Кіріспе
Апсара индуистік мифологияда Прамлоха - индуистік мифологиядағы апсара, ол әдемі, көктегі қыз ретінде сипатталады. Ол риши Кандуның әңгімесінде кездеседі.
Pramlocha is an apsara in Hindu mythology, described as a beautiful, celestial damsel. She appears in the story of the rishi Kandu.
Аңыз
Брахма Пуранада Прамлохаға Сварганың патшасы Индра, үш әлемді жан-жақтан күйдірген риши Кандуның қайырымдылығын бұзуды тапсырады. Ол қызды өзінің сұлулығы мен жастығына, нәзік белін және тартымды көкіректеріне мақтан тұтады. Апсара дананың ерлігін білгеннен кейін, қатты уайымдап, Индрадан Менака, Урваши немесе Рамбханы таңдауын сұрайды. Индра оған Кама, Васанта және жұмсақ желдің көмегімен бұл тапсырманы орындауға болатынын айтады, ол бұған келіседі. Ол ағаш, гүл, көлдермен толған Канду ой жүгірткен орманға жетеді. Ол "Камның жебелерімен оны бөлініп шығарамын" деп ант берді: тек қана аз қашықтықта өзен жағасында тұрған, оның дауысында кукушканың тәттілігі бар керемет аспан қыз әндерін қуана-қуана айта бастады. Құсбегіштің бір сәтсіз, бірақ сүйкімді дыбысы естіліп, Васанта өзінің бар күшін жұмсайды. Оның мекені Малайя тауында орналасқан, сол жерде желдеткіш желдің соғатыны соншалық, керемет гүлдер кішкентай немесе үлкен үйінділерге жайлап құлап түседі. Қасқырдың қолындағы гүлді жебелер Қамаға жақындап, оның санасын қоздырды. Әннің тәтті дауысын естіген дана таңғалып, ақыл-ойына Каманың жебелері ұшырады. Ол әдемі қашқан әйел тұрған жерге барды. Оны көргенде, ол қатты таң қалды, оның көздері жарқырап, Оның бүкіл денесі қорқынышқа толы болды. Оның сырт киімінің үстіне бір нәрсе түсіп қалды. Ол қыздың кім екенін сұрағанда, қатты ашуланды. Прамлоха өзінің оның құлы екенін, оның бұйрықтарын орындауға дайын екенін айтады. Қуаныштан Кандю апсараны қолына алып, өз үйіне барады. Ол өзінің жастық шағындағы кейіп-құлқына қайта оралды, ол тәңірлік әшекейлер мен әдемі атрибуттармен әшекейленген, өйткені оның қайырымдылығы күшті болды. Ол өзінің Ведалық міндеттерін орындауға немкетті қарап, күні-түні қызбен жыныстық қатынасқа түседі. Мандара аңғарында ол онымен бір ғасыр бойы махаббат құрды, содан кейін ол оның көкке қайтуға рұқсатын сұрады. Ол оған тағы бірнеше күн қалуға бұйырды, тағы бір ғасыр өтті. Осы уақыттан кейін әйел қайтадан өтініш білдіргенде, күйеуі тағы бірнеше күн бойы онымен бірге болуды сұрады. Ол қорқынышты брахманның қарғысына ұшырап қалмаудан қорқып, онымен бірге болды, ал ол оған өзінің сезімдерін білдірді. Бір күні ол шатырдан шашып шығып, сандхьявандана, яғни кешкі намазын оқыды. Апсара таңғалып, дананың өткен уақыттың бір күндік уақытқа тең екенін түсінді. Прамлоха оған өзінің келгеніне тоғыз жүз жеті жыл, алты ай және үш күн өткенін айтады. Оның қатаңдық күші оның ғашықтық әрекеттерімен сөндірілгенін түсінген ол оны жүкті екенін түсінбей, қуды. Қыз дірілдеп ағаштан ағашқа жүгіріп, ұрығы тер болып, аяқтарынан шығып, ағаш пен айдың жарығымен емделеді. Осы бала, Мариса, Прахетастың әйелі және Дакшаның анасы болды.
text=Standing on the banks of the river, only a very short distance from him, that excellent celestial damsel with the sweetness of the cuckoo in her voice began to sing songs merrily. An untimely but sweet and charming note of the cuckoo was heard and Vasanta exerted his full force. A gentle breeze with his abode in the Malaya mountain blew there making the excellent flowers fall down gently into small or big heaps. Holding the flowery arrows, Kama went near that sage and made his mind agitated. On hearing the sweet sound of the song the sage was surprised and his mind was afflicted by the arrows of Kāma. He went to the place where the lady of beautiful eyebrows was standing. On seeing her he was delighted with wonder; his eyes beamed. He experienced horripilation all over his body. His upper garment dropped down. He was completely upset.|title=Brahma Purana|source=Chapter 69
When enquired about her identity. Pramlocha declares herself to be his servant maid, willing to do his bidding. Enraptured, Kandu takes the apsara by her hand and goes to his hermitage. He assumed his youthful form within, bedecked in divine ornaments and handsome attributes due to the power of his penance. Neglecting to perform his Vedic duties, he jubilantly engaged in sexual intercourse with her day and night. In the valley of Mandara, he made love to her for a century, after which she requested his permission to return to heaven. He ordered her to stay for a few more days, and another century elapsed. When she repeated her request after this period, he sought her company for a few more days. Afraid of being cursed by the formidable Brahmin, she stayed with him, and he indulged her with his affections. One day, he rushed out of his hut in a hurry to perform his sandhyavandana, his dusk prayers, and the puzzled apsara realises that the sage believed that all the time that had elapsed had been within the duration of a single day. Pramlocha reveals to him that nine hundred and seven years, six months and three days, had passed since she had arrived. Realising that the power of his austerities had been extinguished by his amorous activities, he banishes her, not realising that she is pregnant. The trembling damsel ran from tree to tree, the foetus she carried appearing out of her limbs in the form of sweat and nursed by the trees and the moonlight. This child, Marisha, became the wife of Prachetas, and the mother of Daksha.