Кіріспе
14 ғасырдағы испан кардиналы, архиепископ, Толедоның канцлері және шіркеу басшысы Гил Альварес Каррильо де Альборноз (Gil de Albornoz; шамамен 1295/1310 – 23 тамыз 1367), испандық кардинал, 13 мамыр 1338 жылдан 17 желтоқсан 1350 жылға дейін Толедо архиепископы. 1352 жылдың желтоқсанынан 23 тамыз 1364 жылға дейін Ұлы жазалаушы. 17 желтоқсан 1350 жылдан 1356 жылдың желтоқсанына дейін Сан-Клементе атағын иеленген кардинал-қасиетті. 1356 жылдың желтоқсанынан 23 тамыз 1364 жылға дейін Сабинаның кардинал-епископы. 30 маусым 1353 жылдан 1357 жылға дейінгі кардинал-легат және генерал-викар, ол кондотьер ретінде Папа мемлекеттерінің жалдамалы әскерлерін Италиядағы аумақтарды қайта басып алу үшін екі жорыққа басқарды және мемлекет қайраткері болды. Альборноз Испанияның Карраскоса-дель-Кампо қаласында дүниеге келген. Сарагосада өсіп, анасының ағасымен бірге білім алған Альборноз Тулузада заңгерлік білімін жалғастырды. Толедо архиепископы ретінде ол екі реформалық синод өткізді және өмірі бойы әскери шеберлігін көрсетті. 1340 жылы Рио-Саладо шайқасында Мароккодан келген маринидтердің шапқыншылығына қарсы күресті және 1344 жылы Алгесирас қаласын алғанда архиепископтық әскерін басқарды. 1350 жылы Папа Клемент VI Альборнозды әскери және дипломатиялық қабілеттерін мойындап, Сан-Клементтің кардинал-қасиеттісі етіп тағайындады. 1352 жылы Папа Иннокентий VI сайланғаннан кейін Альборноз бас қамаушы болып тағайындалып, «Тыныштық періштесі» деген лақап алды. Бірақ, бұл атау кейіннен Папа мемлекеттеріндегі жорықтарға басшылық еткен кезде иронияға толы болды. 1353 жылы Папа Иннокентий VI Альборнозды Италияға жіберіп, Папа мемлекеттерінде Папаның билігін қалпына келтіруді мақсат етті. Ол жалдамалы әскердің басшылығымен түрлі билеушілерге қарсы бірнеше сәтті жорықтар жасап, Папа мемлекеттерінің аумағын кеңейтті. Италияда болған кезінде Альборноз Constitutiones Sanctæ Matris Ecclesiæ-ні жариялады, ол 1816 жылға дейін Папа мемлекеттерін және олардың провинцияларын тиімді реттеді. Он жылдық соғысқа және көптеген сәтті жорықтарға қарамастан, Альборноздың күш-жігері Италияда толық бейбітшілік пен тұрақтылықты қамтамасыз етпеді. Папа мемлекеті де үздіксіз қақтығыстарға тап болды, ал жалдамалы әскерлер Италияны аралап, қантөгіс пен келіспеушілікті одан әрі таратып, жайратты. Дегенмен, 1367 жылы Папа Урбан V Альборнозға көрсеткен қызметі үшін ризашылық білдіріп, оны Болоньяға елші етіп тағайындады. Әскери және дипломатиялық жетістіктерінен басқа, Альборноз білім беру саласында да елеулі із қалдырды. 1364 жылы ол Кастилия, Арагон және Португалия студенттеріне пайдасын тигізу үшін Болоньяда Сан-Клемент колледжін құрды, оларға бірегей оқу мүмкіндігін ұсынды. Альборноз Леон және Арагон патшаларының ұрпағы және Болоньяның академиялық институты – Collegio di Spagna-ның негізін қалаушы болды.
Gil Álvarez Carrillo de Albornoz more commonly Gil de Albornoz (lang es; c. 1295/1310 – 23 August 1367), was a Spanish curial cardinal, archbishop of Toledo from 13 May 1338 to 17 December 1350. Grand Penitentiary from December 1352 to August 23, 1364. Cardinal priest with the title of San Clemente from December 17, 1350 to December 1356. Cardinal bishop of Sabina from December 1356 to August 23, 1364. Cardinal legate and vicar general from 30 June 1353 to 1357, who led as condottiere Papal States mercenary armies in two campaigns to reconquer territory in Italy, and statesman. Albornoz was born in Carrascosa del Campo, Spain. Raised in Zaragoza and educated alongside his mother's brother, Albornoz pursued his studies in law at Toulouse. As the Archbishop of Toledo, he held two reform synods, and throughout his career, he demonstrated his military prowess. He fought against a Marinid invasion from Morocco in 1340 at the Battle of Río Salado and led the armed levy of his archbishopric at the taking of Algeciras in 1344. In 1350, Pope Clement VI appointed Albornoz as a cardinal priest of S. Clemente, recognizing his military and diplomatic abilities. Shortly after Pope Innocent VI's election in 1352, Albornoz was appointed grand penitentiary and given the epithet "Angel of Peace." However, this title would become an ironic misnomer as he later led campaigns in the Papal States. In 1353, Pope Innocent VI sent Albornoz to Italy with the goal of restoring papal authority in the Church states. Leading a small mercenary army, he embarked on a series of successful campaigns against various rulers, ultimately expanding the territories of the Papal States. During his time in Italy, Albornoz issued the Constitutiones Sanctæ Matris Ecclesiæ, which effectively regulated the Papal States and their division into provinces until 1816. Despite a decade of warfare and multiple successful campaigns, Albornoz's efforts did not completely secure peace and stability in Italy. The Papal State itself faced ongoing conflicts, and mercenary companies roamed Italy, spreading further bloodshed and strife. Regardless, as a mark of gratitude for his service, Pope Urban V appointed Albornoz as legate at Bologna in 1367. In addition to his military and diplomatic achievements, Albornoz left a lasting legacy in the field of education. In 1364, he founded the College of Saint Clement in Bologna to benefit Castilian, Aragonese, and Portuguese students, providing them with a unique learning opportunity. Albornoz was a descendant of the kings of León and Aragón and founder of the Collegio di Spagna, an academic institution of Bologna.
Ерте өмір
Альборноз Гарсиалуарес Альборноздың IV иесінің ұлы болды. Испандық: Gil de Albornoz de nacion Español, natural de la ciudad de Cuenca, del linaje esclarescido de los Albornozes hijo de Garcialuarez de Albornoz, Señor de muchos pueblos: тегі Леон королі Алонсо Пятағы және оның әйелі Дона Тереза де Луна, Арагон королі дон Хаймеден тарайды. Ағылшынша: Гил де Альборноз испан ұлтынан, Куэнка қаласында туған, Альборноз әулетінің ағартылған ұрпағы, көптеген қалалардың иесі Гарсиалуарес де Альборноздың ұлы: Леон королі Алонсо Пятағы мен Дона Тереза де Лунадан тікелей тараған, Арагон королі дон Хаймеден тарайтын жоғары текті әулеттен шыққан. Болашақ король Альфонсо XI-нің тәрбиешісі, бастапқыда Унья, Куэнкадан және Дона Тереза де Луна, Толедо архиепископы және танымал Каррильо отбасының мүшесі. Ол 1302 жылдың соңында немесе 1303 жылдың басында Карраскоса-дель-Кампода (Куэнка) дүниеге келді. Анасының інісімен Сарагосада тәрбиеленіп, білім алды, Тулузада құқық білімін оқыды. 1340 жылы Рио-Саладо шайқасында Мароккодан келген маринидтердің шабуылына қарсы сәтті күресті, ал 1344 жылы Алхесирас қаласын алғанда архиепископтығының қарулы жасағын басқарды. Толедо архиепископы ретінде екі реформалық синод өткізді: біреуі 1339 жылдың мамырында Толедода, екіншісі 1347 жылдың сәуірінде Алкалада. 1343 жылы ол Авиньондағы папа Климент VI-ға шіркеу кірісінен салық алу туралы келісімдерді жүргізу үшін жіберілді. Альборноз 1350 жылдың наурыз айында король Альфонсо XI қайтыс болғаннан кейін Испаниядан кетіп, ешқашан оралмады. Ол Педро Кастильскийден қорқып қашқан деген әңгімелер бар, бірақ замандас дәлелдері жоқ. Оның әскери және дипломатиялық қабілеті папаға белгілі болды, сол жылдың желтоқсанында оны Сан-Клементтің кардинал-қасиетшісі етіп тағайындады, содан кейін Толедо архиепископтығынан бас тартты. 1352 жылдың желтоқсанында папа Иннокентий VI сайланғаннан кейін ол тез арада үлкен пенитенциарий болып тағайындалды және «Тыныштық періштесі» деген лақап алды, бірақ Папалық мемлекеттердегі болашақ науқандарын ескере отырып, бұл тез арада ирониялық атауға айналды.
Gil de Albornoz of Spanish nation, native of the city of Cuenca, of the enlightened lineage of the Albornozes son of Garcialuarez de Albornoz, Lord of many towns: descended by straight line from the lineage of Alonso Quinto King of Leon, and Doña Teresa de Luna his wife, of the high lineage of Don Iayme King of Aragon. tutor to the future King Alfonso XI, originally from Uña, Cuenca, and Doña Teresa de Luna, sister of es, archbishop of Toledo and a member of the prominent Carrillo family. He was born in late 1302 or early 1303, in Carrascosa del Campo, (Cuenca). He was raised and educated in Zaragoza, with his mother's brother, and studied law in Toulouse. At the battle of Río Salado he successfully fought against a Marinid invasion from Morocco in 1340, and at the taking of Algeciras in 1344 he led the armed levy of his archbishopric. As Archbishop of Toledo he held two reform synods; one at Toledo in May 1339, the other at Alcalá in April 1347. In 1343 he had been sent to Pope Clement VI at Avignon to negotiate a grant of a tax on the revenues of the Church for the Crusade. Albornoz left Spain on the death of the king Alfonso XI in March 1350, and never returned. It has been said, but not on contemporary evidence, that he fled from fear of Pedro of Castile. His military and diplomatic ability became known to the pope, who made him a cardinal priest of S. Clemente in December of that year, at which point he resigned the archbishopric of Toledo. He was appointed grand penitentiary shortly after election of Pope Innocent VI in December 1352 and given the epithet "Angel of Peace", a title which quickly became an ironic misnomer given his future campaigns in the Papal States.
Бірінші
1353 жылы Иннокентий VI оны шағын жалдамалы әскердің басында Италияға, Папалық билікті Папалық штаттарында қалпына келтіру мақсатымен жіберді. Милан архиепископы Джованни Висконтидің, сондай-ақ Пиза, Флоренция және Сиена архиепископтарының қолдауын алғаннан кейін, ол Лацио мен Умбриядағы Папалық территорияларының көп бөлігін басып алған Витербоның иесі Джованни ди Викоға қарсы науқан бастады. 1354 жылғы 10 наурыздағы Витербо шайқасында Джованни жеңіліске ұшырады және бас ие тұру туралы шартқа қол қойды. Витербодағы өкіметін бекіту үшін ол бірден Сан-Фаустино шіркеуінің жанында сарай салуға шешім қабылдады. Бүгінде Палаццо Ломеллино ди Арагона Карневалини деп аталатын бұл сарай 1944 жылы келген зардаптардан кейін қайта жаңартылды. Онда Этрус өнері мұражайы орналасқан. Альборноз содан кейін Риминидің Малатесталарына және Форлидің Орделаффилеріне қарсы Марке және Романьяға көшті. Папалық қолбасшы Родольфо II да Варано, Камериноның иесі, Галеотто Малатестаны жеңіп, оның отбасын Папаның адал одақтасы болуға мәжбүр етті. Бұдан кейін Урбиноның Монтефельтролары мен Равеннаның да Поленталары, сондай-ақ Сенигалия және Анкона қалалары бас иді. 1356 жылдың соңында Альборноз Сабина епископы болып тағайындалды. Осы кезде тек Фаэнцаның Джованни Манфредиі мен Форлидің Франческо II Орделаффиі ғана Папаның территорияларын қайта басып алуына қарсы тұрды. Альборноз бұрынғысын ғана бас ие тұрғызған кезде 1357 жылы қайта шақырылды, оның орнына Клуни аббаты Андроин де ла Рош келді. Кету алдында, 1357 жылғы 29 сәуірде барлық Папалық викарийлермен өткен кездесуде Альборноз Папалық штаттары мен оның провинцияларға бөлінуіне қатысты барлық мәселелерді реттейтін Constitutiones Sanctæ Matris Ecclesiæ құжатын жариялады. Ол 1816 жылға дейін күшінде болды.
Екінші
Кардинал Авиньонға келген кезде Pater Ecclesiæ атағымен құрметтелді. Дегенмен, ол онда қысқа ғана уақыт болды, себебі Джованни ди Вико мен Франческо Орделаффи (әйгілі кондотьеро Конрад фон Ландаудың «Ұлы ротасын» жалдаған) оның соңғы бағындыруларының нәзік тепе-теңдігіне қауіп төндірді. Италияға оралған Альборноз Ландаумен келісімге келді, нәтижесінде Орделаффи 1359 жылдың 4 шілдесінде қарсыласуды тоқтатты. Содан кейін ол Папа атынан Сент-Пьердің иелігіндегі Паптық басқарудың жалпы ережелерін – Constitutiones Sanctae Matri Ecclesiae-ді жариялады. Альборноз Папалық мемлекеттерді жаңартқанда тек Болонья ғана қалды. Қалаға Миланның Бернабо Висконтисы шабуыл жасағанда, оның билеушісі Джованни д’Оледжо оны Альборнозға беруге шешім қабылдады. Осы уақытта Иннокентий қайтыс болды: испан кардиналы тиарадан бас тартты, ал Урбан V сайланды. Оның басшылығымен Альборноз Висконтиға қарсы әскери науқанды бастады, бірақ барлық шабуылдар сәтсіз аяқталған соң, Урбан оған қарсы крест жорығын жариялады. Урбанның ең басты тілегі түріктерге қарсы крест жорығы болғандықтан, екі тарап асығыс бейбітшілікке келді, бұл Висконти үшін өте тиімді болды. Альборноздың талмай еңбегі он жылдық соғыс пен қасіретке әкелді, оның шыңы – Папалық мақсатқа адал Цезена қаласының қырғыны, онда Папалық әскерлері қаланың барлық халқын атқылап, Урбан V-тің Римге жолын ашты (1367 жыл). Альборноз елші ретінде адамдарды басқаруда шебер және тиімді жауынгер екенін көрсетті. Ол Авиньон түрмесінен босатылған Кола ди Риенцоны (Римдегі азаматтық бостандықтың бұрынғы көшбасшысы) пайдаланудан бастады. 1354 жылы трибун өлтірілгеннен кейін Альборноз Папаның билігін қайта орнату үшін хитролық пен күш қолданып, үлкен жетістіктерге жетті. Алайда, Альборноз жүргізген он жылдық қанды соғыс Италияны бейбіт етуге көп әсер етпеді, себебі қазір төрт жалдамалы рота Италияны кезіп, қантөгіс пен жанжалдарды таратуда. Папалық мемлекет те толығымен бейбіттенбеген еді; 1361 жылдан 1367 жылға дейін Рим мен Велетри арасында қатыгез және қирату соғысы болды, ал 1366 жылы Кампанияда жалпы көтеріліс болды. Осының барлығына қарамастан, ризашылығының белгісі ретінде Папа оны 1367 жылы Болоньяға легат етіп тағайындады, бірақ ол сол жылы Витербода қайтыс болды. Өзінің тілегі бойынша оның денесі Толедоға жеткізілді, онда Кастилиялық Генрих оны патшалық құрметпен жерледі. Альборноз 1364 жылы Кастилиялық, Арагондық және Португалиялық студенттердің игілігі үшін Болоньядағы Сент-Клемент колледжін құрды.
Архиепископ
Ол өзінің ағасы Химено де Лунаның орнын басып, Толедо соборының бөлімі тарапынан архиепископ болып сайланды. Сайлауды Папа Бенедикт XII 1338 жылдың 13 мамырында Авиньондағы Паптық Сыртқы істер министрлігінің жарлығымен бекітті, онда ол диакон, Калатрава орденінің архдиаконы, Паптық капелланы және Декреттер докторы ретінде тілге алынды.