1276 жылғы Рим Папасы Адриан V

Кіріспе

1276 жылғы Католик шіркеуінің басшысы

Папа Адриан V (Адриан V; шамамен 1210/1220 – 18 тамыз 1276), туған Ottobuono de' Fieschi, 11 шілде 1276 жылдан 18 тамызда 1276 жылы қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Ол 1265 жылғы мамыр айында Англияға жіберілген папа Клемент IV-тің елшісі болды және Англия королі Генрих III мен оның барондары арасындағы дауларды шешу жөніндегі міндетін сәтті орындады. Адриан V Иннокентий V қайтыс болғаннан кейін папа болып сайланды, бірақ дін қызметкеріне бекітілмес бұрын табиғи сырқаттан қайтыс болды. "Құдайлық комедияда" Данте Адриан V-ті Чистилищедегі бесінші террасада кездестіреді, онда Адриан V ашкөздік кесірінен тазаланады.

Өмірбаян

Оттобуоно Лигурияның феодалдық әулеті, Фиески, Лаванья графына жататын. Оның алғашқы діни қызметі 1243 жылы Папаның капелланы болып тағайындалғанда басталды. Кейіннен ол бірнеше шіркеу иеліктерін алды, Болоньяда (1244) және Пармада (1244/48–1255) архидиякон, Реймстегі кафедралық собордың каноны және канцлері (1243–1250), Пьяченцадағы собордың каноны және деканы (шамамен 1247 ж.) және Париждегі кафедралық собордың каноны (1244/45–1270) болды. 1251 жылдың желтоқсанында оның еңбектес інісі Папа Иннокентий IV оны Сан-Адрианоның кардинал-диаконы етіп тағайындады. Ол сонымен қатар Либерия базиликасының патриархтық архиерейі де болды (1262 жылдан бастап куәландырылған). 1265 жылы Папа Климент IV оны Англия королі Генрих III пен оның барондары арасында делдалдық жасау және крест жорықтарын уағыздау үшін Англияға жіберді. Фиески Генрих III-ке алыс туысқандық байланыс арқылы жақын болды; оның әпкесі Генрихтің әйелі Прованстың Элеонорасының туысы Савойдың Томас II-іне үйленді. Ол 1265 жылдың қазанынан 1268 жылдың шілдесіне дейін бірнеше жыл бойы Англияда Папаның легаты ретінде қызмет етті. Оның дипломатиялық мәртебесі соншалық, оның есімі әлі күнге дейін ағылшын заңдарының ең көне үлгісі, 1267 жылғы Марлборо заңында куәгер ретінде "сол кезде Англиядағы легат болған Оттобон лорды" деп көрсетілген. (Осы делегацияда болашақ VIII Бонифаций жас дипломат та болды.) 1268 жылдың сәуір айында ол Англияда 16 ғасылғы протестанттық реформацияға дейін шіркеу заңдарының негізін құраған канондық ережелер жинағын шығарды. Карл I Анжудың ықпалымен ол 11 шілдеде Иннокентий V-тің орнын басатын Папа болып сайланды, бірақ 18 тамызда 1276 жылы аурудан қайтыс болды, тіпті дін қызметкеріне бейімделмей тұрып. Ол Сан-Франческо-алла-Рокка шіркеуіне жерленген. Оның жерлеу ескерткіші Арнольфо ди Камбиоға жатқызылады. Адриан V 1276 жылғы "Төрт Папа жылында" үшінші Папа болды. Ол Папа Григорий X-тің папалық конклавтарды өткізу туралы бұйрығын жойды, бірақ жаңа ережелерді қабылдамай қайтыс болды. Адриан V-тің ашкөздігі туралы тарихи дәлелдер жеткіліксіз. Кейбір ғалымдар Дантенің Адриан V туралы пікірі Джон Солсберидің "Поликратик" еңбегінен алынған үзінділерді оқығаннан кейін қалыптасқан деп санайды, онда автор анонимді түрде Адриан IV-ке ашкөздік мінез-құлқын жатқызады. Данте бұл үзінділерді Адриан IV емес, Адриан V туралы деп түсінген болуы мүмкін. Адриан V Папалық таққа отырғаннан кейін, өзінің қысқа мерзімді қызметі барысында дүниелік нәрселерге деген құштарлығынан бас тартуға тиіс екенін айтады (Purgatorio 19.106–114).

Ottobuono belonged to a feudal family of Liguria, the Fieschi, counts of Lavagna. His first clerical position came in 1243, when he was created a papal chaplain. Subsequently, he received several ecclesiastical benefices, becoming archdeacon in Bologna (1244) and Parma (1244/48–1255), canon and chancellor of the cathedral chapter in Reims (1243–1250), canon and dean of the chapter in Piacenza (c. 1247) and canon of the cathedral chapter in Paris (1244/45–1270). In December 1251, he was created Cardinal Deacon of San Adriano by his uncle Pope Innocent IV. He was also archpriest of the patriarchal Liberian Basilica (attested from 1262). He was sent to England in 1265 by Pope Clement IV to mediate between King Henry III of England and his barons, and to preach the Crusades. Fieschi was related distantly, by affinity, to Henry III; his sister had married Thomas II of Savoy, who was a cousin of Henry's wife, Eleanor of Provence. He remained in England for several years as the papal legate, serving from October 1265 to July 1268. His diplomatic position was such that his name is still on the oldest extant piece of English statute law, the Statute of Marlborough of 1267, where the formal title mentions as a witness "the Lord Ottobon, at that time legate in England". (Also on this legation was a young diplomat, the future Boniface VIII.) In April 1268 he issued a set of canons, which formed the basis of church law in England until the Protestant Reformation of the sixteenth century. Under the influence of Charles I of Anjou, he was elected pope to succeed Innocent V on 11 July 1276 but died at Viterbo on 18 August 1276 from illness without ever having been ordained to the priesthood. He is buried there in the church of San Francesco alla Rocca. His funeral monument is attributed to Arnolfo di Cambio. Adrian V was the third pope in the "Year of Four Popes" of 1276. He annulled Pope Gregory X's bull on the holding of papal conclaves, but died before enacting new regulations. There exists a lack of historical evidence about Adrian V’s avaricious behavior. Some scholars believe that Dante’s view of Adrian V emanated from reading excerpts from John of Salisbury's Policraticus, in which the author anonymously attributed the behavior of avarice to Adrian IV. Dante likely interpreted the excerpts as referring to Adrian V instead of Adrian IV. Adrian V describes that he had to detach himself from the love of worldly things that came to be after he was assigned the papal sit in the short period he was a pope (Purgatorio 19.106 114).