Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың британдық қарсылық шаралары 1940 және 1941 жылдары неміс қарулы күштерінің басып кіру қаупіне (Теңіз арыстаны операциясы) қарсы әскери және азаматтық жұмылдырудың кең ауқымды бөлімін қамтыды. Британдық армия Францияда британдық экспедициялық күштердің жеңілісінен қалпына келу керек болды, ал 1,5 миллион адам Ішкі күзетте жартылай солдат ретінде тіркелді. Дала қорғандарының тез салынуы Ұлыбританияның көп бөлігін, әсіресе Оңтүстік Англияны, дайын майданға айналдырды. Теңіз арыстанын күш-жігерінің алдын ала жиналуынан басқа жерге алып бармаған. Бүгінде Ұлыбританияның шабуылға қарсы дайындықтары аз қалды, бірақ әлі де көбінесе, әсіресе, жағалаудағы округтерде, пиллбокстар мен танкіге қарсы кубтар сияқты темір бетон құрылымдарды табуға болады.
British anti invasion preparations of the Second World War entailed a large scale division of military and civilian mobilisation in response to the threat of invasion (Operation Sea Lion) by German armed forces in 1940 and 1941. The British Army needed to recover from the defeat of the British Expeditionary Force in France, and 1.5 million men were enrolled as part time soldiers in the Home Guard. The rapid construction of field fortifications transformed much of the United Kingdom, especially southern England, into a prepared battlefield. Sea Lion was never taken beyond the preliminary assembly of forces. Today, little remains of Britain's anti invasion preparations, although reinforced concrete structures such as pillboxes and anti tank cubes can still be commonly found, particularly in the coastal counties.
Саяси және әскери ахуал
1939 жылдың 1 қыркүйегінде Германия Польшаға басып кірді; екі күннен кейін Ұлыбритания мен Франция Германияға соғыс жариялады, Екінші дүниежүзілік соғысты бастады. Үш апта ішінде Кеңес Одағының Қызыл Армиясы Польшаның шығыс аймақтарын басып алды. Бұл Германиямен жасалған құпия Молотов-Риббентроп келісімінің орындалуы болды. Британдық экспедициялық күш (БЭФ) франко-бельгиялық шекараға жіберілді, бірақ Ұлыбритания мен Франция поляктарды қолдауға тікелей әрекет жасамады. 1 қазанға Польша толығымен басып алынды. Кейінгі айларда біраз ұрыс-керіс болды. Фейк соғысы деп аталатын кезеңде екі жақтың да сарбаздары соғысқа дайындалды, ал француздар мен британиялықтар Францияның шығыс шекарасында қорғаныс құрамын құрып, оны жасақтады. Алайда, британдық соғыс кабинеті ағылшынға қарсы ұшырылуы мүмкін үлкен әуеде жүретін күштер туралы неміс дезинформациясының көмегімен ашылған барлау есептері туралы алаңдаушылық білдірді. Адмиралтействоның бірінші лоры Уинстон Черчилльдің талап етуі бойынша, Ішкі әскерлердің бас қолбасшысы генерал сэр Уолтер Киркке ірі көлемдегі шабуылды теріске шығару жоспарын дайындауды өтінді. Кирке өзінің жоспарын 1939 жылы 15 қарашада ұсынды, ол "Жулиус Цезарь жоспары" немесе "ЖЖ жоспары" деп аталды, өйткені "Жулиус" деген код сөзі ықтимал шабуыл үшін, ал "Цезарь" жақын арада шабуыл үшін пайдаланылатын еді. Кирктің басты міндеті Францияда BEF-ті нығайту болды, оның ресурстары өте шектеулі болды, Англияда алты жақсы даярлықтан өтпеген және жабдықталмаған Аумақтық армия дивизиясы, Шотландияда екеуі және резервте тағы үш. Франция әлі де күшті одақтас болғандықтан, Кирк Англия мен Шотландияның шығыс жағалаулары ең осал деп санады, порттар мен әуеайлақтар басымдыққа ие болды. 1940 жылы 9 сәуірде Германия Дания мен Норвегияға басып кірді. Бұл операция Ұлыбританияның Норвегияға шабуыл жасау жоспарын бұзды. Дания дереу берілді, ал британдықтардың елдің солтүстік бөлігінде тұрақтанғаннан кейін Норвегия да құлдырады. Норвегияны басып алу - бұл Германияның әскери машинасы өз күшін теңіз арқылы көрсеткен бірлескен операция; бұл неміс табысы ағылшындықтар үшін қауіпті белгі ретінде көрінді. 1940 жылы 7 және 8 мамырда британдық Қоғамдық палатадағы Норвегиялық пікірталаста премьер-министр Невилл Чемберленнің үкіметінен қатты қанағатсыздық пен кейбір ашық дұшпандық көрінді. Екі күннен кейін Чемберлен отставкаға кетіп, орнын Черчилль алады. 1940 жылы 10 мамырда Германия Францияға басып кірді. Сол кезде БЭФ үш корпуста 10 жаяу әскер дивизиясынан, танк бригадасынан және Корольдік әуе күштері жасағынан құралған 500-ге жуық ұшақтан тұратын. BEF және ең жақсы француз күштері неміс шабуылынан Бельгия мен Нидерландыға дейін тоқтатылды, бірақ содан кейін Арден орманы арқылы арттарынан келген негізгі шабуылдан артта қалды. Ашулы ұрыстарда BEF-тің көпшілігі француздық Дюнкерк портының айналасындағы шағын аумаққа кері шегіну арқылы қоршауға алынбауға мүмкіндік алды. Германиялықтардың Франция жағалауында тұрғанынан кейін, Германия әскерлерінің Британияға басып кіруге тырысуына қарсы тұру мүмкіндігіне шұғыл түрде қайта қарау қажет екені анық болды.
Үй күзетшісі
1940 жылы 14 мамырда соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Энтони Иден жергілікті қорғаныс еріктілерінің (LDV) құрылуын жариялады, кейіннен ол Отан қорғаушы ретінде танылды. Үкімет күткеннен әлдеқайда көп ер адам ерікті болды және маусым айының соңында 1,5 миллионға жуық ерікті болды. Елді қорғауға арналған персонал көп болды, бірақ киім-кешектер жоқ еді (жалпы қолғап жеткілікті болды) және жабдық өте аз болды. Алғашында Отан қорғаушылар жеке меншік қарулармен, таяқтарға бекітілген пышақтармен немесе штыктармен, Молотов коктейльдерімен және жалын шашушылармен қаруланды. 1940 жылдың шілдесіне жағдай түбегейлі жақсарды, өйткені барлық еріктілер біркелкі киім киіп, аздап жаттықты. 500,000 заманауи M1917 Enfield мылтықтары, 25,000 M1918 Browning автоматты мылтықтары және миллиондаған оқ-дәрілер АҚШ қарулы күштерінің резервтік қорынан сатып алынды және арнайы пойыздармен тікелей Отан қорғаушыларының бөлімшелеріне жеткізілді. Жаңа қарулар жасалды, олар тұрақты бөлімшелерге қару-жарақ жасау үшін қажетті материалдарды пайдаланбай, арзан өндіріледі. Бұған "Жоқ" деген сөздің ертедегі үлгісі себеп болды. 76 Арнайы өрт сөндіру гранатасы, алты миллионнан астам жасалған, өте тез тұтанатын материалмен толтырылған шыны бөтелке. Жапсырма бомба нитроглицеринмен толтырылған шыны колбадан жасалып, оны жақындап келе жатқан көлікке жабыстыруға мүмкіндік беретін жабысқақ қабықпен қапталған. Теориялық тұрғыдан алғанда, оны лақтыруға болады, бірақ іс жүзінде оны нысанаға тигізу үшін жеткілікті күшпен ұстап тұру керек, оны тиімді қолдану үшін батылдық пен сәттілік қажет. 1940 жылы маусымда бір миллион жабысқақ бомбаға тапсырыс берілді, бірақ әртүрлі проблемалар оларды 1941 жылдың басына дейін көптеп таратуды кешіктірді, сондықтан 250 мыңнан аз шығарылған болуы мүмкін. Көлікті велосипедтер, мотоциклдер, жеке көліктер мен жылқылар қамтамасыз етті. Бірнеше бөлімше бронекарттармен жабдықталды, олардың кейбіреулері стандартты дизайнға ие болды, бірақ көбі саудада қол жетімді көліктерден темір тақталарды бекіту арқылы жергілікті жерде оңтайландырылды. 1941 жылы Отан қорғау әскеріне "суб-артиллерия" сериясы берілді, бұл термин шашылып жасалған және дәстүрлі емес танкіге қарсы немесе жаяу әскерге қолдау көрсету қаруын сипаттау үшін пайдаланылды, соның ішінде Блэкер Бомбард (танкіге қарсы шланг миномет), Нортховер проекторы (қара ұнтақ миномет) және Смит пушкасы (жеке автокөлікпен сүйрейтін шағын артиллериялық пушка).
Корольдік әуе күштері
1940 жылдың ортасында Корольдік әуе күштері мен флоттың әуе қолдарының негізгі мәселесі британдық әуе кеңістігін неміс люфтваффесімен бақылауға алу болды. Неміс үшін әуеде ең болмағанда жергілікті басымдыққа қол жеткізу кез келген шабуыл үшін маңызды алғышарт болды және тіпті британдықтардың моральін бұзып, оларды бейбітшілікке шақыруға мәжбүр етуі мүмкін. Егер неміс әуе күштері жеңіске жетіп, қонуға тырысса, онда Англияның оңтүстік-шығысынан алыс әуеайлақтардан жұмыс істеуге мәжбүр болатын еді. Қауіп-қатер төнген кез келген әуеайлақ пайдалануға жарамсыз болып қалады және барлық портативті жабдықтарды радиолокациялық базалардан алып тастау және жылжытуға болмайтын кез келген затты мүлдем жою жоспарланған. RAF-тан қалған барлық күштері Корольдік флотпен бірлесіп, шабуылдау флотын тосқауылға алуға арналды. Әуеде басымдыққа ие жаудың алдында ұшу өте қауіпті. Алайда, RAF бірнеше артықшылықтарды сақтап қалар еді, мысалы достас аумақтарда көбінесе жұмыс істей алу, сонымен қатар ұзағырақ ұшу мүмкіндігіне ие болу, өйткені немістер Англиядағы әуеайлақтардан жұмыс істей алғанға дейін, Люфтваффе ұшқыштары өздерінің операциялық аймағына жету үшін әлі де елеулі қашықтыққа ұшып кетуі керек еді. Операция Банкет деп аталатын төтенше жағдай жоспарында барлық ұшақтарды қорғаныс қызметіне жіберу талап етілді. Шабуыл болған жағдайда ұшқыш емес барлық ұшақтар бомбаға түсірушіге айналады. Кейбір оқушылар, алғашқы кезеңдерінде 350-ге жуық Tiger Moth және Magister жаттықтырушыларын пайдаланып, бомбаларды бомбалар жақтауларынан тастайды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Англияның оңтүстігінде "Шиіз үй" радиолокациялық жүйесі орнатыла бастады, 1937 жылы үш радиолокациялық станция жұмыс істей бастады. Неміс жоғарғы қолбасшылығы британдықтар осы жүйелерді жасап шығар деп күдіктенсе де, цеппелиндерді анықтау және бағалау ұшулары нәтижелі болмады. Нәтижесінде немістер Британия шайқасында Британияның қорғаныс қабілеттерінің маңызды бөлігіне айналған кеңейтілген Chain Home радар жүйесінің тиімділігін бағаламады. Соғыс басталғанға дейін Ұлыбританияда шамамен 20 шынжырлы үй станциясы салынған; оларды толықтыру және ұшақтарды төменгі биіктікте анықтау үшін шынжырлы үй төменгі де салынып жатыр.
Корольдік теңіз флоты
Үлкенірек және кемелері көп болса да, Корольдік флот, Кригсмариннен айырмашылығы, көптеген міндеттемелерге, соның ішінде Жапонияға қарсы және Шотландия мен Солтүстік Англияны күзетуге қатысты. Корольдік флот неміс флотының кез келген күшін басып тастай алады, бірақ олардың күштері орналасу үшін уақыт қажет болады, өйткені олар шашыраған, ішінара осы міндеттемелерге байланысты және ішінара әуе шабуылы қаупін азайту үшін. 1940 жылдың 1 шілдесінде бір крейсер мен 23 эсминец Батыс жағалауда эскорттық міндеттерге, сонымен қатар 12 эсминец пен Тайнда бір крейсер мен авианосецке қатысты. Оңтүстік жағалаудағы Довер мен Портсмут порттарында он эсминец, Темза өзеніндегі Ширенсте бір крейсер мен үш эсминец, Хамберде үш крейсер мен жеті эсминец, Харвикте тоғыз эсминец және Розитте екі крейсер болды. Үйдегі флоттың қалған бөлігі - бес линкор, үш крейсер және тоғыз эсминец - солтүстікке қарай Скапа-Флоуда орналасқан. Шілде айының соңында тағы оншақты эсминецтер сопровождау міндеттерінен Отанды қорғауға ауыстырылды, ал көп ұзамай Отандық флотқа қосылды. Тамыз айының соңында соғыс кемесі оңтүстікке, Розитке, шабуылға қарсы міндеттерді атқаруға жіберілді. 13 қыркүйекте оған бауырласы - "Крестонос", үш авиация крейсері және жойғыш флотилия қосылды. 14 қыркүйекте ескі соғыс кемесі, әсіресе, шабуыл болған жағдайда, Плимут қаласына көшірілді. Осы негізгі бөлімшелерге қосымша, қыркүйек айының басында Корольдік флот Англияның оңтүстік жағалауында Плимут пен Харвич арасында орналасқан, 4 жеңіл крейсер мен 57 эсминцке кез-келген шабуылға қарсы тұру міндеті жүктелген, бұл күш неміс кемелерінен бірнеше есе үлкен еді.
Дала қорғандары
Британдықтар кең ауқымды қорғаныс бағдарламасын іске қосты. 1940 жылы 27 мамырда Ұлыбританияның қорғанысын ұйымдастыру үшін Ұлыбританияның қорғаныс басқармасы құрылды. Бастапқыда қорғаныс шаралары негізінен статикалық болды және жағалауға (жағалау қабығына) және тереңдікте қорғаныстың классикалық мысалында ішкі танкіге қарсы "остановка" желілеріне бағытталған. Тоқтату желілері олардың мәртебесіне және оларды басқаруға тағайындалған бөлімге сәйкес командалық, корпустық және дивизиондық болып тағайындалды. Ең ұзын және ең қатты қорғалған - Бас штабтың танкіге қарсы желісі, GHQ желісі. Бұл Бристольден Лондонның оңтүстігіне дейін, астананың шығысына дейін және солтүстікке қарай Йоркке дейін созылатын дәрі қораптары мен танкіге қарсы окоптардың желісі болды. GHQ желісі астананы және Англияның өнеркәсіптік орталығы қорғауға арналған. Тағы бір маңызды желі - Англияның оңтүстік-батысынан келген жарым аралға қарсы қорғалған Таунтон Топ-лайн. Лондон мен басқа да ірі қалалар ішкі және сыртқы аялдама желілерімен қоршалған. Әскери ойлау тез өзгерді. Жабдықтың және дұрыс даярланған ерлердің жетіспеушілігін ескере отырып, Айронсайдтың статикалық соғыс стратегиясын қабылдаудан басқа амалы жоқ еді, бірақ бұл жеткіліксіз деп ойланды. Айронсайдты қоршаулық мінез-құлқы үшін сынға алды, бірақ кейбіреулер мұны әділетсіз деп санайды, өйткені ол тоқтату сызықтарының шектерін түсінген және олардың шексіз болатынын ешқашан күтпеген. Черчилль Айронсайдтың жетістіктеріне, әсіресе мобильді резерв құруға қанағаттанбады. Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Энтони Иден Айронсайдты генерал Алан Брукпен (кейін виконт Аланбрук) ауыстыруды ұсынды. 1940 жылы 17 шілдеде Черчилль Брукпен түстен кейін болды, ол кезде генерал елдің қорғанысына қатысты мәселелерді көтерді. Екі күннен кейін Брук Айронсайдтың орнына тағайындалды. Бруктің тағайындалуы Айронсайдтың аялдама сызықтарынан басқа бағыттағы өзгерістерді көрсетті, цементпен жабдықтау шектеулі Брук оның жағажай қорғанысы мен "нодальдық нүктелер" үшін басымдық беруін бұйырды. Тенкке қарсы аралдар немесе бекініс қалалар деп аталатын түйіндік нүктелер тұяқтың қорғанысының негізгі нүктелері болды және жеті күнге дейін немесе босатылғанға дейін күтілді.
Жағалау қабығы
Индияның оңтүстік және шығыс жағалаулары ең көп шабуылға ұшыраған аймақтар болды. Барлығы 153 Авариялық жағалау батареясы 1940 жылы порттарды және мүмкін қону орындарын қорғау үшін қолданыстағы жағалаудағы артиллерия қондырғыларына қосымша жасалды. Олар негізінен Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін жойылған әскери кемелерден алынған қарулармен жабдықталған. Бұлардың ішінде 6 дюймдік (152 мм), 5,5 дюймдік (140 мм), 4,7 дюймдік (120 мм) және 4 дюймдік (102 мм) пулялар бар. Кейбіреулері аз, кейде әрқайсысында оннан кем емес. Доверде Винни және Пух деп аталатын екі 14 дюймдік (356 мм) пушка қолданылды. Сонымен қатар, бірнеше жер бетіндегі торпеда батареялары болды. Жағажайлар тік сымнан жасалған, металл бағаналармен бекітілген үш орамды, немесе белге дейін биік бағаналарға тігілген қарапайым қоршау түрінде тік сымнан жасалған тік сымнан жасалған тіреуіштермен жабылған. Сонымен қатар, сым кең аймақты миналы алаңдарды белгілейді, жағажайларда және олардың артында танкіге қарсы және жеке құрамға қарсы миналар болады. Көптеген шалғайдағы жағажайларда сым мен миналардың бұл комбинациясы пассивті қорғаныстың толық көлемін білдірді. Операция теңіз арыстанының жоспарланған шабуыл орны болған Ромни батпағының бөліктері суға батып, шабуыл жасалса, батпақтың көбірек бөлігін су басу жоспарланған. Англияның оңтүстік жағалауында орналасқан әскерлерді түсіруге қолайлы пирстер бөлшектеліп, тосқауылға алынды немесе басқаша жойылды. Көптеген айлақтар 1940-шы жылдардың аяғы немесе 1950-ші жылдардың басына дейін жөнделмеген. Танкілерге кедергі қажет болған жерде Адмиралтейство эшафлоттары (жағажай эшафлоттары немесе Z.1) орнатылды. Бұл 3 метр биіктіктегі тіреу құбырларынан жасалған қоршау еді. Адмиралтействолық эшафолдтар жүздеген шақырымдық қауіпті жағалауларда орналастырылды. Жағажайлардың өзінде әр түрлі қоралар орналасқан. Кейде олар қалың оттан барынша артықшылық алу үшін төменгі жерге орналастырылатын, ал басқалары оларды ұстап алуды қиындататын биікке орналастырылатын. Жағалауға артиллериялық оқпанға арналған теңіз беті мен жағалауларды жарықтандыру үшін прожекторлар орнатылды. Көптеген шағын аралдар мен жарты аралдар сағаларды және басқа да стратегиялық мақсаттарды қорғау үшін бекіністі. Шотландияның шығыс орталығында орналасқан Форт теңізінде Инчгарви бірнеше қару-жарақпен нығайтылған, оларды әлі күнге дейін көруге болады. Бұл көпірден шамамен бір миль жоғарыда орналасқан Форт көпірі мен Розит кемежайларына теңізден жасалған шабуылдардан баға жетпес қорғаныс жасады. Теңізден алыста орналасқан, Эдинбургтен солтүстікке қарай 3 шақырым жерде орналасқан Инчмиккерри де осындай қорғанға ие болды. Солтүстік Куинсферридегі және оңтүстікке қарай Далменидегі Инчмикерридің жағалауындағы қару-жарақтардың қалдықтары да сақталған.
Сызықтар мен аралдар
Тоқтату сызықтары мен соңынан пайда болған танкіге қарсы аралдардың негізгі мақсаты жауды ұстап тұру, ілгерілеуді баяулау және шабуыл бағытын шектеу болды. Бұл үшін танктердің бұзылып кетуіне жол бермеу керек еді. Нәтижесінде қорғаныс әдетте су қоймаларына алдын ала бар кедергілер, мысалы, өзендер мен арналар, темір жол берекесі мен кесінділері, қалың орман және басқа да табиғи кедергілер бойымен жүреді. Мүмкіндігінше су басқан жерлерді су басуға қалдырды, сондықтан жер тіпті арқанмен жүретін көліктерге де төзімді болмады. Мыңдаған шақырымдық танкіге қарсы арықтар қазылып, әдетте механикалық экскаваторлармен, бірақ кейде қолмен қазылады. Олардың ені 5 метр, тереңдігі 3 метр болатын. Олар трапеция тәрізді немесе үшбұрышты болуы мүмкін, қорғалған жағы әсіресе тік және қол жетімді материалмен қапталған. Басқа жерлерде танкіге қарсы кедергілер текше, пирамида немесе цилиндр тәрізді үлкен темір бетон кедергілерден жасалды. Кюбтер әдетте екі өлшемде болды: биік. Кейбір жерлерде танкіге қарсы қабырғалар, негізінен, жалғастыра жалғасқан текшелер ретінде салынған. Үлкен цилиндрлер диаметрі 1,5 м биіктікке дейін бетонмен толтырылған канализациялық құбырдың бөлігінен жасалды, көбінесе үстіңгі жағында күмбезмен. Бетоннан құйылған кішігірім цилиндрлер де жиі кездеседі. Аждаһаның тістері деп аталатын пимпельдер - пирамида тәрізді бетон блоктар, олар арнайы танкілерге қарсы тұру үшін жасалған, олар оларды өткізуге тырысқанда көліктің осал бөліктерін ашып, көтеріліп, балшықтардың арасында төмен қарай құлайтын. Олардың көлемі әртүрлі болған, бірақ әдетте биіктігі 1 метр, ал негізі 3 метр шаршы метр болатын. Сонымен қатар, шоқ тәрізді форма да болды. Құрамында текшелер, цилиндрлер мен түйіршіктер бар, олар жағажайлар мен ішкі аймақтарда танкіге қарсы кедергілер құру үшін ұзақ қатарға орналастырылды. Олар жолды бөгеу үшін аз мөлшерде қолданылды. Олардың жоғарғы жағында жиі тікенекті сымдарды бекіту үшін бұрандалар орнатылатын. Сонымен қатар, тетраэдрлі немесе кальтроп пішінді кедергілер болды, бірақ олар сирек кездесетін сияқты. Табиғи танкіге қарсы кедергілерді тек көбейту қажет болған жағдайда бетон немесе ағаш бағаналар жеткілікті болды. Сенімсіз дереккөз: date=April 2021 Жолдар жаудың мақсаттарына жылдам жолдарды ұсынды және нәтижесінде олар стратегиялық нүктелерде бұғатталды. Айронсайдтың көптеген жол тосқауылдары жартылай тұрақты болды. Көп жағдайда Брук оларды мүлдем алып тастады, өйткені тәжірибе көрсеткендей, олар достары мен жауларына кедергі болуы мүмкін. Брук алмастырылатын блоктарды ұнатады. Алып тасталатын жол тосқауылдарының ең қарапайымдары әр түрлі өлшемдегі, бірақ әдетте шамамен 3 фут (1 метр) биіктіктегі және 2 фут (1 метр) диаметрдегі бетоннан жасалған танкіге қарсы цилиндрлерден тұратын; оларды қажет болған жағдайда орынға қолмен ұстауға болады. Танкіге қарсы цилиндрлер жолдарда және басқа да қатты беттерде пайдаланылуы керек еді; цилиндрлердің 2 футтан (1 метрден) артық қозғалуын тоқтату үшін жақын маңдағы кірпіштер немесе тротуар тастарымен бес қатарда ретсіз орналастырылды. Көбінесе жолдың алдындағы тұйық бөгеттерге қосымша кедергі ретінде цилиндрлер орналастырылды. Сенімсіз дереккөз: дата=2021 жылдың сәуір айы Бір жалпы түрі алынып тасталатын танкіге қарсы жол тосқауылдары жолдың жағасында тұрақты орнатылған бір жұп үлкен бетон бекіністерден тұрады; бұл бекіністерде көлденең темір жол желілерін немесе төгілген болат жармаларды (RSJ) қабылдау үшін тесіктер және / немесе саңылаулар бар. Темір жолдың бойына ұқсас блоктар орнатылды, өйткені танктер темір жол бойында, жол бойындағыдай оңай қозғала алады. Бұл блоктар стратегиялық тұрғыда орналастырылуы тиіс, онда көлікке айнала жүру қиын, танкілер мен миналар кедергілерге тап болады, оларды бірнеше минут ішінде ашуға немесе жабуға болады. Жолды бөгейтін тұйықтардың екі түрі болды. Біріншісі - жолдың тұйық жерлеріне орнатылған темір жолдың тік ұзындығы. Екінші типте темір жол желілері немесе 60° бұрышта иілген немесе дәнекерленген темір жол желілері бар, олар шаштық деп аталады. Екі жағдайда да жолға шамамен төрт бұрышты дайындалған тұйықтарды орналастырды, олар пайдаланылмаған кезде қақпақтармен жабылып, көліктердің қалыпты өтуіне мүмкіндік берді. Көшелерді бөгейтін тағы бір жүйе миналарды қолданды. Мұндай жүйелердің қалған қалдықтары беткі жағынан едікке немесе шаштыққа ұқсайды, бірақ шұңқырлар жай ғана: танкіге қар�...
Roads offered the enemy fast routes to their objectives and consequently they were blocked at strategic points. Many of the road blocks formed by Ironside were semi permanent. In many cases, Brooke had these removed altogether, as experience had shown they could be as much of an impediment to friends as to foes. Brooke favoured removable blocks. The simplest of the removable roadblocks consisted of concrete anti tank cylinders of various sizes but typically about 3 feet (1 m) high and 2 feet (1 m) in diameter; these could be manhandled into position as required. Anti tank cylinders were to be used on roads, and other hard surfaces; deployed irregularly in five rows with bricks or kerbstones scattered nearby to stop the cylinders moving more than 2 feet (1 m). Cylinders were often placed in front of socket roadblocks as an additional obstacle. Unreliable source: date=April 2021 One common type of removable anti tank roadblock comprised a pair of massive concrete buttresses permanently installed at the roadside; these buttresses had holes and/or slots to accept horizontal railway lines or rolled steel joists (RSJs). Similar blocks were placed across railway tracks because tanks can move along railway lines almost as easily as they can along roads. These blocks would be placed strategically where it was difficult for a vehicle to go aroundanti tank obstacles and mines being positioned as requiredand they could be opened or closed within a matter of minutes. There were two types of socket roadblocks. The first comprised vertical lengths of railway line placed in sockets in the road and was known as hedgehogs. The second type comprised railway lines or RSJs bent or welded at around a 60° angle, known as hairpins. In both cases, prepared sockets about square were placed in the road, closed by covers when not in use, allowing traffic to pass normally. Another removable roadblocking system used mines. The extant remains of such systems superficially resemble those of hedgehog or hairpin, but the pits are shallow: just deep enough to take an anti tank mine. When not in use the sockets were filled with wooden plugs, allowing traffic to pass normally. Bridges and other key points were prepared for demolition at short notice by preparing chambers filled with explosives. A Depth Charge Crater was a site in a road (usually at a junction) prepared with buried explosives that could be detonated to instantly form a deep crater as an anti tank obstacle. The Canadian pipe mine (later known as the McNaughton Tube after General Andrew McNaughton) was a horizontally bored pipe packed with explosivesonce in place this could be used to instantly ruin a road or runway. Prepared demolitions had the advantage of being undetectable from the airthe enemy could not take any precautions against them, or plot a route of attack around them. Crossing points in the defence networkbridges, tunnels and other weak spotswere called nodes or points of resistance. These were fortified with removable road blocks, barbed wire entanglements and land mines. These passive defences were overlooked by trench works, gun and mortar emplacements, and pillboxes. In places, entire villages were fortified using barriers of Admiralty scaffolding, sandbagged positions and loopholes in existing buildings. Nodes were designated 'A', 'B' or 'C' depending upon how long they were expected to hold out. Home Guard troops were largely responsible for the defence of nodal points and other centres of resistance, such as towns and defended villages. Category 'A' nodal points and anti tank islands were usually garrisoned by regular troops. The rate of construction was frenetic: by the end of September 1940, 18,000 pillboxes and numerous other preparations had been completed. Some existing defences such as mediaeval castles and Napoleonic forts were augmented with modern additions such as dragon's teeth and pillboxes; some Iron Age forts housed anti aircraft and observer positions. About 28,000 pillboxes and other hardened field fortifications were constructed in the United Kingdom of which about 6,500 still survive. Some defences were disguised and examples are known of pillboxes constructed to resemble haystacks, logpiles and innocuous buildings such as churches and railway stations.
Әуеайлақтар мен ашық жерлер
Ашық аумақтар әуеден шабуылға ұшырайды деп саналды: десантшылар, желкенді әскерлер немесе қонуға және қайта ұшып шығуға болатын қозғалтқышпен жабдықталған ұшақтар. Жағалаудан немесе әуеайлақтан 8 шақырымға дейін немесе одан да көп қашықтықта орналасқан ашық жерлер қауіпті деп саналды. Бұлар қазбалармен немесе көбінесе ағаш немесе бетоннан жасалған кедергілермен, сондай-ақ ескі көліктермен жабылған. Ұшу жолын қамтамасыз ету - басқыншы үшін маңызды мақсат. Әуеайлақтар өте осал деп саналды, олар сыртқы емес, ішкі жақтағы ұшу-қону жолына қарайтын траншеялар мен пилоттық қораптармен қорғалды. Бұл бекіністердің көбі әуе министрлігімен нақтыланған және қорғаныс жобалары әуежайларға ғана тән болды. Олар ауыр қарумен бетпе-бет келмейді, сондықтан қорғаныс дәрежесі төмен болды және барлық көріну мен атыс өрістерін алып тастауға көбірек көңіл бөлінді. Достық ұшақтардың қозғалысына кедергі келтірмей, кең ашық аумақтарды қорғау қиын болды. Бұл мәселені шешу үшін Picket Hamilton forta жарық пиллбоксты пайдалануға беру керек болды. Тағы бір жаңалық - ұшақпен әуежайға шығатын жылжымалы қорап. Бұл "Бизон" деп аталатын, бетонды брондалған кабинасы бар жүк көлігінен және жалпақ төсектегі бетонды шағын қорадан тұратын. Шотландияда құрастырылған "ұшу жолағының арауы" Канадада салынған, ол Эглинтон ауылдық саябағында сақталған. Ол екінші дүниежүзілік соғыста әуежайдың ұшу-қону жолақтары мен теміржол желілерін қирату үшін сатып алынған, егер шабуыл жасалса, оларды басып алушы күштерге пайдасыз етеді. Ол армияның қажетті тәжірибемен қамтамасыз ету үшін армиямен қолға алынған ескі Эглинтон қожалығында қолданылды. Оны күшті Foden Trucks тракторы, мүмкін, шкивтер мен кабельдер жүйесі арқылы тартқан.
Басқа қорғаныс шаралары
Басқа негізгі қорғаныс шараларына жол белгілерін, ескерткіштерді (кейбірінде кескінделген бөлшектер цементпен жасырылған) және теміржол станциясының белгілерін жою кірді, бұл жаудың шатасуына әкеледі. Жағалауға жақын орналасқан жанармай станцияларының жанармай сорғылары алынып тасталды, қалғандарын жоюға мұқият дайындалды. Ол үшін олар порттық нысандар, негізгі жолдар мен жылжымалы құрам сияқты басқыншы үшін пайдалы бола алатын кез келген затты жоюды жоспарлаған. Кейбір аудандарда қажетті емес азаматтар эвакуацияланды. Кент графтығында халықтың 40%-ы көшірілді; Шығыс Англияда бұл көрсеткіш 50%-ды құрады. Ол басталды: немістер Ұлыбританияға басып кірумен қорқытады. Егер олар солай істесе, оларды біздің әскери-теңіз флотымыз, біздің армиямыз және біздің әуе күштеріміз қуып шығады. Алайда, қарапайым ерлер мен әйелдер де өз үлестерін қоса алады. [[Адольф Гитлер Бірінші нұсқаулық өте нақты берілген, егер эвакуациялауға бұйрық берілмесе, "бұйрық [ол] 'орында қалу' болды". Жолдарды босқындар жаба алмады. Сонымен қатар, олар уәделерге сенбеу керектігі, оларды таратпау керектігі, жалған бұйрықтарға сенімсіздік таныту керектігі, тіпті бұйрық берген офицердің шынымен британдық екеніне көз жеткізу керектігі туралы ескертулер берілді. Сонымен қатар, британдықтарға тыныш болуға және кез келген күдікті жағдайды тез және дәл хабарлауға; жаудың азық-түлік, отын, карта немесе көлік сияқты пайдалы нәрселерін жоққа шығаруға; бұған бұйрық берілген кезде жолдарды "ағаштарды кесу, оларды біріктіру немесе автомобильдермен жолдарды бұғаттау арқылы" тосқауыллауға дайын болуға; дүкендер мен фабрикаларда қарсылық ұйымдастыруға; және, ақыр соңында: "Еңберер алдында ойланыңыз. Бірақ әрқашан өз еліңді өзіңнен бұрын ойла". Кейіннен ол "Сіз әрқашан өзіңізбен бірге алып жүре аласыз" деген ұранымен қалай жұмыс істеуге ниетті екенін жазды. 1941 жылы қалалар мен ауылдарда әскерилермен ынтымақтастық орнату және олардың қауымдастықтары оқшауланған немесе басып алынған жағдайда ең нашар жағдайды жоспарлау үшін басып алу комитеттері құрылды. Комитеттердің мүшелеріне әдетте жергілікті кеңестің, әуе шабуылына қарсы күрес қызметінің, өрт сөндіру қызметінің, полиция, әйелдердің ерікті қызметі мен үй күзетінің өкілдері, сондай-ақ медицина, санитарлық және азық-түлік қызметкерлері кіреді. Бұл комитеттердің жоспарлары құпия соғыстық кітаптарда сақталды, бірақ олардың аз бөлігі сақталған. Пайдалы заттардың егжей-тегжейлі тізімі жасалды: көліктер, жануарлар және негізгі құралдар, сондай-ақ негізгі персоналдың байланыс деректері тізімі жасалды. Қажетті жағдайларға арналған жоспарлар жасалды, соның ішінде бейтарап мәйітханалар мен өлгендерді жерлеу орындары. Шабуыл комитеттеріне берілген нұсқауларда: "Әрбір азамат жаудың жолын кесуді және оның жолын кесуді, сондай-ақ өз күштеріне ақыл-ойының және ақыл-ойының қолдауымен көмектесуді өз міндеті деп санайды" делінген. Соғыс басталған кезде Ұлыбританияда шамамен 60 000 полиция қызметкері болды, оның ішінде Лондонның Метрополитен полициясында 20 000 адам болды. Дюнкерк шайқасы болған күні Скотланд-Ярд полициясының соғыс уақытында атыс қаруын қолдану туралы мәлімет беретін меморандум шығарды. Бұл барлық офицерлерді пистолет пен револьверді қолдану бойынша жоспарланған оқытуды егжей-тегжейлі түсіндірді, өйткені полиция жауынгер емес болса да, олар жау саботаж қаупі бар деп саналатын жерлерде қарулы күзетшілер қамтамасыз етеді және өз полиция бекеттерін жау шабуылынан қорғайды. 29 мамырдағы қосымша құпия меморандум полициядан, егер шабуыл жасалса, 2-4 адамнан тұратын қарулы мотопатрульді патрульдер жүргізуді талап етті, бірақ полиция жауынгерлік емес күш екенін және негізінен құқық қорғау міндеттерін орындауы керектігін атап өтті. Бұл шаралар жоғары деңгейдегі саяси талқылауға әкелді; 1940 жылы 1 тамызда бұрынғы министрлер кабинетінің мүшесі лорд Моттисон Черчилльге телефон арқылы хабарласып, қазіргі полиция ережелері офицерлерді британдық азаматтардың оккупацияланған аймақтарда неміс күштеріне қарсы тұруын болдырмауды талап ететінін айтты. Черчилль мұны қабылдауға болмайтын нәрсе деп санады және ол ішкі істер министрі Джон Андерсонға және Лорд Приви-Селл Клемент Атлиге ережелерді өзгертуді сұрап хат жазды. Черчилль полиция, ARP күзетшілері мен өрт сөндірушілердің соңғы әскерлер аймақтан шығарылғанға дейін қалуын қалаған және мұндай ұйымдар шабуыл болған жағдайда авт�...
The Germans threaten to invade Great Britain. If they do so they will be driven out by our Navy, our Army and our Air Force. Yet the ordinary men and women of the civilian population will also have their part to play. [[Adolf Hitler
The first instruction given quite emphatically is that, unless ordered to evacuate, "the order [was] to 'stay put'". The roads were not to be blocked by refugees. Further warnings were given not to believe rumours and not to spread them, to be distrustful of orders that might be faked and even to check that an officer giving orders really was British. Further: Britons were advised to keep calm and report anything suspicious quickly and accurately; deny useful things to the enemy such as food, fuel, maps or transport; be ready to block roadswhen ordered to do so"by felling trees, wiring them together or blocking the roads with cars"; to organise resistance at shops and factories; and, finally: "Think before you act. But think always of your country before you think of yourself". He later recorded how he intended to use the slogan "You can always take one with you." In 1941, in towns and villages, invasion committees were formed to cooperate with the military and plan for the worst should their communities be isolated or occupied. The members of committees typically included representatives of the local council, the Air Raid Precautions service, the fire service, the police, the Women's Voluntary Service and the Home Guard, as well as officers for medicine, sanitation and food. The plans of these committees were kept in secret War Books, although few remain. Detailed inventories of anything useful were kept: vehicles, animals and basic tools, and lists were made of contact details for key personnel. Plans were made for a wide range of emergencies, including improvised mortuaries and places to bury the dead. Instructions to the invasion committees stated: " every citizen will regard it as his duty to hinder and frustrate the enemy and help our own forces by every means that ingenuity can devise and common sense suggest." At the outbreak of the war there were around 60,000 police officers in the United Kingdom, including some 20,000 in London's Metropolitan Police. On the same day as the Battle of Dunkirk, Scotland Yard issued a memorandum detailing the police use of firearms in wartime. This detailed the planned training for all officers in the use of pistols and revolvers, as it was decided that even though the police were non combatant, they would provide armed guards at sites deemed a risk from enemy sabotage, and defend their own police stations from enemy attack. A supplementary secret memorandum of 29 May also required the police to carry out armed motorised patrols of 2–4 men, if invasion happened, though it noted the police were a non combatant force and should primarily be carrying out law enforcement duties. These arrangements led to high level political discussions; on 1 August 1940 Lord Mottisone, a former cabinet minister, telephoned Churchill to advise that current police regulations would require officers to prevent British civilians resisting the German forces in occupied areas. Churchill considered this unacceptable and he wrote to the home secretary, John Anderson, and Lord Privy Seal, Clement Attlee, asking for the regulations to be amended. Churchill wanted the police, ARP wardens and firemen to remain until the last troops withdrew from an area and suggested that such organisations might automatically become part of the military in case of invasion. The War Cabinet discussed the matter and on 12 August Churchill wrote again to the home secretary stating that the police and ARP wardens should be divided into two arms, combatant and non combatant. The combatant portion would be armed and expected to fight alongside the Home Guard and regular forces and would withdraw with them as necessary. The non combatant portion would remain in place under enemy occupation, but under orders not to assist the enemy in any way even to maintain order. These instructions were issued to the police by a memorandum from Anderson on 7 September, which stipulated that the non combatant portion should be a minority and, where possible, made up of older men and those with families. Because of the additional armed duties the number of firearms allocated to the police was increased. On 1 June 1940 the Metropolitan Police received 3,500 Canadian Ross Rifles of First World War vintage. A further 50 were issued to the London Fire Brigade and 100 to the Port of London Authority Police. Some 73,000 rounds of .303 rifle ammunition were issued, together with tens of thousands of .22 rounds for small bore rifle and pistol training. By 1941 an additional 2,000 automatic pistols and 21,000 American lend lease revolvers had been issued to the Metropolitan Police; from March 1942 all officers above the rank of inspector were routinely armed with .45 revolvers and twelve rounds of ammunition.
Қару, мұнай және улы заттар
1940 жылы қару-жарақ өте аз болды; әсіресе танкіге қарсы қару-жарақ жетіспей қалды, олардың көбі Францияда қалды. Айронсайдтың танкіге қарсы 170 2 фунттық пулеметтері болды, бірақ оларды Бірінші дүниежүзілік соғыстан бастап 100 Hotchkiss 6 фунттық пулеметтерімен толықтырды, олар танкіге қарсы рөлге қатты атуды қамтамасыз ету арқылы импровизацияланды. 1940 жылдың шілде айының соңында АҚШ-тан қосымша тоғыз жүз 75 мм-лік далалық пулялар алынды. Британдықтар бронетранспортты тоқтатудың кез келген құралын іздестірді. Sten автоматты пулемет Франция құлдырағаннан кейін АҚШ-тан алынған Томпсон автоматтарының шектеулі санын толықтыру үшін жасалды. Бұл ресурстардың бір бөлігі мұнай болды. Еуропаға арналған өнімдер Ұлыбританияның қоймаларын толтырды. Мұнай өнімдерін соғыс құралы ретінде қолдануға үлкен күш-жігер жұмсалды. Армияда Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері от лақтырушы аспаптар болмаған, бірақ олардың едәуір бөлігі автокөлік жөндеу гараждарынан алынған қысымды майлау жабдықтарынан жасалды. Олардың қашықтығы шектеулі болса да, тиімділігі жеткілікті болды. Жылжымалы тұтқыр отты жүк көліктердегі артық көлемді қоймадан құралған, оның мазмұнын суға батып кеткен жолға құйып, тұтастыруға болады. Жол бойындағы жоғары тұрған резервуарға қосылған перфорацияланған құбырлар арқылы статикалық тұзақ дайындалды; осы тұзақтардың 200-ге жуығы орнатылды. Әдетте, ауырлық күші жеткілікті, бірақ бірнеше жағдайда мұнай мен бензин қоспасын бүркіп тастауға сорғы көмектесті. Жалын фугасы - мұнай қоспасы мен электрлік жарылғышпен толтырылған 40 галлондық жеңіл болат барабан. Бұл жолдың бойына қазылған, салмағы көп және маскировкаланған. Аммонл отын зарядын қамтамасыз етті, ол баррельдің артына орналастырылды және іске қосылған кезде баррельдің жарылуына және ені 10 фут (3 метр) және ұзындығы от ұшқынын атуға себеп болды. Олар әдетте төрт баррельді батареяларда орналастырылып, бұрыштарда, тік беткейлерде немесе көліктер баяу жүруге мәжбүр болатын жол тосқауылдарында орналастырылатын. Жалын фугасының нұсқаларына демигассе, оның бір жағында баррель және астында жарылғыш затпен ашық жерде қалдырылды; және қоршаулы шұңқыр: бірнеше сантиметр тереңдікте және ортадан сәл төменгі жарылғыш затпен бөтелке. Атыс кезінде шұңқырдың ұшы 3 метр биіктікке көтеріліп, оның артында жасырылған шұңқырдың немесе қабырғаның үстінен ұшып өтеді. 50,000 жалын фугассы баррельдері 7000 жерде орнатылды, көбінесе Англияның оңтүстігінде және Шотландияның тағы 2000 жерінде. Теңізде жүзетін мұнайды тұтастыру және оны тұтастырумен жасалған алғашқы тәжірибелер сәтті болған жоқ: отынды тұтастыру қиын болды, тіпті кішігірім аумақтарды жабу үшін үлкен мөлшерде қажет болды және қаруды толқындар оңай бұзады. Алайда, оның мүмкіндіктері айқын болды. 1941 жылдың басында жалынды жарылғыш техника жасалды. Су бетінде жүзіп жатқан мұнайды тұтастыруға тырысудың орнына, тұндырғыштар судың жоғары деңгейінен жоғары орналастырылды, отынды бүркіп тастауға жеткілікті қысымды өндіретін сорғылар болды, бұл судың үстінде емес, жалынның күркіреген қабырғасын шығарды. Мұндай қондырғылар едәуір ресурстарды жұмсады және бұл қару әсерлі болғанымен, оның құбыр желісі қону алдындағы бомбалауға ұшырайды; Генерал Брук оны тиімді деп санамады. Бастапқыда жоспарланған жоспарлар жағалаудың бірнеше шақырымын ғана қамтуға қысқартылды. Осы қондырғылардың кейбірінің сынақтарын неміс ұшақтары бақылады; британдықтар мұның пайдасын көріп, мұнай қаруларының әсеріне сілтеме жасай отырып, оккупацияланған Еуропаға үгіт-насихат парақшаларын тастады. Британдықтар жағажайдағы әскерлерге қарсы улы газ қолданған болар еді. Генерал Брук өзінің әскери күнделіктеріне жазған жазбасында "жағаларға қыша газы бүркіп тастауды ниет еткенін" айтқан. Қыршақ газы, хлор, фосген және Париж Грин сияқты заттар өндірілді. Құрлықтық газдар негізгі орындарда бомбалаушылар командасы үшін, ал көбірек әуеайлақтарда жағажайларға қарсы пайдалану үшін аз мөлшерде сақталды. Бомбалаушылар мен егін шашушылар десант кемелерін және жағажайларды қыша газымен және Париж жасыл затымен шашырады.
Алдау және дезинформация
Сонымен қатар, шынайы қару-жарақ пен бекіністерді жасырумен қатар, шынайы емес қорғаныс құрылымдарының бар екені секілді әсер қалдыру үшін шаралар қабылданды. Шынайы қарулардың орнына су құбыры орнатылды, жалған қоқыс қоралары жасалды, ал киімделген манекендер көзін жұмып, күзет жасады. Еріктілер жауды тосқауылдайтын кез келген затты қолдануға шақырылды. Бір жас ішкі күзетші (LDV) былай деп еске алды: ауылдарда қабырғалар мен ғимараттар пайдаланып, ауыр шынжырлар мен кабельдерді ату немесе өткізу үшін, жұмсақ терілі көліктерді баяулататын немесе тоқтататын кедергілер жасалатын. Тізбектер мен кабельдер сондай-ақ оларға имитациялық бомбаны бекіту арқылы танкілерге психологиялық кедергілер жасалуы мүмкін, бұл әсер оны кабельдің ұзындығын танк командирі көрмейтін жерге дейін жеткізу арқылы ұлғайтылуы мүмкін. Бұл позицияларды кедергі алдындағы бетті бұзып, ескі шұбат табағын немесе ұқсас затты көму арқылы одан да шынайырақ ету мүмкін. Уақытша сымдар мен шынжырларды өткізуге мүмкіндік бермейтін жағдайларда, біз 45 галлондық мұнай немесе қарақұмық баррелі көлеміндегі бетон цилиндрлерді жолға немесе басқа да саңылауларға құюға дайын едік. Олардың бір шетінен үлкен металл бұрандасы цементтелген, оның арқылы бірнешеуін біріктіретін кабель өткізілуі мүмкін. Бұл жағдайда да күдікті көрінетін пакеттер іллюзияны нығайту үшін қосылуы мүмкін. 1938 жылы Сэр Кэмпбел Стюарт басқарған МИ-6 қаржыландыратын пропагандалық бөлім құрылды. Ол "Электра" үйінде орналасқан және "ЭХ" бөлімі деп аталды. 1939 жылы 25 қыркүйекте бөлімше Вобурн абатханасына жұмылдырылды, онда ол MI6 -дан "D бөлімі" деп аталатын бүлдіруші топқа қосылды, ал шілдеде бұл топтар жаңадан құрылған Арнайы операциялар атқарушы (SOE) құрамына енді. Бұл мемлекеттік басқару элементтері 1941 жылы саяси соғыс атқару органының өзегін құрады. Олардың міндеті - жалған уәделерді тарату және психологиялық соғыс жүргізу болды. Мұнай соғысын көрсету арқылы, бір жалған аңызда, британдықтардың жаңа бомбасы бар екендігі айтылды: ұшақтан түсірілген, ол ұшқыш сұйықтықтың жұқа қабаттарын су бетінде жайып, содан кейін тұтастай өртеп жіберді. Мұндай аңыздар сенімді болып, тез тарады. Америкалық теледидаршы Уильям Ширер Берлинде көптеген өрт құрбандарын тіркеді; оның жеке өзі не көргені белгісіз болса да, оның баяндамаларына аңыздар әсер еткен сияқты. Луфтваффе ұшқышынан жауап алу кезінде мұндай қарудың бар екендігі жалпыға мәлім екені анықталды, ал соғыстан кейін табылған құжаттар неміс жоғары командасының алданып қалғанын көрсетті. Бұл хабар екі жаққа да өз өмірін жалғастыра бастады, бұл ресми британдықтардың жоққа шығаруына қарамастан, Германияның басқыншылығының тоқтатылуы туралы үздіксіз әңгімелерге әкелді. 1940 жылы 15 желтоқсанда "Нью-Йорк таймс" газетінде он мыңдаған неміс сарбаздары екі сәтсіз шабуылда "отқа өртенді" деген мақала жарияланды.
In the villages use was made of any existing walls or buildings, loopholes for firing or passing heavy chains and cables through to form barriers strong enough to slow down or stop soft skinned vehicles. The chains and cables could also be made into psychological barriers to tanks by attaching an imitation bomb to them, an impression which could be augmented by running a length of cable from it to a position out of sight of a tank commander. These positions could be made even more authentic by breaking up the surface immediately in front of the obstacle and burying an old soup plate, or similar object. For occasions where time did not permit the passing of cables and chains we had concrete cylinders the size of a 45 gallon oil or tar barrel ready to roll into a roadway or other gap. These generally had a large metal loop cemented into one end through which a cable could be passed to link several together. Again, suspicious looking parcels could be attached to strengthen the illusion. In 1938, a section funded by MI6 was created for propaganda, headed by Sir Campbell Stuart. It was allocated premises at Electra House and was dubbed Department EH. On 25 September 1939, the unit was mobilised to Woburn Abbey where it joined a subversion team from MI6, known as Section D, and by July these teams became a part of the newly created Special Operations Executive (SOE). These SOE elements went on to form the core of the Political Warfare Executive in 1941. Their task was to spread false rumours and conduct psychological warfare. Inspired by a demonstration of petroleum warfare, one false rumour stated that the British had a new bomb: dropped from an aircraft, it caused a thin film of volatile liquid to spread over the surface of the water which it then ignited. Such rumours were credible and rapidly spread. American broadcaster William Shirer recorded large numbers of burns victims in Berlin; though it is not clear what he personally saw, it seems likely his reports were influenced by rumours. The interrogation of a Luftwaffe pilot revealed the existence of such weapons was common knowledge, and documents found after the war showed the German high command were deceived. The rumour seemed to take on a life of its own on both sides leading to persistent stories of a thwarted German invasion, in spite of official British denials. On 15 December 1940, The New York Times ran a story claiming that tens of thousands of German troops had been 'consumed by fire' in two failed invasion attempts.
Жоспарланған кедергі
Соғыс басқармасы 1940 жылдың мамыр айында Франция құлағанға дейін шабуыл қаупін маңызды деп санамады. Алайда, құпия барлау қызметі 1940 жылдың ақпан айынан бастап осы жағдайға дайындық жұмыстарын жүргізіп, бүкіл ел бойынша құпия қарсылық желісінің өзегін құрды. Бұл кем дегенде 1943 жылға дейін сақталды және барлау және саботаж бөлімшелерін қамтыды. 1940 жылдың мамыр айында SIS қару-жарақ қоймаларын тарата бастады және "Үй қорғанысы" деп аталатын үлкен азаматтық партизандық ұйымға жауынгерлерді жалдады. Бұл соғыстың министрлігінде қатты наразылық тудырды, ол көмекші бөлімшелерді әскери альтернатива ретінде құрды. Қосалқы бөлімшелер - бұл арнайы даярланған және құпия ұйым, олар жаудың флангілері мен артқы жағына шабуыл жасау үшін киім киген командостар ретінде әрекет ететін. Олар тұрақты әскердің "балуандық бөлімдерінің" орталығында ұйымдастырылды, оларды Отан қорғаушыларынан жалданған 6-8 адамнан тұратын патрульдер қолдады. Ұйымға 1940 жылы маусымда рұқсат берілсе де, жұмысқа алу тек шілде айының басында басталды. Әрбір қарауыл өзін-өзі қамтамасыз ететін жеке ұяшықтардан құралған. Алайда олармен байланыс орнату мүмкін емес еді, бұл олардың стратегиялық құндылығын қатты төмендетті. Әрбір патруль жақсы жабдықталған және жасырын жер асты операциялық базамен қамтамасыз етілген, әдетте орманды жерлерде салынған және маскировкаланған. Қосалқы бөлімшелер тек ұйымдастырылған әскери науқан кезінде жұмыс істейді деп күтілді, оның өмір сүру мерзімі 14 күн. Сондықтан олар ұзақ мерзімді қарсылық ұйымы ретінде жұмыс істеуге ниеттенген жоқ. Соңғысы құпия барлау қызметінің VII бөлімінің жауапкершілігіне тиесілі болды, ол өз қызметін іс жүзінде ел басып алынғаннан кейін ғана кеңейте бастады, осылайша оның бар екендігі туралы білім сол кезде қол жетімді болған ерлер мен әйелдерге ғана шектелген. Сонымен қатар, көмекші бөлімшелерге азаматтық арнайы қызмет персоналының желісі кірді, олар қысқа мерзімді барлау қызметімен қамтамасыз ету үшін жау құралымдары мен әскер қозғалыстарын тыңдау үшін жалданады. 1941 жылдан бастап, радио операторының құпия орындарынан хабарлар жиналды. Сымсыз желі тек 1941 жылдан бастап жұмыс істей бастады және шабуылдан кейін бірнеше күннен артық өмір сүруі мүмкін емес еді. Осы кезеңнен кейін барлауды GHQ байланыс бөлімшесінің ("Phantom") мобильді қарауылдары жүргізеді, олар білікті лингвистермен жабдықталған және GHQ-мен тікелей байланыс үшін қуатты сымсыз құрылғылармен жабдықталған.
Шабуылға қарсы шабуыл операциялары
Соғыс кабинеті мен штаб басшылары комитеті немістердің алғашқы қадам жасауын күтіп отыруға қанағаттанбады; 1940 жылдың шілдесінен бастап Гаага мен Шербург арасындағы басып алынған порттарда жиналған жау теңіз және әуе кемелеріне шабуыл жасауға күш салды. Бұл шабуылдар "Баржалар шайқасы" деп аталды. Кейбір елеулі операциялар төменде көрсетілген: 12 тамыз: Бес Хэндли Пейдж Хэмпден Дортмунд Эмс каналындағы Ладберген акведуктына шабуыл жасады. Су жолы он күнге дейін жабылды, бұл Ла-Манш порттарына баратын баржалардың қозғалысына кедергі келтірді. 8 қыркүйек: Екі крейсер мен он эсминец француз жағалауын бойлай өтіп, Булонь портын бомбалады. 10 қыркүйек: Үш эсминец Остендеден шабуылдаушылар конвойын тауып, екі сүйрегіш кеме мен бір үлкен баржаны басты. Бұл ретте, Остенд қаласында RAF бомбалау рейсі 80 баржаны жойды. 15 қыркүйек: Сержант Джон Ханна Виктория крестіне ие болды. 17 қыркүйек: Бомбалаушылар командалығының басқыншылық жағалауындағы порттарға шабуыл жасауы. Дюнкеркте 84 баржа зақымдалды. 30 қыркүйек: Монитор Кале кемежайларына 17 15 дюймдік снаряд атып жіберді. 7 қазан: Люсидке үшінші рет ұрысу, кейіннен тоқтатылды, өйткені күш командирін тасымалдайтын эсминец минаға соқтығысып, үйге сүйреп әкетуге тура келді. 1940 жылдың ортасында шабуыл кез келген уақытта болуы мүмкін еді, бірақ кейбір уақыттары басқаларына қарағанда ықтимал болды: жоғары ағыс, айдың фазасы және ең бастысы ауа райы ескерілді. Ауа райы қыркүйек айынан кейін айтарлықтай нашарлайды, бірақ қазан айында қону мүмкін емес еді. 3 қазанда генерал Брук өзінің күнделігіне: "Енді де шабуыл жасалмады! Мен немістер оны жүзеге асырмауы мүмкін деп ойлай бастадым. Бірақ! Мен әлі де ол бізге қандай да бір күтпеген нәрсе әкелуі мүмкін деп қорқынышты ой бар. " Британия шайқасы жеңілді, ал 12 қазанда Гитлер 1941 жылдың басында "Теңіз арысын" қайта жоспарлады. Сол кезде Британияның қорғанысы жақсарып, көптеген жаттықтырылған және жабдықталған адамдар пайда болды және далалық бекіністер дайындық деңгейіне жетті. Ұлттық сенім артып, премьер-министр Черчилль былай деп айта алды: "Біз ұзақ уақыттан бері уәде етілген шабуылды күтудеміз. Сонымен қатар балықтар да бар" 1941 жылы 22 маусымда Германия Кеңес Одағына шабуыл жасаған кезде, сол кездегі британдық көзқарас бойынша, бұл қақтығыс шешілмеген болғандықтан, шабуыл жасау әрекеті мүмкін емес деп саналды. 1941 жылдың шілдесінде далалық бекіністердің құрылысы едәуір қысқартылды және толыққанды басқыншылыққа қарағанда, күшпен шабуыл жасау мүмкіндігіне назар аударылды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапонияның әуе кемелері Перл-Харбордағы американдық флотқа әуе шабуылын жасады. Американың Германияға бірінші стратегиялық саясаты арқылы ресурстар Ұлыбританияға ағылып, екі жылдан кейін шабуыл қаупі тоқтатылды. 1944 жылы британдық армия "Ұлыбританияны қорғау үшін 100,000-нан астам адамнан тұратын ерекше үлкен күшті және Нормандияда қолданылуы мүмкін басқа да жағдайларды" сақтады деп мәлімдейді американдық тарихшы Карло д'Эсте.
12 August: Five Handley Page Hampdens attacked the Ladbergen Aqueduct on the Dortmund Ems Canal. The waterway was blocked for ten days, impeding the movement of barges towards the Channel ports. 8 September: Two cruisers and ten destroyers swept along the French coast and bombarded Boulogne harbour. 10 September: Three destroyers found a convoy of invasion transports off Ostend and sank an escort vessel, two trawlers that were towing barges and one large barge. while an RAF bombing raid destroyed 80 barges at Ostend. 15 September: Sergeant John Hannah gained the Victoria Cross during a raid by RAF bombers on invasion barges at Antwerp; four transport ships were damaged. 17 September: A major attack by Bomber Command on ports along the occupied coast. 84 barges were damaged at Dunkirk. 30 September: The monitor fired seventeen 15 inch shells onto Calais docks. 7 October: Third attempt at Lucid, cancelled when , the destroyer carrying the force commander, hit a mine and had to be towed home. In mid 1940, an invasion attempt could have occurred at any time, but some times were more likely than others: The high tide, the phase of the moon and, most of all, the weather were considerations. The weather usually deteriorates significantly after September, but an October landing was not out of the question. On 3 October, General Brooke wrote in his diary: "Still no invasion! I am beginning to think that the Germans may after all not attempt it. And yet! I have the horrid thought that he may still bring off some surprise on us." The Battle of Britain had been won, and on 12 October 1940, unknown to the British, Hitler rescheduled Sea Lion for early 1941. By then, the state of Britain's defences had much improved, with many more trained and equipped men becoming available and field fortifications reaching a high state of readiness. With national confidence rising, Prime Minister Churchill was able to say: "We are waiting for the long promised invasion. So are the fishes "
When Germany invaded the Soviet Union, on 22 June 1941, it came to be seen as unlikely that there would be any attempted landing as long as that conflict was undecidedfrom the British point of view at the time, the matter hung in the balance. In July 1941, construction of field fortifications was greatly reduced and concentration given to the possibility of a raid in force rather than a full scale invasion. On 7 December 1941, a Japanese carrier fleet launched a surprise air attack on the American fleet at Pearl Harbor; the United States entered the war on Britain's side. With America's Germany first strategic policy, resources flooded into the UK, effectively ending the danger of invasion after two years. In 1944, the British Army retained an "abnormally large force of over 100,000 men for defence of the United Kingdom and other contingencies which could have been used in Normandy" according to American historian Carlo d'Este.
Тиімділігі
Генерал Брук өзінің жеке күнделігімен жиі бөлісетін. Ол басылып шыққан кезде көптеген жылдардан кейін жазылған қосымша түсініктемелерді енгізді: Қорғаудың шабуыл кезінде тиімді бола ма деген сұрақ көңілді қалдырады. 1940 жылдың ортасында дайындықтар көбіне далалық бекіністерге негізделді. Бірінші дүниежүзілік соғыс дайын қорғанысқа жаяу әскермен шабуыл жасаудың қауіпті және қиын екенін көрсетті, бірақ Бельгиядағы осындай дайындықтарды 1940 жылдың алғашқы апталарында жақсы жабдықталған неміс танк дивизиялары басып алды. Дюнкеркте қалған қару-жарақтардың көптігімен британдықтар неміс броньдарын алуға дайын емес еді. Екінші жағынан, британдықтардың қорғаныс дайындықтары арнайы болған кезде, неміс басқыншылық жоспарлары да болды: 2000 қайта жаңартылған баржалар мен басқа кемелердің флоты асығыс түрде қол жетімді болды және олардың жарамдылығы талқыға салынды; Немістер барлық ауыр жабдықтарымен әскерлерді түсіре алмады. Неміс портты басып алмаса, екі армияның да танкілері мен ауыр қарулары жетпей қалады. 1942 жылы Диппе шабуыл кезінде Канада армиясының кейінгі тәжірибесі, американдық күштер Омаха жағажайда D күні және Тынық мұхит аралдарында жапон қорғаушыларын қабылдауы, дұрыс жағдайда, қорғаушы шабуыл жасайтын күштерден өте ауыр баға алатынын көрсетті. Шабуыл болған жағдайда Корольдік флот десанттық орындарға жетіп, бірнеше күнді алады. Алайда, Норвегиялық науқаннан кейін неміс Крихсмаринесі қатты сарқылып қалды. Ол ауыр крейсерді, жеңіл крейсерді және өзінің жойғыштарының төрттен бір бөлігін жоғалтты; екі ауыр бөлім, Panzerschiff және ұрыс крейсері торпеда зақымдануынан әрекетсіз болды. 1940 жылдың соңында Кригсмаринде десантқа оқпен қолдау көрсету немесе Корольдік флоттың кез-келген араласуына қарсы тұру үшін ауыр бөлімшелер болмады. Қазіргі уақытта немістердің Англияның оңтүстік жағалауына қонуды жоспарлағаны белгілі болды; бұл сайттың бір себебі - ағылшын арнасының тар теңіздері миналармен, су асты кемелерімен және торпедалық қайықтармен бұғатталуы мүмкін және осылайша Корольдік флоттың шабуылдан қорғануына кедергі болуы мүмкін. Неміс теңіз күштері мен Люфтваффе қорғаныстағы Корольдік теңіз флотынан жоғары баға ала алатын болса да, олар немістердің маңызды ауыр техниканы әкелу үшін маңызды портты басып алса, неміс кезекті жетілігі үшін маңызды болатын әскерлер мен жабдықтаудың екінші толқынын жерге түсіруге тырысуына кедергі келтірмейді деп үміттенуге болмайды. Бұл жағдайда британдық құрлық әскерлері немістермен тең жағдайда кездесті, ал неміс алға жылжуын кешіктіру, неміс құрлық әскерлері, кем дегенде уақытша, Корольдік флотпен оқшауланып, содан кейін қарсы шабуыл жасамайынша, құлаудың алдын алу қажет болды. 1974 жылғы Корольдік әскери академиясының Сандхерст соғыс ойынын қоса алғанда, шабуылдың ықтимал нәтижесін зерттеушілердің пікірінше, неміс күштерінің қонуға және маңызды плацдармға ие бола алғанымен, Корольдік әскери-теңіз флотының араласуы шешуші болар еді және тіпті ең оптимистік болжамдармен, неміс армиясы GHQ желісінен әрі қарай еніп, жеңілген болар еді. Британия шайқасында тіпті жергілікті әуе басымдылығын да ала алмағанынан кейін, Теңіз арысы операциясы белгісіз мерзімге кейінге қалдырылды. Гитлер мен оның генералдары шабуылдың проблемаларын жақсы білген. Гитлер идеологиялық тұрғыдан Ұлыбританиямен ұзаққа созылған соғысқа бел буған жоқ және көптеген сарапшылар неміс басқыншылығының жоспарлары ешқашан іске асырылмайтын қалжың болды деп болжайды. 1940 жылы Британия әскери жағынан қауіпсіз болса да, екі жақ та саяси құлдырау мүмкіндігін білген. Егер немістер Британия шайқасында жеңіске жеткен болса, Люфтваффе Оңтүстік Англияның кез келген жеріне соққы бере алатын еді және шабуыл жасау перспективасымен британ үкіметі келісуге қысымға ұшырайтын еді: шабуылға қарсы күрес Германияға және Ұлыбритания халқына әуеде не болғанына қарамастан, Ұлыбритания өзін қорғауға қабілетті және дайын екенін көрсетті.
The question of whether the defences would have been effective in invasion is vexed. In mid 1940, the preparations relied heavily upon field fortifications. The First World War made it clear that assaulting prepared defences with infantry was deadly and difficult, but similar preparations in Belgium had been overrun by well equipped German Panzer divisions in the early weeks of 1940 and with so many armaments left at Dunkirk, British forces were woefully ill equipped to take on German armour. On the other hand, while British preparations for defence were ad hoc, so were the German invasion plans: a fleet of 2,000 converted barges and other vessels had been hurriedly made available and their fitness was debatable; in any case, the Germans could not land troops with all their heavy equipment. Until the Germans captured a port, both armies would have been short of tanks and heavy guns. The later experiences of the Canadian Army during the disastrous Dieppe Raid of 1942, American forces on Omaha Beach on D Day and taking on Japanese defenders on Pacific Islands showed that, under the right conditions, a defender could exact a terrible price from assaulting forces, significantly depleting and delaying enemy forces until reinforcements could be deployed to appropriate places via the sea and inland. In the event of invasion, the Royal Navy would have sailed to the landing places, possibly taking several days. The German Kriegsmarine had, however, been severely depleted by the Norwegian campaign. It lost a heavy cruiser, a light cruiser, and almost a quarter of its destroyers; two heavy units, a Panzerschiff and a battlecruiser, were out of action due to torpedo damage. In late 1940, the Kriegsmarine was thus virtually bereft of heavy units to either provide gunfire support to a landing or to counter any intervention by the Royal Navy. It is now known that the Germans planned to land on the southern coast of England; one reason for this site was that the narrow seas of the English Channel could be blocked with mines, submarines and torpedo boats and thus prevent the Royal Navy from defending against an invasion. While German naval forces and the Luftwaffe could have extracted a high price from a defending Royal Navy, they could not have hoped to prevent interference with attempts to land a second wave of troops and supplies that would have been essential to German successeven if, by then, the Germans had captured a port essential for bringing in significant heavy equipment. In this scenario, British land forces would have faced the Germans on more equal terms than otherwise and it was only necessary to delay the German advance, preventing a collapse until the German land forces were, at least temporarily, isolated by the Royal Navy and then mounting a counterattack. Scholarly consideration of the likely outcome of invasion, including the 1974 Royal Military Academy Sandhurst war game, agree that while German forces would have been able to land and gain a significant beachhead, intervention of the Royal Navy would have been decisive and, even with the most optimistic assumptions, the German army would not have penetrated further than GHQ Line and would have been defeated. Following the failure to gain even local air superiority in the Battle of Britain, Operation Sea Lion was postponed indefinitely. Hitler and his generals were aware of the problems of an invasion. Hitler was not ideologically committed to a long war with Britain and many commentators suggest that German invasion plans were a feint never to be put into action. While Britain may have been militarily secure in 1940, both sides were aware of the possibility of a political collapse. If the Germans had won the Battle of Britain, the Luftwaffe would have been able to strike anywhere in southern England and with the prospect of an invasion, the British government would have come under pressure to come to terms: the extensive anti invasion preparations demonstrated to Germany and to the people of Britain that whatever happened in the air, the United Kingdom was both able and willing to defend itself.
Ресми құжаттар
Англия мен Уэльстегі шабуыл комитеттеріне арналған біріктірілген нұсқаулар (1942 жылдың шілдесі) ЕМ Үкіметі.