Индонезия саяси жүйесі

Кіріспе

Индонезияның саяси жүйесі

Индонезияның саясаты президенттік өкілді демократиялық республика аясында жүзеге асырылады, онда Индонезия Президенті мемлекет басшысы және үкімет басшысы болып табылады, сондай-ақ көп партиялық жүйе бар. Атқару билігі үкімет тарапынан жүзеге асырылады. Заң шығару билігі үкіметке және екі палаталы Халық кеңесіне (МПР) тиесілі. Сот билігі атқару және заң шығару биліктерінен тәуелсіз. 1945 жылғы Конституция атқару, заңнамалық және сот биліктерін шектеулі түрде бөліп қарастырды. Үкіметтік жүйе «парламенттік сипаттағы президенттік» деп сипатталған. Индонезияның саяси партиялары партиялар арасында кең ауқымда билікті бөлісетін және сайлаушылар алдында жауапкершілігі шектеулі «картельдік партиялар» ретінде сипатталады. Индонезия толыққанды демократияның азаматтық талаптарының көп бөлігін қанағаттандыра алмайды. Индонезияда адамдар өз дінін таңдау және оны білдіруде еркіндікке ие емес. Атеистер және Индонезиядағы ресми емес діндерді ұстанатындар жазалануы және кемсітуге ұшырауы мүмкін. Сот жүйесінде сыбайлас жемқорлық кең таралған, ал азаматтық және қылмыстық істерде әділ сот процесі сақталмайды. Шындығында, Индонезия үкіметі 1960 жылдардың соңында, қалалардың өсуі басталған кезде ғана демократияны нығайта бастады. «Либералды демократия» кезеңінде (1950-1957 жж.) Индонезия жаһандық мәртебесін жаңартуға және жаңадан тәуелсіз ел ретінде қазіргі заманға қол жеткізуге ұмтылды. Осы мақсатта, ол демократиялық парламенттік жүйені құруға тырысты, нәтижесінде «көп партиялық жүйе, премьер-министр басқаратын кабинеттік үкімет және рәсімдік президент» пайда болды. Алайда, отаршылдықтан қалған экономикалық тұрақсыздық олардың демократиялық ұлт құру жобасына елеулі кедергі келтірді: Индонезия экономикасы отаршылдықтан кейінгі қиындықтардан қалып қойды, экономикалық өсім тоқтап, 1950-1960 жылдар аралығында инфляция 600% асып кетті. Индонезия экономикасы ауыл шаруашылығына көп тәуелді болды, бірақ әртараптандыру мен индустриализация болмағандықтан үкімет поляризация мен тұрақсыздыққа ұшырады. Индонезияның бай ресурстары сыбайлас жемқорлыққа, теңсіздікке және саяси тұрақсыздыққа әкеп соқты, экономикалық және әлеуметтік прогреске кедергі келтірді; осы ресурстарға монополия құрған аз ғана элиталардың қолында байлық пен биліктің шоғырлануы елдің экономикалық және саяси проблемаларын ушықтырды. Бұл саяси шиеленісті күшейтіп, үкіметтің бақылауын жоғалтуына әкелді. Бастапқыда Сукарно өкілдікті күшейту және Либералды демократия дәуірінде Парламентті мазалаған аймақтық, әлеуметтік топтар мен діни қайшылықтарды шешу үшін саяси институттарды құруға тырысты. 1965 жылдың 30 қыркүйегінде әскерилердің ең жоғары лауазымды алты офицері қарулы күштердің ішіндегі топ – «30 қыркүйек қозғалысы» жасаған әрекет кезінде (көбінесе «төңкеріс әрекеті» деп аталады) қаза тапты. Бірнеше сағат ішінде генерал-майор Сухарто өзінің басқаруындағы күштерді жұмылдырып, Джакартаны бақылауға алды. Әскердің басшылығымен коммунистерге қарсы күресшілер ел бойынша коммунистерді тазарта бастады, шамамен жарты миллион адамды өлтіріп, дағдарысқа кінәлі деп танылған ПКИ партиясын жойды. Саяси жағынан әлсіреген Сукарно негізгі саяси және әскери билікті қарулы күштердің басшысы болған генерал Сухартоға беруге мәжбүр болды. 1967 жылдың наурыз айында Уақытша Халық кеңесі (МПР) генерал Сухартоны президент міндетін атқарушы етіп тағайындады. Бір жылдан кейін ол ресми түрде президент болып тағайындалды. Сукарно 1970 жылы қайтыс болғанға дейін үй қамауында өмір сүрді. 1960 жылдардың басында Сукарноның ұлтшылдық көзқарастары, революциялық риторикасы және экономикалық сәтсіздіктеріне қарамастан, Сухартоның батысқа бағытталған «Жаңа тәртібі» экономиканы тұрақтандырды, бірақ Панкасиланың ресми мемлекеттік философиясын сақтап қалды.

The politics of Indonesia take place in the framework of a presidential representative democratic republic whereby the President of Indonesia is both head of state and head of government and of a multi party system. Executive power is exercised by the government. Legislative power is vested in both the government and the bicameral People's Consultative Assembly. The judiciary is independent of the executive and the legislature. The 1945 constitution provided for a limited separation of executive, legislative and judicial power. The governmental system has been described as "presidential with parliamentary characteristics". Indonesia's political parties have been characterized as cartel parties with extensive power sharing among parties and limited accountability to voters. Indonesia fails to meet many of the civil requirements for a consolidated, or maximalist, democracy. Individuals in Indonesia are generally not free to practice and express their religious faith. Atheists and those who practice one of the unofficial religions in Indonesia can be penalized and face discrimination. The court system often has many instances of corruption, and there is no due process in civil and criminal matters. Indeed, it was not until the late 1960s when urbanization took place that the Indonesian government began to build a stronger democracy. During the "Liberal Democracy" period (1950 1957), Indonesia aspired to renew its global status and achieve modernity as a newly independent country. In line with this vision, it sought to establish a democratic parliamentary system, bringing forth a "multi party system, cabinet government under a prime minister, and a ceremonial president". However, the economic instability inherited from colonial rule significantly hindered their democratic nation building vision: the Indonesian economy struggled to recover from the hardships of colonial occupation, with economic growth being stagnant and inflation reaching over 600% between the 1950s 1960s. Indonesia's economy heavily relied on the agricultural sector, but without diversification and industrialization, the government became vulnerable to polarization and instability. Indonesia's resource wealth led to corruption, inequality, and political instability, hindering economic and social progress; the concentration of wealth and power in the hands of a few elites with a monopoly over these resources worsened the country's economic and political problems. This ultimately led to rising political tensions and the government's loss of control. Initially, Sukarno sought to build political institutions to bolster representation and resolve conflicts of regionalism, social class, and religion that plagued the Parliament during the Liberal Democracy era. On 30 September 1965, six of the military's most senior officers were killed in an action (generally labelled an "attempted coup") by the so called 30 September Movement, a group from within the armed forces. Within a few hours, Major General Suharto mobilised forces under his command and took control of Jakarta. Anti communists, initially following the army's lead, went on a violent purge of communists throughout the country, killing an estimated half million people and destroying the PKI, which was officially blamed for the crisis. The politically weakened Sukarno was forced to transfer key political and military powers to General Suharto, who had become head of the armed forces. In March 1967, the Provisional People's Consultative Assembly (MPRS) named General Suharto acting president. He was formally appointed president one year later. Sukarno lived under virtual house arrest until his death in 1970. In contrast to the stormy nationalism, revolutionary rhetoric, and economic failure that characterised the early 1960s under the left leaning Sukarno, Suharto's pro Western "New Order" stabilised the economy but continued the official state philosophy of Pancasila.

Жаңа тәртіп

Индонезияның тұңғыш ұлттық қайраткері және президенті Сукарно сайланған мәжілісті таратып, «Басшылық демократия» деп аталатын тұжырымды енгізді және 1959 жылы 1945 жылғы Конституцияны қайта жаңартып қойды. «Жаңа тәртіп» – президент Сухартоның 1966 жылы билікке келген кезде өзінің үкіметін сипаттау үшін қолданған термині. Ол бұл терминді өзінің билігін алдыңғы президент Сукарноның билігінен («Ескі тәртіп» немесе Орде Лама деп аталған) ерекшелеу үшін пайдаланды. Соңғы кезде «Жаңа тәртіп» термині Сухарто жылдарымен (1966–1998) теңестіріле бастады. 1965 жылы жасалған төңкеріс әрекетінен кейін саяси жағдай белгісіз болды, бірақ «Жаңа тәртіп» Индонезияның тәуелсіздік алғаннан бергі проблемаларынан үзіліс жасағысы келген топтардан зор қолдау тапты. «66-шы буын» (Анкатан 66) жаңа жас көшбасшылар мен жаңа ой-пікірлердің пайда болуын білдірді. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың ортасына дейінгі кезеңдегі қақтығыстар, экономикалық құлдырау және әлеуметтік дағдарыстардан кейін «Жаңа тәртіп» саяси тұрақтылықты, экономикалық дамуды және саяси процеске жаппай араласуды тоқтатуға бағытталды. 1960 жылдардың соңында қалыптасқан «Жаңа тәртіптің» ерекшеліктері – әскерилердің күшті саяси рөлі, саяси және қоғамдық ұйымдардың бюрократиялық және корпоративтік құрылымға көшуі, сондай-ақ қарсыластарды таңдап алып, тиімді түрде қысымға салу болды. Режимнің келесі 32 жылы бойында коммунизмге қарсы күрес басты қағидасы болып саналды. Алайда, бірнеше жыл өткен соң, оның көптеген бастапқы одақтастары «Жаңа тәртіпке» салқын қарай бастады немесе оған қарсы шықты, ол тар азаматтық топтың қолдауымен әскери фракциядан тұрды. 1998 жылы Сухартоны отставкаға кетуге мәжбүрлеген және кейін билікке келген демократия жақтастары арасында «Жаңа тәртіп» термині жағымсыз мағынада қолданыла бастады. Бұл термин көбінесе «Жаңа тәртіппен» байланысты болған немесе оның авторитарлық режимінің тәжірибесін сақтаған тұлғаларды сипаттау үшін қолданылады, мысалы, сыбайлас жемқорлық, сөз байласу және жекқорлық (KKN: korupsi, kolusi, nepotisme аббревиатурасымен кеңінен таныс).

Sukarno Indonesia's first national figure and president dissolved the elected assembly, introduced a concept known as Guided Democracy, and reinstated the 1945 constitution in 1959. The New Order is the term coined by President Suharto to characterise his regime as he came to power in 1966. He used this term to contrast his rule with that of his predecessor, Sukarno (dubbed the "Old Order," or Orde Lama). The term "New Order" in more recent times has become synonymous with the Suharto years (1966–1998). Immediately following the attempted coup in 1965, the political situation was uncertain, but the New Order found much popular support from groups wanting a separation from Indonesia's problems since its independence. The 'generation of 66' (Angkatan 66) epitomised talk of a new group of young leaders and new intellectual thought. Following communal and political conflicts, and economic collapse and social breakdown of the late 1950s through to the mid 1960s, the New Order was committed to achieving and maintaining political order, economic development, and the removal of mass participation in the political process. The features of the New Order established from the late 1960s were thus a strong political role for the military, the bureaucratisation and corporatisation of political and societal organisations, and selective but effective repression of opponents. Strident anti communism remained a hallmark of the regime for its subsequent 32 years. Within a few years, however, many of its original allies had become indifferent or averse to the New Order, which comprised a military faction supported by a narrow civilian group. Among much of the pro democracy movement which forced Suharto to resign in 1998 and then gained power, the term "New Order" has come to be used pejoratively. It is frequently employed to describe figures who were either tied to the New Order, or who upheld the practises of his authoritarian regime, such as corruption, collusion and nepotism (widely known by the acronym KKN: korupsi, kolusi, nepotisme).

Реформалар дәуірі

Сухартодан кейінгі кезең 1998 жылы Сухартоның құлауымен басталды, оның ішінде Индонезия Реформасы деп аталатын кезеңді бастан кешірді. Бұл кезеңде саяси-әлеуметтік орта ашық және либералды болды. Индонезияның демократияға көшуі реформалар кезеңінің маңызды бөлігі болды. Демократиялық өрістер екі санатқа бөлінеді: төменнен жоғарыға қарайғы өрістер, онда халық көтеріліп, қолданыстағы режимді құлатады, және жоғарыдан төменге қарайғы өрістер, онда авторитарлық билеуші демократиялық өріске алып келетін либералды реформаларды енгізеді. 1998 жылы авторитарлық режим құлағаннан кейін Индонезияда төменнен жоғарыға және жоғарыдан төменге қарайғы күштердің қатысуымен демократиялық билікке көшу болды, осылайша елдің саяси құрылымы өзгерді. Дамушы елдерде, соның ішінде Индонезияда демократияланудағы айырмашылықтар жиі кездеседі және оларды әртүрлі теориялық модельдермен түсіндіруге болады. 1998 жылы авторитарлық режим құлағаннан бері Индонезия демократиялық ел деп есептелсе де, демократиялық консолидация толыққанды жүзеге асырылмады. Конституциялық реформа процесі 1999 жылдан 2002 жылға дейін жалғасты, төрт түзету маңызды өзгерістерге әкелді. Олардың ішінде президент пен вице-президенттің бес жылдық мерзімге дейін қызмет ету мерзімін шектеу және тепе-теңдік пен өзара бақылау жүйесін енгізу шаралары болды. Ең жоғары мемлекеттік институт – Халықтық Кеңес Ассамблеясы (МПР), оның бұрынғы функциялары президент пен вице-президентті сайлауды (2004 жылдан бастап президент халықпен тікелей сайланады), мемлекеттік саясаттың жалпы бағыттарын белгілеуді және конституцияны өзгертуді қамтиды. 695 мүшелі МПР-ға Өкілдер палатасының (ДПР) барлық 550 мүшесі, 26 провинциялық парламент сайлаған 130 Өңірлік Өкілдер Кеңесінің (ДПД) мүшесі және қоғамдық топтардан тағайындалған 65 мүше кіреді. Басты заң шығарушы институт болып табылатын ДПР бастапқыда аралас пропорционалды/сайлау округі бойынша өкілдік жүйесі арқылы сайланған 462 мүше және Индонезия Қарулы Күштерінің (TNI) мен полицияның (POLRI) 38 тағайындалған мүшесін қамтыды. TNI/POLRI-ның ДПР мен МПР-дағы өкілдігі 2004 жылы аяқталды. Қоғамдық топтардың МПР-дағы өкілдігі 2004 жылы конституциялық өзгерістер арқылы жойылды. Бұрынғыда «резеңке марка» болып қызмет еткен ДПР мен МПР айтарлықтай билікке ие болды және атқарушы билікті қадағалауда белсенділік танытуда. 2004 жылғы конституциялық өзгерістерге сәйкес, МПР екіпалаталы заң шығарушы органға айналды, ДПД құрылды, онда әр провинция төрт мүшемен өкілдік етеді, бірақ оның заң шығарушы өкілеттіктері ДПР-ге қарағанда шектеулі. Президент тағайындаған кабинеті арқылы үкіметтің басқаруын жүргізу өкілеттігін сақтайды. 1999 жылдың маусым айында өткен жалпы сайлауда 40 жылдан астам уақыттан бері алғаш рет ұлттық, провинциялық және өңірлік парламенттер еркін сайланды. 1999 жылдың қазан айында МПР елдің төртінші президенті ретінде Абдуррахман Вахидті және вице-президент ретінде Сукарноның қызы Мегавати Сукарнопутрині сайлады. Мегаватидің PDI P партиясы жалпы сайлауда ең көп дауыс жинады (34%), ал Жаңа тәртіп кезінде үстемдік құрған Голкар екінші орынға ие болды (22%). Басқа да бірнеше, көбінесе ислами партиялар ДПР-да орын алу үшін жеткілікті үлес алды. Басқа да жалпыұлттық демократиялық сайлаулар 2004, 2009, 2014 және 2019 жылдары өтті. Индонезияда еркін және әділ сайлаулар өткізіліп, белгілі бір құқықтар мен бостандықтарға кепілдік беретін конституция бар болғанымен, жемқорлық пен саясатта ақшаның араласуы жалғасуда. Өңірлік үкіметтегі сыбайлас жемқорлық көбінесе кіріспен байланысты, пара алу және жеке пайда үшін мемлекеттік мүлікті ұрлауды қамтиды, сондай-ақ мемлекеттік лауазымды адамдар жасаған алаяқтық мінез-құлық және лоббистік әдістер сияқты саяси сыбайлас жемқорлықты анықтайды. Сонымен қатар, Индонезия демократиялық ел болып саналмауының басты себептерінің бірі – «әскери билікке азаматтық бақылаудың» болмауы. Индонезияда президент тікелей сайланады және екі бес жылдық мерзімге дейін қызмет ете алады. Максималистер бұл елдерде басқа да әлеуметтік, саяси және экономикалық құқықтарға кепілдік беру қажет деп санайды, олар көбінесе консолидацияланған демократияларда кездеседі. Оларға адам құқықтарын қорғау, азаматтық құқықтар, теңдік, сот тәуелсіздігі және тағы басқалары жатады. Атқарушы билік құрамына вице-президент пен кабинет кіреді. Барлық заң жобалары заңға айналу үшін атқарушы және заң шығарушы билік арасында бірлескен мақұлдауды қажет етеді, яғни президенттің барлық заңнамаға вето құқығы бар.

The Post Suharto era began with the fall of Suharto in 1998 during which Indonesia has been in a period of transition, an era known as Reformasi (English: Reform). This period has seen a more open and liberal political social environment. Indonesia’s transition to democracy was a key part of the broader reform era. Democratic transitions tend to be grouped into two categories: bottom up transitions where people rise up and overthrow an existing regime, and top down transitions where an authoritarian ruler introduces liberalizing reforms leading to democratic transition. Indonesia experienced a transition toward democratic rule that involved both bottom up and top down forces after the fall of the authoritarian regime in 1998, thus altering the political structure of the country. Differences in democratization across developing countries, including Indonesia, is common and may be explained by different theoretical models. While Indonesia has been considered a democracy since the fall of the authoritarian regime in 1998, democratic consolidation has not completely been achieved. A process of constitutional reform lasted from 1999 to 2002, with four amendments producing major changes. Among these were term limits of up to two five year terms for the president and vice president and measures to institute checks and balances. The highest state institution is the People's Consultative Assembly (, MPR), whose functions previously included electing the president and vice president (since 2004 the president has been elected directly by the people), establishing broad guidelines of state policy, and amending the constitution. The 695 member MPR includes all 550 members of the House of Representatives (, DPR) plus 130 members of Regional Representative Council (, DPD) elected by the 26 provincial parliaments and 65 appointed members from societal groups. The DPR, which is the premier legislative institution, originally included 462 members elected through a mixed proportional/district representational system and thirty eight appointed members of the Indonesian Armed Forces (TNI) and police (POLRI). TNI/POLRI representation in the DPR and MPR ended in 2004. Societal group representation in the MPR was eliminated in 2004 through further constitutional change. Having served as rubberstamp bodies in the past, the DPR and MPR have gained considerable power and are increasingly assertive in oversight of the executive branch. Under constitutional changes in 2004, the MPR became a bicameral legislature, with the creation of the DPD, in which each province is represented by four members, although its legislative powers are more limited than those of the DPR. Through his/her appointed cabinet, the president retains the authority to conduct the administration of the government. A general election in June 1999 produced the first freely elected national, provincial and regional parliaments in over 40 years. In October 1999, the MPR elected a compromise candidate, Abdurrahman Wahid, as the country's fourth president, and Megawati Sukarnoputri—a daughter of Sukarno—as the vice president. Megawati's PDI P party had won the largest share of the vote (34%) in the general election, while Golkar, the dominant party during the New Order, came in second (22%). Several other, mostly Islamic parties won shares large enough to be seated in the DPR. Other nationwide democratic elections took place in 2004, 2009, 2014, and 2019. In Indonesia, while free and fair elections have been held and a constitution guaranteeing certain rights and freedoms exists, corruption and involvement of money in politics persists. Corruption in regional government is often revenue related, involving bribery and theft of public goods for personal gain, and identifies political corruption, such as fraudulent behavior and deviant lobbying techniques, as the type committed by government officials. Additionally, one of the primary reasons Indonesia may not be considered a consolidated democracy is due to their lack of “civilian control over the military”. In Indonesia, the president is directly elected and can serve up to two five year terms. Maximalists argue that these countries must also guarantee other social, political, and economic rights, often those found in consolidated democracies. These include human rights protections, civil rights, egalitarianism, judicial independence, and more. The executive branch also includes a vice president and a cabinet. All bills need joint approval between the executive and the legislature to become law, meaning the president has veto power over all legislation.

Заң шығарушы билік

MPR Индонезияның саяси жүйесінің заң шығарушы тармағы болып табылады. MPR екі палатадан тұрады: ДПР, ол көбінесе Өкілдер палатасы деп аталады, және ДПД, ол Аймақтық өкілдер кеңесі деп аталады. 575 ДПР мүшесі көпмандатты сайлау округтері арқылы сайланады, ал Индонезияның 34 провинциясының әрқайсынан 4 ДПД сенаторы сайланады. ДПР заң шығару билігінің көп бөлігін иеленеді, себебі заңдарды қабылдау құқығы тек оған ғана берілген. ДПД ДПР-ға көмекші орган ретінде қызмет етеді; ол заң жобаларын ұсына алады, пікір білдіре алады және талқылауларға қатыса алады, бірақ заңдық өкілеттігі жоқ. MPR-дың жеке палаталарға берілгеннен басқа да билігі бар. Ол конституцияға өзгерістер енгізеді, президентті қызметке тағайындайды және импичмент процедураларын жүргізеді. MPR осы функцияларды орындағанда, екі палатаның мүшелерін біріктіру арқылы әрекет етеді.

Саяси партиялар мен сайлаулар

Жалпы сайлау комиссиясы (,) – парламенттік және президенттік сайлауларды өткізуге жауапты орган. Конституцияның 22Е (5) бабында КСО ұлттық, тұрақты және тәуелсіз екендігі айқындалған. 2004 жылғы сайлауларға дейін КСО құрамында саяси партиялардың мүшелері де болған. Бірақ, КСО мүшелері енді партиялық болуға болмайды.

Сот тармағы

Индонезияның Жоғарғы Соты (Mahkamah Agung) және Конституциялық Сот (Mahkamah Konstitusi) сот жүйесінің ең жоғары деңгейін құрайды. Конституциялық Сот заңның конституциялықтығына, жалпы сайлауларға, саяси партияларды таратуға және мемлекеттік органдардың өкілеттіктеріне қатысты дауларды қарастырады. Онда ДПР, Президент және Жоғарғы Сот тағайындаған 9 судья бар. Индонезияның Жоғарғы Соты соңғы инстанциядағы шағымдарды тыңдайды және істерді қайта қарауды жүзеге асырады. Онда 8 коллегияға бөлінген 51 судья қызмет етеді. Судьяларды Индонезияның Сот комиссиясы ұсынады, ал Президент тағайындайды. Көптеген азаматтық даулар Мемлекеттік сотта (Pengadilan Negeri) қаралады, ал апелляциялық шағымдар Жоғары сотта (Pengadilan Tinggi) қарастырылады. Басқа да соттарға банкроттық және төлемсіздік мәселелерін қарастыратын Коммерциялық сот, үкіметке қарсы әкімшілік құқық істерін тыңдайтын Мемлекеттік әкімшілік соты (Pengadilan Tata Usaha Negara) және исламдық отбасылық құқық (шариғат) бойынша істерді қарастыратын Діни сот (Pengadilan Agama) жатады. Бұған қоса, Сот комиссиясы (Komisi Yudisial) судьялардың жұмысын қадағалайды.

Сыртқы қатынастар

Президент Сухартоның режимі кезінде Индонезия АҚШ-пен берік қарым-қатынас орнатты, ал Индонезияның антикоммунистік саясаты мен қытай қауымдастығымен ішкі шиеленістеріне байланысты Қытай Халық Республикасымен қарым-қатынас қиын болды. Ол Шығыс Тиморды аннексиялағаны және 1978 жылы шығыс тиморлықтарға қарсы геноцид жасағаны үшін халықаралық айыптамаға ұшырады. Индонезия Оңтүстік-Шығыс Азия Ұлттарының қауымдастығының (АСЕАН) негізін қалаушы мүшесі болып табылады, соның арқасында АСЕАН+3 және Шығыс Азия саммитіне де мүшелік етеді. 1980 жылдардан бері Индонезия Оңтүстік-Шығыс Азия елдері арасындағы тығыз саяси және экономикалық байланыстарды дамытуға жұмыс істеп келеді, сондай-ақ Ислам ынтымақтастық ұйымында да ықпалды. Индонезия 1975-1999 жылдар аралығында Шығыс Тимордағы адам құқықтарын басуы және 1999 жылы Шығыс Тимордың тәуелсіздік алғаннан кейін шығыс тиморлықтарға қарсы зорлық-зомбылықты қолдауы үшін ауыр сынға ұшырады. 2001 жылдан бері Индонезия үкіметі АҚШ-пен ислами фундаментализм мен террористік ұйымдарға қарсы күресте ынтымақтасып келеді.