Кіріспе

Лувьедегі (Нормандия, Франция) иеліктер, Экс-ан-Прованстағы сияқты, 1647 жылы Лувье монастырында болды. Акс және Лудундағы сияқты, діни қызметкерлерді де кінәлау - жын-перілерге билік баққан деген адамдардың мойындауына байланысты болды. Бұл тақырыптағы ақпараттың көзі негізінен "Histoire de Magdelaine Bavent, Religieuse de Louviers, avec son interrogatoir" және т.б. (Мадлен Бавент тарихы, Лувье монахинясы, оның тексеруімен бірге және т.б. ), 4to: Руан, 1652 Мадлен Бавентпен ораториандық сұхбаттан алынған.

Қылмыстар

Мадлен Бавен 1607 жылы Руан қаласында дүниеге келген. Он екі жасында жетім қалған ол кірпіш тігушіге шәкірт болып жұмысқа орналасты, оның бизнесі шіркеудің қамқорлығына байланысты болды. Тарихшы Жюль Мишельдің айтуынша, мекемедің мойындаушысы шәкірттерін Атропа беладонна сияқты нәрсемен есірткілеген болуы мүмкін және оларды "Сабатқа" алып бара жатқанына сендірген. Ол үшін өз еркіне сай жасады, ал он төрт жасар Мадлен төртінші болды. Мадленнің мойындауы тергеуді бастады, ол басқа монахтар Пикард пен Бульдің жасырын демалыс күндеріне әкелгенін, онда жындармен, әсіресе Дагонмен жыныстық қатынас жасағанын хабарлады. Бұл мойындаулар тергеушілердің пікірінше, жынның иеленуінің дәстүрлі белгілері болып саналады: қиылысу, табиғи емес дене қозғалыстары, тілдерде сөйлеу (глосолялия), әдепсіз қорлаулар және тәкаппарлық. Олар Англия мен Америкадағы сияқты кейінірек болған сиқырлы адамдар мен сиқырлы әйелдерді аулаудан ерекшеленеді, өйткені олар жыныстық тақырыптарды қамтиды. Лувьедегі жын-шайтандарды қуып шығару кезінде монахтар әдеттерін көтереді, жыныстық көңіл-күйді сұрайды, лас тіл қолданады және әдепсіз қимылдар жасайды. Лодундағы алғашқы оқиғаға қатысты жергілікті дәрігер Клод Куилет былай деп жазды: "Бұл кедей кішкентай жын-шайтандар, өздерін төрт қабырғаға бөлеп, ғашық болып, жүрек қалауымен жұмыс істейтін меланхоликалық мазасыздыққа түседі, ал шын мәнінде, оларды толықтай емдеу үшін тәннің дәрісі қажет". Бұл кезеңдегі Францияда (XVII ғасырдың басынан аяғына дейін) жын-шайтанның иеленуінің көпшілігі жас әйелдерге қатысты және көбінесе монастырларда пайда болды. Дәрігерлер мен психологтар қазіргі уақытта көптеген әрекеттерді жыныстық истерияға байланыстырады, бұдан көп бұрын Квильет айтқан. Роберт Мандру мен Жан Мартин Шарко XVII ғасырдағы көптеген дәрігерлерді ескерткіш етіп, XIX ғасырдағы француздық анти-католиктік медициналық позитивизм мектебінің арқасында психикалық бұзылулар - негізінен истерия - таңқаларлық мінез-құлықты тудырды деп дәлелдеді. XVII ғасырда түсіндірілген қатты ұстамалар бүгінде эпилепсия мен ұқсас ауруларға нұсқайды деп есептеледі. Франциядағы оқиғалар болған уақытта, жынның билігінен шығу кез келген жеке басының аномалиясын толықтай түсіндіреді. Феминист тарихшылар "истерия" терминін әйелге жек көруші деп қабылдамайды және он жетінші ғасырдағы монастырларды "жыныстық ренжіту және / немесе азғындық және тұрақты ақыл-ойдың тозуы" орындары ретінде сипаттауды қабылдамайды.