Кіріспе

Aix en Provence иеленулері - 1611 жылы Aix en Provence (Оңтүстік Франция) Урсулин монахтарының арасында болған жын-перілерге билік етудің бірқатар оқиғалары. Әкесі Луи Гауфридиге шайтанмен келісім жасасу арқылы адамға билік бағындыруда айып тағылып, сотталды. 1611 жылы сәуірде ол өлтіріліп, денесі өртеліп, атып өлтірілді. Бұл іс 20 жылдан астам уақыт өткен соң Лудда Урбен Грандьеді айыптау және өлтіру үшін құқықтық прецедент болды. Бұл оқиға 1611 жылы басқа монастырларға таралып, сиқыршыны өртеп жіберуге әкелді. Мадлен де Демандолькс де ла Палуд 17 жастағы жас француз аристократы болды. Бұл жердегі діни қызметкер - Луи Гауфриди әкесінің баласы. 1607 жылы Демандолькс Марсельдегі Урсулиндер монастырына кірді, онда ол Gaufridi-мен жақын қарым-қатынаста болғанын мойындады. Содан кейін анасы оны Экске жіберді, ол Демандольксті Гауфридиден алыстатты. 1609 жылдың жазында Демандолькстің сезімталдық, діріл және басқа да жын-перілер иеленуінің белгілері пайда болды. Жынды қуып шығаруға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз болды. Айкс қаласында діни қызметкер Гауфридиге оның жыныстық қатынаста болғаны туралы айтқанда, ол мұны жоққа шығарды. Кейіннен 1642 жылы және 1652 жылы оны сиқыршылықта айыптады. Отбасы оны тастап кетті, ол айыппұл төлеп, 10 жыл түрмеде отырды, содан кейін ол Франциядағы Шатовиуге жіберілді, ол 1670 жылы қайтыс болды. Дене шынықтыру және спорт саласындағы халықаралық конференцияның төрағасы А. Алайда, Мишель Гауфридиді Марсельдің приходтық діни қызметкері ретінде емес, Экстегі монахтардың рухани жетекшісі ретінде қарастырады, онда олардың көпшілігі бірқалыпты өмір мен шамадан тыс қиялға байланысты діни қызметкерге ғашық болды. Ол Капео қызғаныш пен "біршама ақылдан адасқан" деп ойлайды. Марсель Гауфридиді қолдады, өйткені Авиньондағы инквизицияның өздерінің айналасына таралуын көргісі келмеді. Епископ пен кафедра бұл жағдайды монахтардың діни қызметкерлерге деген жеккөрушілігіне байланысты деп есептеді. Францискандар да Гауфридиді қолдады. Бірде, монастырь оның киелі монументін орнатқанда, Капео: "Гауфриди сиқыршы емес, сондықтан оны тұтқындауға болмайды" деді. Кейін ол қалпына келіп, капуциндар шайтанды шындықты айту үшін ант беруге мәжбүр ете алмағанын айтты. Гауфридидің Парламенттегі шағымын Михаэлис бастады, ол бірінші болып шағымданды. Кейпоу "Веррин" деген шайтанның билігінен өтті деп мәлімдеді. Кейде ол "Жақсылық атасының" сөздерін қайталайды. Партияларды тергеу көптеген көрермендерді тартты, ал Капео көп ұзамай Микаэлистің уағыздауын басып шықты. Мишельдің айтуынша, егер ол Капео болса, Мишелис оны тоқтатқан болар еді. Жалпы сенімі жоқ болғандықтан, Гауфриди өзінің куәлігі бойынша ғана сотталмас еді, бірақ жас Деммондалькс Капеодан қорқып, өзін де айыптаудан қорыққандықтан, қарт әйелдің айтқандарын растады. Сотта Гауфриди әкесінен азаптау арқылы алынған мойындаудан қатаң бас тартты. Соттың көзінде наразылық пайдасыз болды: қол қойылған мойындау және келісім-шарт діни қызметкерді өртеп өлтіруге үкім шығаруға жеткілікті дәлел болды. Үкім шығарылғаннан кейін де инквизиторлар Гауфридидің кінәлілерінің есімдерін сұрастыра берді.

Экс-ан-Прованс үкімі

1611 жылы 30 сәуірде Гауфриди атаны өлтірген күн. Басы мен аяғы жалаңаш, мойнына арқан байланған Гауфриди Құдайдан кешірім сұрап, азаптаушыларға тапсырылды. Азаптау мен қысымнан кейін әлі де тірі Гауфридиді садақшылар сүйретіп, бес сағат бойы Aix көшелерінде сүйретіп, жазалау орнына жетті. Діни қызметкердің денесі күлге айналғанға дейін, оны құшақтап өлтіруі мүмкін болды. Гауфридидің өлім жазасына кесілгеннен кейін дереу Демандолькс кенеттен барлық иеліктен босаған сияқты. Оның серігі, жын-перілерге шалдыққан Луиза Капео бауырлас өлгенше жынның билігінде болды. Капео 1611 жылы шілдеде өлім жазасына кесілген соқыр қызды айыптапты. Екі әйел бауырласты да монастырьден қуып жіберді, бірақ Мадлен инквизицияның бақылауында қалды. 1642 жылы және 1652 жылы оған сиқыршылықпен айыпталды. Екінші сот кезінде Мадленде тағы да Ібілістің белгісі бар екені анықталып, ол түрмеге қамалды. Қартайған шағында ол туысының қарамағына босатылып, 1670 жылы 80 жасында қайтыс болды.

Мұра

Акс қаласында басталған истерия Гаффридидің үкімімен және монахтар қуумен аяқталмады. 1613 жылы, екі жылдан кейін, билік ету истериясы Лиллге тарады, онда үш монах оларды Мария де Сенс бауырлас сиқырлаған деп хабарлады. Мари бауырластың айтқандары екі жыл бұрын Мадлен бауырластың айтқандарына ұқсас еді. 20 жылдан астам уақыт өткен соң, 1634 жылы, Экс-ан-Прованс иеліктері Урбан Грандьеді айыптау және өлтіру үшін прецедент болды.