индонезия Республикасы армиясына қосылуға мүмкіндік алды. Республика басшылығына деген терең сенімсіздік, олар негізінен явандық мұсылмандар болғандықтан, протестант амбонездер үшін бұл өте қиын таңдау болды, және тек азы ғана адамдар Индонезия армиясында қызмет етуді жөн көрді. Тарату процесі қиынға соқты, және 1951 жылы, егемендік берілгеннен кейін екі жыл өткен соң да, барлық сарбаздар демобилизацияланбады. Голландтар отарлық армияны тарату үшін қатты халықаралық қысымға тап болды және уақытша осы сарбаздарды Голландияның тұрақты армиясына қосты, сонымен қатар оларды Явада демобилизациялауға тырысты. Осының нәтижесінде молуккалық сарбаздар арасында наразылық туды, себебі KNIL саясатына сәйкес, сарбаздардың келісімшарт мерзімі біткеннен кейін босатылатын жерді таңдау құқығы болған. Жаңа Индонезия Республикасындағы саяси жағдай бастапқыда тұрақсыз болды, әсіресе мемлекеттік құрылымның федеративтік немесе орталықтандырылған болуы туралы даулар қарулы қақтығыстарға әкелді, онда бұрынғы KNIL сарбаздары, оның ішінде амбонездер де қатысты. 1950 жылы Амбонда тәуелсіз Оңтүстік Молуккалар Республикасы (Индонезия: RMS, Republik Maluku Selatan) жарияланды. RMS амбонездер мен бұрынғы молуккалық KNIL сарбаздары тарапынан зор қолдауға ие болды. Соның салдарынан Оңтүстік Молуккадан тыс жерде орналасқан молуккалық сарбаздар Амбонда демобилизациялауды талап етті. Бірақ Индонезия РМС басылмағанша голландтарға осы сарбаздарды Амбонға тасымалдауға рұқсат бермеді, себебі ұзаққа созылған әскери қақтығыстардан қорқып еді. Амбонда ауыр шайқастардан кейін РМС басылып алынғаннан кейін, сарбаздар сол жерде демобилизациялаудан бас тартты. Олар енді Индонезияға қарсы әлі де қарсылық ошақтары бар Серамда демобилизациялауды талап етті. Бірақ Индонезия бұл талапты да қабылдамады.

Амбонға шабуыл

Жарлық жарияланған кезде Амбон қаласында 1739 КНИЛ әскері, оның ішінде 1080 амбондықтар орналасқан. Бұл сарбаздар РМК Қарулы Күштерінің (АҚҚКК) негізін құрады. Индонезия теңіз күштерінің теңіз блокадасынан кейін, 1950 жылдың 28 қыркүйегінде Индонезияның қарулы күштері (APRIS) Амбонға шабуыл жасады. АҚҚКК әскерлері қалаға қарап тұрған төбелердегі ескі голланд бекіністерінде орналасқан Индонезия әскерлерінен бұрын Амбон қаласынан қашып кетті. Осы жерден олар партизандық соғыс жүргізді. ТНИ аралдың солтүстік жартысын бақылауға алды, бірақ оңтүстік жартысын байланыстыратын бір шақырымдық тар жолақтағы қатал амбондықтардың қарсылығына тап болды. 5 қарашада Амбон қаласы APRIS-тің бақылауына көшті. RMS үкіметі желтоқсан айында RMS шайқасын партизандық соғыс түрінде жалғастыру үшін Серамға көшті.

Молуккалық сарбаздарды Нидерландыға демобилизациялау

Нидерланд үкіметі қалған ер адамдарды және олардың отбасыларын Нидерландқа тасымалдауды шешті. Олар келген кезде босатылып, Молукка аралдарына оралуға мүмкіндік болғанша лагерьлерде "уақытша" орналастырылды. Осылайша шамамен 12 500 адам Нидерландқа дерлік өз еркіне қарсы және Нидерланд үкіметінің бастапқы жоспарларына қайшы орналасты. Нидерланд үкіметінің молуккалық сарбаздардың қоныстануына реакциясы индонезиялық репатрианттарға реакциясынан түбірінен өзгеше болды. Соңғылары мүмкіндігінше жылдам және толық интеграциялануы керек азаматтар ретінде қарастырылса, молуккалықтар Индонезияға қайта оралуы керек уақытша тұрғындар деп есептелді. Олар "уақытша" лагерьлерде, көбінесе ауылдық жерлерде және шағын қалалардың жанында орналастырылды. Осы уақытша тұрғындардың барлық мәселелерін басқару үшін арнайы агенттік құрылды, ол "Commissariaat Ambonezenzorg" (CAZ) деп аталды. Олардың арасында бұрынғы нацистік транзит лагері Вестерборк та болды. Күнделікті мәселелерді шешу үшін CAZ лагерьлерде "өкілдер" тағайындады, олар ережелерге сәйкес тұрғындардың өмірін реттеді. Бұл өкілдер (көбінесе) офицерлер қатарынан іріктелді, осылайша олар жаңа жағдайда өз мәртебелерін қалпына келтіре алды. Лагерьдегі тұрғын үй жағдайы колониялық армияның казармаларына көп жағынан ұқсас болды, онда сарбаздар отбасыларымен бірге офицерлердің тікелей бақылауында тұрды. Бұл ерекше тұрғын үй жағдайы молуккалық халықтың голланд қоғамынан оқшаулануына үлкен үлес қосты. Лагерьлер, кейіннен аудандар мектептерге айналды, олар ресми түрде голланд бағдарламасын және тілін ұстанса да, тек молуккалықтарға арналған мекемелерге айналды, ал еңбек нарығына қол жеткізу географиялық тұрғыдан жиі шектелді. Бұрынғы әскери қызметшілерді Индонезияға қайтару мүмкін еместігі анық болғаннан кейін де Нидерланд үкіметі түбегейлі жаңа саясат қабылдамады. Бұл лагерьлерден голланд халқымен интеграциялау өте аз болды. Үкімет тарапынан құрылған эмигрант үкіметі мойындалмады, бірақ Голландияның Индонезия билігіне деген қарсылығының арқасында оның қызметіне айтарлықтай кедергі келтірілмеді. 1963 жылы Батыс Жаңа Гвинея мәселесі шешілгеннен кейін, Нидерланд Индонезияға Нидерланд Жаңа Гвинеясын өткізгеннен кейін, Индонезиямен қарым-қатынасы жақсарды және Оңтүстік Молукка қозғалысы қолдауын жоғалтты. Аз ғана адамдар өз еркімен Индонезияға оралды, бірақ кейбіреулері бейімделу қиындықтарына байланысты қайта оралды. Бұл жағдай 1970 жылға дейін жалғасты, содан кейін CAZ таратылды және жаңадан құрылған министрліктер мен басқа да агенттіктер жауапкершілікті өз мойнына алды. Нидерланд үкіметі молуккалықтардың уақытша тұрғындар емес екенін және олардың болашағы Нидерландта екенін мойындады. Дегенмен, 1968 жылы молуккалықтардың 80 пайызынан астамы ресми азаматтығы жоқ, яғни азаматтығы болмады. Бұрынғы сарбаздар отаршыл армияның таратылуына қатты ренжіді. KNIL оларға тек табыс ғана емес, сонымен қатар олардың мәртебесіне кепілдік беретін өмір салтын ұсынды. Олар әрқашан голланд тәжіне адал болды және олардың қызметіне сыйақы берілмегенде, олар өзін алданған сезінді. Олар тәуелсіз RMS-ке үміт артып, голландтар оларға оны құруға көмектеседі деп күтті. Бұл сезімдер Нидерландтағы оқшауланған қоныстану жылдарында жалғасты және тіпті күшейді. Бір ғана лайықты идеал бар сияқты еді, ол - RMS құру. Бірақ бұл идеалдың артықшылығы қандай болмасын, Нидерландтағы молуккалықтар оны жүзеге асыруға ештеңе істей алмады. Сонымен қатар, лагерьлер мен аудандардағы оқшауланған жағдай CAZ-ге және жалпы голландтарға қарсы тұру және қарсыласу арқылы ғана көрініс бере алатын экспрессивті басшылық түрін тудырды.

Оңтүстік Молуккадағы Нидерландыдағы террорлық әрекет

Бұл жағдай РМС қозғалысының ішінде шиеленісті күшейтіп, жікке бөлінуге әкелді. РМС қозғалысының көне буын басшыларының беделі сынға ілікті. Соңында Амбон қауымдастықтарындағы дағдарыс ішкі қарсыластар мен голланд қоғамына қарсы зорлық-зомбылыққа толы он жылдыққа ұласты. 1970 жылы Индонезияның Вассенаардағы елшілігіне жасалған шабуылмен басталған бірқатар террористік шабуылдар орын алды. Голландияның бұл шабуылға реакциясы ұстамды болды. Шабуыл жасағандар жеңіл жаза алды және олар адасқан идеалисттер ретінде қарастырылды. Молукка қауымдастығында «әрекетке дайын жігіттер» зор беделге ие болды. Бұл 1975 және 1977 жылдары тағы да террористік әрекеттерге жол ашты. Вассенаардағы шабуыл сияқты, осы әрекеттердің мақсаты да айқын емес еді; РМС қозғалысының бірлігін қалпына келтіруден басқа, шабуылшылардың шашыраңқы сөздерінде және орындалмастай саяси талаптарында нақты мақсатты табу қиын. 1977 жылы пойызға және ауылдық мектепке жасалған шабуылдар зорлық-зомбылықтың шегіне жеткізді. Голландия үкіметі бұл әрекеттерді тоқтату үшін әскери күш қолданудан басқа жол қалмады деп шешті. Арада Молукка қауымдастығында осындай әрекеттерге қолдау азайды. Молуккалықтарды Нидерландта біріктірудің орнына, бұл радикализм одан әрі бөлінуге алып келуі мүмкін еді. 1978 жылы жас жігіттер Ассендегі облыстық әкімшілік ғимаратына шабуыл жасағанда, оларға ешқандай қолдау көрсетілмеді.

Голландиядағы екінші және үшінші буын молуккалықтар

Террористік зорлық-зомбылықтың аяқталу кезеңінде Нидерланд үкіметі молуккалықтарды уақытша тұрғындар деп санаудан бас тарған, бірақ болашаққа бағытталған саясатты талқылау және іске асыру үшін байланыс құралы құра алмады. Әлеуметтік жағдай қанағаттандырмайтын еді: мектепке қабілеттілігі төмен, жұмыссыздық жоғары болды. Үкімет пен молуккалық өкілдер арасындағы бірлескен платформа құруға жасалған алғашқы әрекеттер молуккалық қауымдастықтарындағы қарсылықтар мен молуккалықтардың бастапқыда қойған мүмкін емес саяси талаптарына байланысты сәтті болмады. 1976 жылы үкімет саясатын молуккалық қауымдастығының өкілдерімен талқылауға арналған платформа құрылды, ол IWM (голландша қысқарту: Inspraakorgaan Welzijn Molukkers) деп аталды. 1978 жылы үкімет парламентке "De Problematiek van de Molukkers in Nederland" атты маңызды ақ парақ жіберді. Онда молуккалықтардың голланд қоғамына, әсіресе білім беру және еңбек нарығы салаларындағы қатысуын арттыру шаралары ұсырылды. IWM ортақ жобалар үшін құнды байланыс арнасы болды. Мысалы, мемлекеттік қызметте молуккалықтар үшін мыңдаған жұмыс орындарын құру жоспары жасалды. Басты мақсат – жұмыссыздықпен күресу, ал қосымша мақсат – молуккалықтардың жеткіліксіз өкілдік еткен еңбек нарығының белгілі бір бөлігін ашу болды. Жұмыспен қамту, білім беру және жалпы әлеуметтік әл-ауқат молуккалық халқының, әсіресе жаңа буынның жағдайын жақсарту қажеттігін мойындау оң қадам болды. Бір жағынан екінші буын голланд қоғамына көбірек бейімделгендіктен, екінші жағынан оң дискриминация саясатының нәтижесінде еңбек нарығына және білім беру жүйесіне қатысу 1980 жылдан кейін жақсарды. Білім деңгейі жоғарылады, жұмыссыздық деңгейі төмендеді және жұмыс орындарының мәртебесі де біршама артты. Жалпы алғанда, бұл кезеңде молуккалықтардың екінші буыны бірінші "солдат буынына" қарағанда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Нидерландтағы молуккалықтардың қазіргі жағдайы 1970 жылғыдан едәуір өзгеше. Көптеген молуккалықтар қазір Голландия азаматтары. Бұл Нидерландыдағы молуккалықтардың нақты санын анықтауды қиындатады, бірақ зерттеулерге сәйкес, қазіргі таңдағы молуккалықтардың саны шамамен 40 000 адамды құрайды. Бұл халықтың көп бөлігі өздерінің әулеттерінен шыққан Молукка аралдарымен байланысты, бірақ бұл байланыс Голландия қоғамына интеграциялануға кедергі келтірмейді. Осы тұрғыдан алғанда, молуккалықтар, ақыры, "қалыпты иммигранттарға" айналды. Молуккалықтардың қазіргі голланд қоғамына интеграциясы террористік радикализмді тоқтатса да, 1990 жылдарға дейін Нидерланд өзінің отарлық өткенінің ауыр жақтарын жыл сайын еске түсірді, РМС тәуелсіздігінің жариялануы жиі астана көшелерінде наразылықтар мен тәртіпсіздіктерге әкелді. 1950-1960 жылдары молуккалық музыканттар Индонезиялық қауымдастықтың суретшілерімен бірге өзінің есімдерін таныстырды. 1980 жылдары Massada сияқты топтар танымал болды. Massada тобының "Sajang e" әні Нидерландыда бірінші орынға шыққан малай тіліндегі жалғыз ән. Сондай-ақ, Нидерландыдағы Оңтүстік Молукка қауымынан әнші-күйші Дэниел Сахулека шықты. Индонезияда көптеген танымал музыканттар молуккалықтар, мысалы, поп-жұлдыз Гленн Фредли, ол 2008 жылы Нидерландыда гастрольде болып, Дэниел Сахулеканы өзінің басты шабыт көзі деп мойындады. XXI ғасырда Нидерландыдағы Оңтүстік Молукканың жаңа буыны дәстүрлі Tifa музыкасын және Cakalele билерін орындау арқылы, сондай-ақ хип-хоп сияқты қазіргі заманғы музыкамен өзін білдіру арқылы өздерінің мұраларын көрсету және өзін-өзі таныстыру жолдарын таңдады. Сонымен қатар, голланд футболында Симон Тахамата, Бобби Петта, Денни Ландзаат және аналары молуккалықтар болған Джованни ван Бронкхорст сияқты көптеген Оңтүстік Молуккалар өзіне есімдерін таныстырды.

Нидерландыдағы оқиғалар

Индонезияның Нидерландтағы елшісі Юнус Эфенди Хабиби 2009 жылы Нидерландтың бүкіл әлемдегі радиосына: Индонезия Молукк аралдарының эмиграциядағы үкіметі енді тәуелсіз мемлекет құруға ұмтылмағанына риза екенін айтты. Елшінің сөзінше, молукк аралдарының халқы қазірдің өзінде дербестікке ие, сондықтан қазіргі жағдайды өзгертудің қажеті жоқ. Ол молукк аралдарының толық тәуелсіздігін қабылдамайды. Хабибидің бұл пікірі, эмиграциядағы Молукк үкіметінің тағайындалған жаңа президенті Джон Ваттилеттің, тәуелсіз Молукк мемлекеті енді олардың басты мақсаты емес деген сөздеріне жауап ретінде айтылды. Ваттилет тәуелсіздік әлі де соңғы мақсат екенін, бірақ Ачехтағыдай автономияға ие болса қанағаттанатынын мәлімдеді. "Ең маңыздысы – молукк аралдарының халқының өзі басқаруда болуы" деді ол. Джон Ваттилет 2010 жылдың сәуірінде RMS президенті болды. Ол Нидерландтағы молукк аралдарының екінші буынынан шыққан алғашқы адам және бұрынғы басшыларға қарағанда көбірек прагматик деп есептеледі. Бірақ, Индонезия президенті Юдхойононың Нидерландыға жоспарланған мемлекеттік сапарына бір күн қалғанда, 1970 жылдан бергі алғашқы сапар, Ваттилет оның елге кірген кезде тұтқындалуы үшін сотқа шағымдануға кірісті. Заңгерлер бұл әрекетті бекерлік деп бағалап, сәтті болу мүмкіндігінің жоқ екенін айтса да, Юдхойоно келесі күні сапарын жоққа шығарды.

Индонезиядағы оқиғалар

Оңтүстік Молукка халқы негізінен христиан, Индонезияның көп бөлігі мұсылман болып табылатын аймақтардан өзгеше. Дегенмен, Оңтүстік Молукка Республикасын сол кездегі аймақтағы бірқатар Молукка мұсылмандары да қолдаған. Бүгінде Индонезияда РМС және оның сепаратистік мақсаттары туралы естелік әлі де сақталып тұр. 1999–2002 жылдардағы Молуккадағы діни қақтығыстар кезінде Молукка христиандары мұсылман топтары тарапынан тәуелсіздікке ұмтылуда айыпталды. Бұл айыптама мұсылмандарды соғысуға (Ласкар Джихад) ынталандырды, ал кейбір диаспорадағы Молукка христиандық топтарының РМС туын қолға алуы жағдайды одан қиындатты. Молукка аралдарындағы қақтысты тоқтату және бейбітшілік орнату мақсатында Малино II келісіміне қол қойылды, онда молуккалықтардан "Индонезия Республикасының бірлігі мен егемендігіне қауіп төндіретін, соның ішінде Оңтүстік Молукка Республикасы (РМС) сияқты барлық сепаратистік қозғалыстарды қабылдамау және қарсы тұру" талап етілді. Алайда, 2007 жылдың жазында Индонезия президенті Амбонға келген кезде, РМС жақтастары Молукка соғыс биін орындап, РМС туын көтеріп, салтанатты шараларды бұзды. 1999 жылдан бері Амбонда Малуку Егемендік фронты (FKM) деп аталатын жаңа ұйым қызмет етеді, ол қару-жарақ жинап, қоғамдық орындарда РМС туын желбіретеді. FKM ұйымының жетекшісі Алекс Манупутти АҚШ-қа қашып кетті, бірақ тәуелсіздік күресін жалғастыруда. 2020 жылдың 26 қазанында үш белсенді РМС туын көтергені үшін мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен үш жылға сотталды.

Жер аудару

1950 жылы қарашада Индонезия күштері Амбондағы бас көтерген RMS тобының басты бекінісін жеңді, ал 1962 жылға дейін Серамда ұсақ партизандық күрес жалғасты. Бірақ Амбондағы жеңіліс өздігінен жариялаған RMS үкіметінің аралдардан қашуына және Нидерландыда эмиграциядағы үкімет құруына әкелді. Келесі жылы 12 000-ға жуық молуккалық әскерлер отбасыларымен бірге Нидерландыға кетіп, эмиграцияда "Оңтүстік Молукка Республикасын" құрды. Жер аударылу кезеңінде RMS қозғалысының бір бөлігі Нидерландыда террористік шабуылдар жасады. Көптеген зерттеулер бұл шабуылдардың себебі Голландия үкіметінен қолдау алмаудан туындағанын көрсетеді. Алғашқы шабуыл 1970 жылы Вассенаардағы Индонезия елшісінің үйіне жасалды, оның салдарынан голландиялық полицей атып өлтірілді. 1975 жылы Вийстерде пойызды басып алу оқиғасы болды, оған Амстердамдағы Индонезия консулдығына жасалған спонтанды шабуыл да қолдау көрсетті. Пойызда үш адам өлімге ұшырады, ал консулдықтан қашуға тырысқан бір индонезиялық ер адам қаза тапты. 1977 жылы тағы бір пойыз басып алынды, бұл жолы Де Пунтта, ал оған Бовенсмильдедегі бастауыш мектепті басып алу ісі де сүйенді. Бұл әрекеттерді Bijzondere Bijstands Eenheid (BBE) арнайы жасағының теңізшілері күшпен тоқтатты, нәтижесінде алты басып алушы және екі кепіл қайтыс болды. Соңғы әрекет 1978 жылы Ассендегі облыстық ғимаратты басып алумен аяқталды. Бұл әрекетті де BBE теңізшілері тоқтатты. 1980 жылдан бастап мұндай оқиғалар қайталанбады. Индонезияның Нидерландыдағы бұрынғы елшісі және Индонезияның үшінші президентінің інісі Жунұс Эфенди Хабиби, егер олар тәуелсіз мемлекет құруға ұмтылуын тоқтатса, бірінші буын молуккалықтардың отанына оралуына көмектесуге бар күшін салатынын айтты.

Төрағалар

1954 жылы Крис Сумокил (Dr. Chris Soumokil) РМС президенті болды, ол жасырынған және Серам аралында қарулы партизандық күресті жетектеді. 1962 жылдың 2 желтоқсанында Индонезия армиясы оны Серамда тұтқынға алды. Жакартадағы әскери трибуналда сотталған ол өлім жазасына кесілді және президент Сухарто билігінде 1966 жылдың 12 сәуірінде атқарылды. Алғашқы эмиграциядағы президент – профессор Йохан Манусама (1966–1993). Эмиграциядағы үкімет әлі де бар, оның мемлекет басшысы Франс Тутухатунева М. Д. (1993–2010). Алайда ол енді Нидерландыға немесе Индонезияға қарсы зорлық қолдануды жақтамайды. Эмиграциядағы президент жас буынның Оңтүстік Молукк аралдарын қолдау және дамыту үшін Нидерландыда білім алу мен даму мүмкіндіктеріне баса назар салуы керектігін айтты. Джон Уаттиле 2010 жылдың сәуірінде РМС президенті болды. Ол Нидерландыдағы молукктардың екінші буынынан шыққан алғашқы адам және бұрынғы басшыларға қарағанда көбірек прагматик деп есептеледі.

Ту

RMS туы тік көк, ақ, жасыл, қызыл (1:1:1:6) түстерден тұрады және қатынасы 2:3. Ол алғаш рет 1950 жылдың 2 мамырында сағат 10.00-де көтерілді. Екі күннен кейін үкімет тудың мағынасын түсіндірді. Көк түс теңізді және адалдықты білдіреді, ақ түс тазалықты, бейбітшілікті және ақ құмды жағажайларды көрсетеді, жасыл түс – өсімдіктерді, ал қызыл – халықтың ата-бабаларын және қанын символдайды.

Елтаңба

RMS гербінде "Pombo" деп аталатын ақ Молукк көгершіні бейнеленген. Ақ көгершін – жақсылықтың және ізгі ниеттің символы. "Помбо" қанаттарының жартысы жайылған, ұшуға дайын тұрған күйде көрсетілген, және оның тұмсығында бейбітшілік бұтағы бар, ал кеудесіне "параң", "салаваку" және найза қиылысы татуировкаланған. RMS гербінің сипаттамасында "Mena Moeria" сөздері келтірілген. Бұл ұран алғашқы меланезиялық Молукк тілінен алынған. Ежелгі заманнан бері, "Кора Кора" деп аталатын дәстүрлі Молукк қайықтарындағы бастырушылар мен ескекшілер жағалау экспедициялары кезінде қозғалысты үйлестіру үшін осы ұранды айқайлап тұрады. Ол сөзбе-сөз "Алға, артқа" дегенді білдіреді, бірақ сондай-ақ "Мен бастармын, біз еріп келеміз" немесе "Бірі үшін барлығы, барлығы үшін бірі" деп те аударылады.