Кіріспе
Ласаваж () - Люксембургтің оңтүстік-батысындағы Дифферданге коммунасындағы шағын қала. Ласавудж люксембург тілінде сөйлейтін елдегі француз тілінде сөйлейтін қалалардың бірі ретінде белгілі болды. Люксембургтегі жер атауларының көптеген неміс баламаларынан айырмашылығы, Ласавуганың неміс эквиваленті Рорбах нацистік қауымдастықтар болғандықтан аз пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан аз уақыт бұрын Люксембург үкіметі Шарлоттаның Лассауж қаласында тұруы үшін жоспарлар жасаған, өйткені ол Францияға жақын, бұл оған шекарадан оңай қашуға мүмкіндік береді, бірақ олар жүзеге аспады.
Халық саны
2023 жылдың 31 желтоқсанына қалада 461 адам тұрады.
Атауы
Бұл жердің аты тек шикі ет жеген және тас үстіне тіршілік еткен жабайы әйел туралы аңызға барып тығады. 17 ғасырға дейін аңғарда адамдар тұрмаған деп болжанады. Ертедегі жылнамаларда ол Val de la sauvage femme (французша "жабайы әйелдің аңғары") деп аталады.
Тарих
1623 жылы Жабайы әйел аңғарында сумен жұмыс істейтін, биік пешті балғамен жұмыс істейтін зауыт тұрғызылды, онда қазір бастауыш мектеп бар, оның иесі Лонгвидің азаматы Габриэль Бернард. Кішігірім зауыттардың тарихы қиын болды. XVI ғасырда Ласаважда "Крузиер" өзенінің бойында сумен жұмыс істейтін балғамен жұмыс істейтін темірхана болған. Жоғары темірлі жер бетіндегі кен кен орындардан жиналды. Оны балқыту үшін қоршаған орманнан алынған көмірді қолданды. Бұл шығармалар күрделі тарихқа ие болды және басқалары арасында д'Уарт пен Жиро отбасыларына тиесілі болды. 19 ғасырдың аяғында Фернан де Сентиньон граф некеге отырып, "Социет дес Хаус Фурнео де Лонгви және де Ла Саваж Ф де Сентиньон және Сие" компаниясының тізгінін өз қолына алды. Осы уақыт аралығында Ласауж өндірісінің құлдырауы басталды. Бұл кезде оның тұрғындарының саны 1000-ға жетті. Ласаваждың да гүлденген кездері болды. Бұған мысал ретінде пештерге тиесілі және граф де Сентиньонмен әулетке айналған тұрғын үйді келтіруге болады. Жылдар өте келе тағы екі биік пеш қосылды. Ласавуж металлургиялық зауыты елде бірінші болып Minette (Люксембургтің оңтүстігіндегі сапасы төмен темір кенін) өңдеуге, сонымен қатар әдеттегі беткі темір кенінен басқа. Жарыстың қысымы тым жоғары болды, Лассауж оқшау аймақта болды. Кейінгі кезде темір кенін өңдеуден көмір өндіруге көшу жоспарлары сәтті жүзеге аспады. Экспорттық бұрғылау кезінде көмірдің орнына су табылды. Сондықтан Сентиньон графына Лассаужаны шипажай аймағына айналдыру идеясы келді. Бұл да нәтиже бермеді. 1880 жылы де Сентиньон жұмысшыларына тұрғын үй сала бастады. Шамамен 70 жұмысшы үйі Рю-Принсипаль, Плейс-де-Сентиньон, Рю-де-Роданж және Рю-де-ла-Кросниер көшелерінде салынған. Бұл үйлер бір үлгіде, үш бөлмелі және бір ас үймен салынған. Олар жақын маңдағы лотарингиялық жұмысшылардың үйлері стилімен салынған, олар корондар деп аталды. Де Сентиньон бұрынғы биік пештер орнында мектеп және Париждегі Сент-Шапельден шабыт алған шіркеу салдырды. Экономат (мектепке қарама-қарсы) жұмысшылар азық-түлік сатып ала алады және олардың шоттары (жалға төлеу сияқты) жалақыларынан шегеріледі. Сентиньон сонымен қатар шіркеу мен пасторлық сарай салды, оны оның мұрагерлері Differdange коммунасына өлгеннен кейін берді. Ал мектеп коммунаға сатылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Минет кенін өндіруді Сайнтиньон тоқтатты, өйткені ол дифферданж пештерін басқаратын немістерге кен беруден бас тартты. Соғыстан кейін және кедейленіп қалған Саинтиньонның өлімінен кейін Роданж металлургиясы үйлерді сатып алып, 1978 жылы соңғы шахта жабылғанға дейін Минетте шахтасын қазып алуды жалғастырды. Ласавуж Мажино желісінің қару-жарағының қашықтығында тұрған жалғыз люксембург ауылы болғандықтан, Ұлы герцог отбасы 1939 жылдан 1940 жылға дейін 55-ші үйдің астында казематты салдырды. Ұлы герцогиня Шарлотта неміс басқыншылығы жағдайында осы жерде тұрып, еліне билік етуді жалғастыратын, мысалы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Изер сызығының артына кеткен Бельгияның Альберт I сияқты. Бірақ 1940 жылы 10 мамырда неміс басқыншылығы басталғанда оқиғалар өте тез өрбіді, сондықтан Ұлы герцогиня Францияға қашып кетуге шамасы жетпеді, ал No. 55- ге дейін қолданылған. 1905 жылға дейін Ласаважда зират болмағандықтан, оның тұрғындары Саульнсте (Люкс. : Zounen), оның француздық көрші ауылы. 1907 жылы Сентиньон графты жерлеу орны салынған, бірақ шекараның француз жағында: оның көбінесе француз қызметкерлері мен жұмысшылары Францияда жерленуге тиіс еді. Алайда, шекарадан тыс жерлеулер әкімшілік мәселелерге әкелді. 1980 жылға дейін француз кеден қызметкері жерлеуге қатысуы керек еді.
Around 1877, the works had to close. The pressure from the competition had grown too great, and Lasauvage was in an isolated area. Later plans to segue from iron ore processing into mining coal, were not met with success. Exporatory drilling discovered water instead of coal. The Count of Saintignon therefore had the idea to turn Lasauvage into a spa area. This also was fruitless. In 1880, de Saintignon started building accommodation for his workers. Around 70 workers' houses were built on the Rue Principale, the Place de Saintignon, the Rue de Rodange, and the Rue de la Crosnière. These houses were built in a uniform style, with three rooms and a kitchen. They were built in the style of the nearby Lotharingian workers' houses, which were called corons. De Saintignon also constructed a school on the place of former blast furnaces, and a church, inspired by the Sainte Chapelle in Paris. In the Economat (opposite the school), the workers could buy groceries, and have their bill (like their rent payments) deducted from their wages. Saintignon also built a church and a vicarage, which was given to the commune of Differdange after his death by his heirs. The school, on the other hand, was sold to the commune. During World War I, mining of the Minette ore was stopped by Saintignon, as he refused to deliver ore to the Germans, who were in control of the furnaces of Differdange. After the war and the death of the impoverished Saintignon, the metalworks of Rodange bought the houses and continued to mine Minette, until in 1978 the last mine was closed. As Lasauvage was the only Luxembourgish village in range of the guns of the Maginot Line, the Grand Ducal family had had a casemate build under House number 55 from 1939 to 1940. Grand Duchess Charlotte was to live here in case of a German invasion, and continue to rule the country from here, like Albert I of Belgium, who during World War I had withdraw behind the Yser line. But, when the German invasion did come on 10 May 1940, events moved so quickly that the Grand Duchess only barely had time to escape to France, and House No. 55 in Lasauvage was never used. Until 1905, as Lasauvage had no graveyard, its inhabitants were buried at Saulnes (Lux. : Zounen), its French neighbouring village. In 1907 the Count of Saintignon built a cemetery, but on the French side of the border: his mostly French employees and workers were to be buried in France. The cross border burials, however, led to some administrative problems. Until 1980, a French customs officer had to be present at burials.
Тау-кен музейі
Евгений Песх мұражайы, жергілікті тарих пен тау-кен өнерін зерттейтін жинақ, ауылда орналасқан.