Richard Palmer (bishop)

Кіріспе

Ричард Палмер 1169 жылдан бастап Сиракузаның епископы, ал 1182 жылдан бастап Мессинаның архиепископы болды. Палмер 1160 жылы Баридің өлтірілген адмирал Майоның орнын алған триумвираттың бірі ретінде танымал болды. Хьюго Фалькандустың айтуынша, ол "өте білімді, сөзге шешен адам" болған. 1154 жылы епископ Ринальдо де Лузио қайтыс болғаннан кейін Палмер Сиракузаның епископы болып сайланды, бірақ ол 1169 жылға дейін құлшылыққа тағайындалмады. 1161 жылы 11 наурызда ол патшалықтың тағы үш ұлы дін қызметкерімен бірігіп, - Салерноның архиепископы Ромуальд, Мессинаның архиепископы Роберт және Мазараның епископы Тристан - Палермо тұрғындарын Мэтью Боннелл бастаған бүлікшілерге қарсы көтерілуге және патша отбасын босатуға итермеледі. 1162 жылы Марсиконың Сильвестр қайтыс болды және Генрих Аристипп масқара болды, сондықтан Палмер бастапқы триумвираттың биліктегі жалғыз мүшесі болды. Оның орнына келген Матью Ахельо және каид Питер 1166 жылы король Вильгельм I қайтыс болғанға дейін билікте болды. Олар автоматты түрде регенттің, Наварраның королева-анасы Маргареттің бас кеңесшілері болды. Алайда Маргарет Палмер мен Мэтьюға сенбей, олардың үстінен каид тағайындады, бұл екеуін қатты ренжітті. Палмер евнухқа қарсы ашық оппозицияда королеваның туысы Гравина граф Гилбертке қосылды. Сол кезде Палмер бос тұрған Палермо архиепископиясына үміткер болды, оның серіктері: Мазаралық Тристан, Реджио архиепискобы Роджер және Агридженто епискобы Джентиль. Алайда Маргарет өзінің туған ағасы Стефан дю Першеді (1167 ж.) архиепископ етіп тағайындауға қол жеткізе отырып, соттың ықыласын одан әрі арттырды. Барлық шіркеулік қарсыластардың ішінде Палмердің ашуы ең күшті болды. Алайда келесі жылы (1168 ж.) королеваның ағасы Монтескальйозо графты Генрих басқарған бүлік жаңа архиепископты биліктен құлатып, оны қашуға мәжбүр етті. Палмер Стивеннің қауіпсіздігіне кепілдік берді. Стивеннің өліміне байланысты Маргаретке көмек көрсету үшін кеңес құрылды. Оған Палмер ғана емес, сонымен қатар Салерноның Ромуальды, Агриджентоның Гентиле, Мальтаның епискобы Иоанн, Аджеллоның Матфейі, жаңа каид Ричард, Монтескальйозоның Генри, Молизе мен Герацидің Роджері Ричард және Валтер Милл, ақыр соңында Палмердің палермиттік көрмесін алатын ағылшындық. Палмер Стивенге қарсы шықты, ол да Уолтерге қарсы шықты. Ол патшайыммен бірге папа Александр III-ге емес, Томас Бекетке хат жазды, ол былай деп жазды: Мен сіздің құлағыңызға шыбырдап айтатын және сіз маған бересіз деп үміттенетін тағы бір өтініш бар; ол сіз патша мен патшайыммен бірге Палермоның сайланған асыл адамы Стефанды Сицилияға қайтарып алу үшін қолыңыздан келгеннің бәрін жасайсыз; қазіргі уақытта аты-жөні аталмайтын себептермен және сонымен қатар осылайша сіз Франция патшасының және оның бүкіл патшалығының тұрақты ризашылығына ие боласыз. Бекет Палмердің Стивенді қатты жек көретінін білмегені анық. Алайда Палмер жақын болашақта Бекеттен алыстады. 1170 жылы Палмер мен Лорителло Роберті жас патшаның Англияның Генрих II қызы Жоаннамен неке құру туралы талқылауға барды. Бекеттің айтуынша, Генримен келіспеушіліктер болған кезде (жақында оны өлтірген келіспеушіліктер), Палмер Линкольн епископтығының ұсынысымен патшаның жағына тартты. Алайда Палмерді жақында папа өзі паллиуммен құттықтап, митрополит мәртебесіне көтерді: Англиядағы Линкольнның ұсынысы оны қызықтырмас еді. Некеге тұруға уәде етілгеннен кейін Палмер Капуаның архиепискобы Альфаномен бірге Иоаннаны қабылдап, оны Сицилияға ертіп алу үшін Сент-Жиллге барды. 1182 жылы Палмер Мессинаның епархиясына ауыстырылды. 1190 жылы ол Монреаль мен Реджио архиепископтары, Бриндизидің Маргаритусы және Мессинаның стратегі Джордан ду Пинмен бірге делегацияның бір бөлігі болды, олар Рихард Арыстанжүрекпен келіссөздерде сәтсіз аяқтады. Палмер көп ұзамай қайтыс болды. Палмер Блуандық Петерді Сицилияға қайтаруға көндіре алмады. Палмер Сиракуза соборының шынылары мен мозаикаларына жауапты болды. Оның қабірі Мессина соборында сақталған, бірақ мүлдем бұзылмаған.

Richard Palmer, an Englishman, was the bishop of Syracuse from 1169 and archbishop of Messina from 1182. Palmer first rose to prominence in 1160 as one of the triumvirate of grandees who replaced the assassinated Admiral Maio of Bari. He was "a man of great learning and eloquence," according to Hugo Falcandus. On the death of Bishop Rinaldo de Lusio in 1154, Palmer was elected bishop of Syracuse, but he was not consecrated until 1169. On Saturday 11 March 1161, he joined with three other great ecclesiastics of the kingdom—Romuald, Archbishop of Salerno; Robert, Archbishop of Messina; and Tristan, Bishop of Mazara—to incite the people of Palermo to rise against the rebels led by Matthew Bonnellus and free the royal family. In 1162, Sylvester of Marsico died and Henry Aristippus was disgraced, thus Palmer was the only member of the original triumvirate left in power. The replacements, Matthew of Ajello and the caïd Peter, remained in power until the death of King William I in 1166. They automatically became the chief advisors of the regent, the queen mother Margaret of Navarre. Margaret, however, distrusted Palmer and Matthew and appointed the caïd above them, greatly disaffecting the two. Palmer joined Gilbert, Count of Gravina, cousin of the queen, in open opposition to the eunuch. At that time, Palmer was a candidate for the vacant archdiocese of Palermo, as were his fellow bishops: Tristan of Mazara, Roger, Archbishop of Reggio, and Gentile, Bishop of Agrigento. However, Margaret further ostracised the court by securing the consecration of Stephen du Perche, her own cousin, as archbishop (1167). Of all the ecclesiastical contenders, Palmer was most infuriated. The next year (1168), however, a rebellion led by Henry, Count of Montescaglioso, a brother to the queen, toppled the new archbishop and forced him to flee. Palmer was a guarantor of the outgoing Stephen's safety. With Stephen gone a council was set up to assist Margaret. It included not only Palmer, but Romuald of Salerno, Gentile of Agrigento, John, Bishop of Malta, Matthew of Ajello, the new caïd Richard, Henry of Montescaglioso, Counts Richard of Molise and Roger of Geraci, and Walter of the Mill, a fellow Englishman who would eventually take up the Palermitan see so coveted of Palmer. Palmer had opposed Stephen and he opposed Walter, too. He joined the queen, not in writing to Pope Alexander III, but to Thomas Becket, who wrote back:

There is one other request, which I will whisper in your ear and which I hope you will grant me; and that is that you would do your utmost with the King and Queen to obtain the recall to Sicily of that noble man Stephen, Elect of Palermo; for reasons which shall at present be nameless and also because by doing so you will earn the lasting gratitude of the King of France and his entire Realm. Clearly, Becket was unaware of Palmer's deep dislike of Stephen. Palmer was to become estranged from Becket in the near future, however. In 1170, Palmer and Robert of Loritello went to discuss the marriage of the young king with Joanna, daughter of Henry II of England. According to Becket, then at odds with Henry (odds that famously soon killed him), Palmer was enticed to the king's side by an offer of the bishopric of Lincoln. However, Palmer had recently been consecrated by the pope himself with the pallium and raised to metropolitan status: an offer of Lincoln, in England, would probably not have wooed him. After the betrothal was confirmed, Palmer and Alfano, Archbishop of Capua, travelled to Saint Gilles to receive Joanna and accompany her to Sicily. In 1182, Palmer was transferred to the see of Messina. In 1190, he was part of a delegation along with the archbishops of Monreale and Reggio, Margaritus of Brindisi, and the strategos of Messina, Jordan du Pin, who failed in negotiations with Richard the Lion Hearted. Palmer died soon after. Palmer had tried but could not convince Peter of Blois to return to Sicily. Palmer was responsible for the glass and mosaics of Syracuse Cathedral. His tombe survives in the Cathedral of Messina, almost intact.