Кіріспе

Чилидің оңтүстігіндегі арал Navarino аралы (Lang es) - Чилидің солтүстігіндегі Isla Grande de Tierra del Fuego аралы мен оңтүстігіндегі Хорн түбегінің арасында орналасқан арал. Арал Чилидегі және әлемдегі ең оңтүстік коммуна Кабо-де-Хорнос коммунасының бір бөлігін құрайды, ол Магеллан және Чили Антарктикасының XII аймағындағы Антарктика Чилена провинциясына жатады. Оның халқы негізінен коммуналды астанада, Пуэрто-Уильямста және Пуэрто-Наварино, Рио-Гуанако және Пуэрто-Торо сияқты шағын елді мекендерде шоғырланған. Аралдың ең биік нүктесі - Пико Наварино. Арал балық аулаушылар үшін танымал орын.

Тарих

Наварино аралына алғаш рет 1624 жылы Жаков Эрмиттің флоты қоныс аударған. Кейін аралға 1829 жылы Филипп Паркер Кинг пен Роберт Фицройдың қолбасшылығымен , Наварино шайқасы есімімен аталған . Наварино аралының еуропалық байланыс тарихынан кейінгі тарихында Снайп оқиғасы сияқты маңызды оқиғалар бар. 1958 жылы Бигль арнасының шекаралық сызығы туралы дау Чили мен Аргентина арасындағы әскери оқиғаға әкелді. Бұл қақтығыс екі ел де иелік ететін Пиктон аралы мен Наварино аралының арасындағы өмір сүруге жарамсыз арал Снайпқа қатысты егемендік құқықтарының айналасында болды. Жағдай Чили мен Аргентина күштерінің маяктарды салуы және кейіннен жоюы және екі жақтың да әскери орналасуымен күшейді. Ақырында келісімге қол жеткізілді, бұл аргентиналық әскердің аралдан кетуіне және маяксыз статус-кво орнатуына әкелді. Аралдың кішігірім бөлігіне қатысты дау кейіннен 1984 жылғы Бейбітшілік және достық туралы келісіммен шешіліп, Чилидің аумағы ретінде танылды. Сонымен қатар, Аргентина үкіметі 1940 жылдары Канадалық бобрды енгізу Наварино аралында үлкен экологиялық әсер етті. Табиғи жыртқышсыз бобёрлер айналадағы, әсіресе аралдың ағаш популяцияларына елеулі өзгерістер әкелді. Тарих пен археология Наварино аралы мен оның маңындағы секторлардың ең құнды ресурсы болуы мүмкін. Бұл аймақта Яхган археологиялық ескерткіштерінің саны әлемде ең көп деп саналады. Яхган - бұл көшпелі халық, олар маусымдық негізде уақытша қоныстар салумен танымал. Олардың қоралары азық-түлік үшін балық аулауға және жинаған көкөністерге тәуелді екенін көрсетеді. Улая шығанағының маңында шамамен 10 000 жыл бұрын пайда болған мегалит Яган археологиялық орны бар. Төменгі алқаптарда сарайлардың көптеген қалдықтары табылған. Яхган халқының мәдениеті туристерді қызықтырады. Аймақтық музейде Мартин Гусинде антропологиялық музейінде Яган мәдениеті: олардың үйлері, балық аулау және қолөнер түрлері; сондай-ақ 19-ғасырдағы ағылшын миссияларының қалдықтарын көруге болады. Су құстары, аралдың геологиясы мен ботаникасы туристерді де тартады. Наварино аралының айналасындағы сулар Снайп оқиғасының орны болды. Бұл 1958 жылы Чили мен Аргентина арасында Бигль арнасындағы даулы шекара сызығының нәтижесінде болған әскери оқиға. Снайп оқиғасы Чили мен Аргентина арасындағы кең ауқымды Бигл қақтығысының бір бөлігі болды, бұл 1978 жылы екі елді де соғыстың шетіне әкелді. Екі ел де аймақтың егемендік құқықтары мен Пиктон аралы мен Наварино аралының арасындағы қоныстанбайтын арал Снайп туралы келіспеді, оны екеуі де талап етті. Чилиліктер аралдың айналасындағы су жолын Бигль каналы деп атайды, бірақ Аргентинада оны Бигль каналы Наварино аралының оңтүстігіне қарай жүреді деп есептегендіктен, Моат каналы деп атады.

Этимология

1624 жылы Жакус Эрмиттің флоты Наварино аралына алғаш рет келген еуропалықтар болды. Олар аралдың жергілікті атауын Вулла деп жазды. HMS Бигл Филип Паркер Кинг пен Роберт Фицройдың командалығымен аралды 1829 жылы басталған зерттеудің бір бөлігі ретінде аралда болды. Олар аралды Осман империясына қарсы грек Тәуелсіздік соғысының бұрылыс нүктесі болған Наварино шайқасы (1827) бойынша атады.

Ерекшеліктері

Наварино аралының жағалауындағы құстар мен өсімдіктермен қоршалған, құнарлы аралдар мен арналар арасында каякпен жүзуге мүмкіндік бар. Мюррей арнасында балық аулау бар. Сонымен қатар, Бигл арнасының солтүстік-батыс бұрышындағы мұздықтарды (Альберто де Агостини ұлттық паркіне орналасқан) және Хорн мысығы мен Чили Антарктидасына қарай кемемен саяхаттауға болады. Бұл таудың айналасында "Диентес де Наварино" деп аталатын жаяу жүргіншілер жолы бар. Жолда Силидің Табиғи ресурстар министрлігі 2001 жылы Lonely Planet нұсқаулығының авторына арналған Cerro Clem және Montes Lindenmayer деп аталатын шыңдарды өтеді. Сондай-ақ, тау-кен үстіне көтерілу үшін де жерлер бар. Аралда бірнеше ферма құрылған. Аралдың солтүстік бөлігі атпен саяхаттауға қолайлы. Наваррино көлінде ласось көлі мол, ал аралдың солтүстік жағалауында теңіз снук балық аулауға қолайлы терең шығанақтарға кіреді.

Климат

Аралдың полярлық тундралық климаты бар (Köppen: ET). Солтүстік жағалау жолағында, Пуэрто-Уильямс орналасқан жерде, жылдық орташа жауын-шашын мөлшері - , орташа температурасы - , ең жылы айда орташа температура - , ал ең суық айда . Оңтүстіктегі жауын-шашын мөлшері шамамен , температураның аздап төмендеуімен. Жауын-шашын жыл бойы біркелкі бөлінеді, кейбіреулері қар болып түседі. Аралдың оңтүстік бөлігінде, Наварино және Виндхонд көлдерін қоса алғанда, жауын-шашынның көбеюі, жазғы температураның төмендеуі және қысқы температураның көтерілуі байқалады.

Флора

Аралдың солтүстік шетіндегі өсімдіктер жапырақты Магеллан орманымен сипатталады, оның сипаттамалары Ленга буы (Nothofagus pumilio), ең құрғақ жерлерде Нирре буы (Nothofagus antarctica), ең ылғалды жерлерде Магелланның Coihue (Nothofagus betuloides) және кейбір бұталар мен Магеллан могильдері дренажы нашар аймақтарда. Оңтүстікте Магелланның жаңбырлы ормандары орналасқан, бұл жауын-шашынның көбеюімен, биіктіктің жоғары болуымен және судың ағып кетуінің жақсаруымен байланысты. Характерлі түрі - Nothofagus betuloides (Магаланский коихью), олар биіктіктегі немесе желге ұшыраған жағалаулардағы таза қауымдастықтарды құрайды. Аралдың оңтүстік бөлігінде, Наварино және Виндхонд көлдерін қоршап тұрған аймақтар мен оңтүстік жағалауда Магеллан баурайының өсімдіктері бар. Бұған өсімдіктер қауымдастығы, Esfagnosa Tundra (Sphagnum magellanicum) және Pulvinada Tundra (Donatia fascicularis Astelia pumila) жатады. Биіктікте жер бетін Анд шөлдері құрайды, онда ағаштар мен биік бұталар жоқ, өсімдіктер 30% -дан аз.

Фауна

Айналадағы Tierra del Fuego сияқты Navarino аралы да инвазивті бобёрлардың әсерінен қатты зардап шекті. Канадалық бобёрларды 1940 жылдары Аргентина үкіметі осы аймақта тері саудасын бастау үшін Отын жеріне әкелді. Табиғи жыртқыш жоқ болғандықтан, бобёрлар жақын аралдарға тез тарады. Отын жері мен Наварино аралындағы ағаштар табиғи қорғанысқа ие болмағандықтан, олар бобёрлар құлатып тастағаннан кейін қалпына келе алмайды. Солтүстік Техас университетінің зерттеушілері Наварино аралын зерттегенде, бобров дамбаларының артында баяу қозғалатын су аралға екі инвазивті түрді - мыскылдас құс пен норканы тартқанын анықтады. Бұл жануарлар мысықтарға жем болса, жергілікті қаздар мен қаздарды да жейді.

Табиғи және мәдени ерекшеліктері

Мәдени тарихи орындар - Баия-Вулаия және Дуглас-Крик ағылшын миссиясы. Үлкен Стерлинг үйі, 1869 жылы Англиядан ағылшын миссионерлері алып келген темірден жасалған құрылыс, Ушуаяда болған. Ол Бая Техникаға көшірілді, содан кейін Дуглас-Крикке миссионерлік пайдалану үшін орнатылды. Бая Мехилонестегі Яхган зиратында ХХ ғасырдың бірінші жартысына жататын қабірлер діни синкретизм элементтерін көрсетеді. Вилла Укика - Пуэрто-Уильямс ауданы, онда Ямананың соңғы бірнеше адамдары тұрады. Басқа елді мекендер - Пуэрто Наварино ауылы, патша крабтардың балық аулау порты және әлемдегі ең оңтүстік "елді мекен" деп есептелетін Пуэрто Торо. Исла Наварино және оны қоршаған аралдар 2005 жылы маусым айында ЮНЕСКО-ның биосфералық қорығы деп жарияланды, ол Кабо-де-Хорнос биосфералық қорығы деп аталады.

Қол жеткізу

Пуэрто-Вильямсқа Пунта-Аренастан әуе арқылы, Guardiamarina Zañartu әуежайы арқылы DAP арқылы жетуге болады, жексенбіден басқа күн сайын. Сонымен қатар апта сайын Магеллан бұғазы мен Брекнок, Кокберн және Бигл арналарын кесіп өтетін паром бар. Қайықпен сапар 30 - 36 сағатқа созылады. 2011 жылдың қаңтарынан бастап Ушуая мен Исла Наварино арасында моторлы қайықпен коммерциялық байланыс болды.