Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қарулы күштердегі иерархия элементі
Element of hierarchy in armed forces
Әскери шендер – қарулы күштер, полиция, барлау органдары немесе әскери үлгіде ұйымдастырылған басқа да институттардағы иерархиялық қатынастар жүйесі. Әскери шендер жүйесі әскери иерархиядағы үстемдік, билік және жауапкершілік деңгейлерін анықтайды. Ол әскери басқару тізбегінде билік пен құқықтарды жүзеге асыру принциптерін қамтиды – командирлердің жоғарыдан төменге тізбектей орналасуы арқылы басқаруды жүзеге асыру. Әскери басқару тізбегі ұйымдасқан, бірлескен әрекеттер үшін маңызды құрамдас бөлік құрайды. Көптеген елдерде униформаға бекітілген арнайы белгілер оның иесінің шенін көрсетеді. Әскери тарихтың көп бөлігінде шендік жүйелер әскери операциялар үшін, әсіресе логистика, басқару және үйлестіру салаларында тиімді болып келген. Уақыт өте келе әскери операциялар кеңейіп, күрделене түскенде, әскери шендердің саны артты және шендік жүйелер де күрделірек болды. Шен тек басшылық лауазымын көрсету үшін ғана емес, сонымен қатар жалақы мөлшерін анықтау үшін де қолданылады. Шеннің өсуімен жалақы деңгейі де, жауапкершілік те артады. Қазіргі заманғы қарулы күштерде шендерді пайдалану кең таралған. Коммунистік мемлекеттер кейде шендерді жойды (мысалы, 1918–1935 жылдардағы Кеңес Қызыл Армиясы, 1965–1988 жылдардағы Қытай Халық Азаттық Армиясы және 1966–1991 жылдардағы Албан Халық Армиясы), бірақ басқару және бақылаудағы операциялық қиындықтарға тап болғаннан кейін оларды қайта орнатуға мәжбүр болды.
Military ranks are a system of hierarchical relationships, within armed forces, police, intelligence agencies or other institutions organized along military lines. The military rank system defines dominance, authority, and responsibility in a military hierarchy. It incorporates the principles of exercising power and authority into the military chain of command—the succession of commanders superior to subordinates through which command is exercised. The military chain of command constructs an important component for organized collective action. Uniforms denote the bearer's rank by particular insignia affixed to the uniforms on a number of countries. Ranking systems have been known for most of military history to be advantageous for military operations, in particular with regards to logistics, command, and coordination. As time went on and military operations became larger and more complex, military ranks increased and the ranking systems themselves became more complex. Rank is not only used to designate leadership, but to establish pay grade as well. As rank increases, pay grade follows, but so does the amount of responsibility. Within modern armed forces, the use of ranks is almost universal. Communist states have sometimes abolished ranks (e. g., the Soviet Red Army 1918–1935, the Chinese People's Liberation Army 1965–1988, and the Albanian People's Army 1966–1991), but they have had to re establish them after encountering operational difficulties in command and control.
Грек тілінде
501 жылдан бастап афиналықтар жыл сайын демократия негізі қаланған он "тайпаның" әрқайсысына стратегиялық шен беретін он адамды сайлады. Стратегос "әскер басшысы" дегенді білдіреді және әдетте "генерал" деп аударылады. Бастапқыда бұл генералдар ескі polemarchos ("соғыс басшысы")пен бірге жұмыс істеді, бірақ уақыт өте келе соңғысы генералдық шенге сіңіп кетті: он генералдың әрқайсысы бір күнге polemarchos болып алмастыратын, ал сол күні оның дауысы қажет болған жағдайда дауыстың тең болуын шешетін. Он генерал бір-біріне тең болды, араларында ешқандай иерархия болған жоқ. Дегенмен, демократияның қарапайым түрі қолданыста болды: мысалы, 490 жылғы Марафон шайқасында генералдар көпшілік дауыспен шайқас жоспарын анықтады. Жекелеген генералдарға нақты тапсырмалар берілуі мүмкін еді, жауапкершіліктер міндетті түрде бөлініп тұрды. Бас генералға бағынышты шен таксиархос немесе таксиарх болды, бұл қазіргі бригадалық генералға ұқсас. Алайда, Спартада бұл шен "полемарх" деп аталды. Одан төмен сатыдағы синтагматархис (syntagmatarchis) болды, оны "полк басшысы" (синтагма) деп аударуға болады, демек ол қазіргі полковникке ұқсас. Одан төмен тагма (қазіргі батальонға жақын) командалық офицері болған тагматрх болды. Бұл шен Рим легионының легатына теңесетін. Одан кейін лохагос, жүзге жуық сарбаздан тұратын, қазіргі капитан басқаратын ротаға ұқсас, лохос деп аталатын жаяу әскерге басшылық ететін офицер. Грек ат әскерінің (хиппикон) полкі гиппархия деп аталатын және оған эпипипарх қолбасшылық еткен. Бөлім екіге бөлініп, екі гиппарх немесе гиппарх басқарды, бірақ спарталық ат әскерін гиппармост басқарды. Гиппотоктос – атты садақшы. Грек атты әскерін тетрарх немесе тетрарх басқарды. Грек қала-мемлекеттерінің көпшілігіндегі әскери қатардағылар қарапайым азаматтардан құралды. Қатты қаруланған жаяу әскерлер hoplitès немесе hoplites деп аталды, ал hoplomachos – бұрғылау немесе қару-жарақ нұсқаушысы. Афина теңіз күшіне айналғаннан кейін, құрлықтағы әскерлердің бас генералдары теңіз флотына да билік жүргізді. Олардың басшылығымен әрбір соғыс кемесі триерархтың (trierarchos) басқаруында болды, бұл сөз бастапқыда "трирема офицері" дегенді білдірді, бірақ басқа типтегі кемелер пайдаланғанда да қолданылып келді. Сонымен қатар, қазіргі заманғы теңіз күштеріндегідей, кемені басқарумен байланысты әртүрлі міндеттер әртүрлі бағыныстыларға жүктелді. Атап айтқанда, кибернетес – рульші, келеустес – есу жылдамдығын басқаратын, ал триераулес – есушілердің ырғағын сақтайтын флейташы. Бұдан әрі маманданудан кейін, теңіз стратегисінің орнын адмиралға теңестірілген теңіз офицері науарх (nauarchos) басқарды. Македонияның Филипп II және Александр Македонскийдің билігіне көтерілуімен грек әскері кәсіби болды, тактикасы жетілдірілді және шендердің қосымша деңгейлері пайда болды. Жаяу әскерлер ауыр жаяу әскерлер деп аталатын фалангаларға (phalangites) бөлінді. Бұл бұрғылаудан өткен алғашқы әскерлердің бірі болды және олар тығыз тіктөртбұрышты формацияда, әдетте сегіз адам тереңдігінде, әр қатардың басында (немесе тізімінде) басшы және ортасында екінші басшы тұрды, егер көбірек фронт қажет болса, артқы қатарлар жаққа жылжып кетуі мүмкін. Тетрархия – төрт тізімнен тұратын бөлімше, ал тетрарх немесе тетрарх – төрт тізімнің командирі; дилохия – екі тізім, ал дилохит – екі тізімнің командирі; лохос – бір тізім, ал лохагос – тізім командирі; димурия – жарты тізім, ал димурит – жарты тізім командирі. Жарты тізімнің тағы бір атауы – hèmilochion, ал hèmilochitès – жарты тізім командирі. Алайда, әртүрлі типтегі бөлімшелер әртүрлі бөлінді, сондықтан олардың командирлері әртүрлі атақтарға ие болды. Мысалы, ондық жүйе бойынша декас немесе декания – декархос басқаратын ондық бөлімше, гектатонтархия – гектатонтархос басқаратын жүздік бөлімше, ал хилиостис немесе хилиархия – хилиархос басқаратын мыңдық бөлімше. Александрдың әскери жағынан танымал болған ат әскері әртүрлі болды. Ауыр ат әскері мен қанатты ат әскері (ilè) бөлімдері болды, соңғысына илархос қолбасшылық етті.
From 501 BC, the Athenians annually elected ten individuals to the rank of strategos, one for each of the ten "tribes" that had been created with the founding of the democracy. Strategos means "army leader" and is usually translated as "general". Originally these generals worked together with the old polemarchos ("warlord") but over time the latter figure was absorbed into the generalship: each of the ten generals would rotate as polemarch for one day, and during this day his vote would serve as tie breaker if necessary. The ten generals were equal to one another; there was no hierarchy among them. However, a basic form of democracy was in effect: for example, at the Battle of Marathon in 490 BC, the generals determined the battle plan by majority vote. Particular assignments might have been given to individual generals; inevitably there was a regular division of responsibilities. The rank that was subordinate to a top general was a taxiarchos or taxiarhos, something akin to the modern brigadier. In Sparta, however, the title was "polemarchos". Below this was the syntagmatarchis, which can be translated as "leader of a regiment" (syntagma) and was therefore like a modern colonel. Below him was the tagmatarches, a commanding officer of a tagma (near to the modern battalion). The rank was roughly equivalent to the legatus of a Roman legion. Next was the lokhagos, an officer who led an infantry unit called a lokhos that consisted of roughly a hundred men, much the same as in a modern company led by a captain. A Greek cavalry (hippikon) regiment was called a hipparchia and was commanded by an epihipparch. The unit was split into two and led by two hipparchos or hipparch, but Spartan cavalry was led by a hipparmostes. A hippotoxotès was a mounted archer. A Greek cavalry company was led by a tetrarchès or tetrarch. The rank and file of the military in most of the Greek city states was composed of ordinary citizens. Heavily armed foot soldiers were called hoplitès or hoplites and a hoplomachos was a drill or weapons instructor. Once Athens became a naval power, the top generals of the land armies had authority over the naval fleets as well. Under them, each warship was commanded by a trièrarchos or trierarch, a word which originally meant "trireme officer" but persisted when other types of vessels came into use. Moreover, as in modern navies, the different tasks associated with running a ship were delegated to different subordinates. Specifically, the kybernètès was the helmsman, the keleustēs managed the rowing speed, and the trièraulès was the flute player who maintained the strike rate for the oarsmen. Following further specialization, the naval strategos was replaced by a nauarchos, a sea officer equating to an admiral. With the rise of Macedonia under Philip II of Macedon and Alexander the Great, the Greek military became professional, tactics became more sophisticated and additional levels of ranking developed. Foot soldiers were organized into heavy infantry phalanxes called phalangites. These were among the first troops ever to be drilled, and they fought packed in a close rectangular formation, typically eight men deep, with a leader at the head of each column (or file) and a secondary leader in the middle so that the back rows could move off to the sides if more frontage was needed. A tetrarchia was a unit of four files and a tetrarchès or tetrarch was a commander of four files; a dilochia was a double file and a dilochitès was a double file leader; a lochos was a single file and a lochagos was a file leader; a dimoiria was a half file and a dimoirites was a half file leader. Another name for the half file was a hèmilochion with a hèmilochitès being a half file leader. Different types of units, however, were divided differently and therefore their leaders had different titles. For example, under a numbering system by tens, a dekas or dekania was a unit of ten led by a dekarchos, a hekatontarchia was a unit of one hundred led by a hekatontarchos and a khiliostys or khiliarchia was a unit of a thousand led by a khiliarchos. The cavalry, for which Alexander became most famous (in a military sense), grew more varied. There were heavy cavalry and wing cavalry (ilè) units, the latter commanded by an ilarchos.
Римдік
Мариус реформасынан кейін Рим легиондарында ресми шендер кеңінен қолданыла бастады. Дегенмен, қазіргі шендермен салыстыру тек шамалы ғана болуы мүмкін, себебі Рим армиясының басқару құрылымы қазіргі заманғы әріптестерінің ұйымдық құрылымынан мүлдем өзгеше болды. Олар төртінші ғасырдың римдік жазушысы Вегецийдің еңбектерінен және Цезарьдің Галлияны бағындыруы мен азамат соғысы туралы жазбаларынан емес, ерте заманғы, отызы жылдық соғыстың жалдамалы әскерлерінен пайда болды. Римде әскери басқару – бұл саяси лауазым еді. Әскербасы империуммен, яғни саяси-діни ұғыммен қарулануы керек болды. Оған ие болған патшаға (рекс сакрорум) монархияға оралудың алдын алу үшін оны иеленуге қатаң тыйым салынды. Республика кезеңінде басқару консулдарға немесе (сирек) преторларға, ал қажет болған жағдайда диктаторға жүктелді. Проконсулдар кеңсе құрылғаннан кейін пайдаланылды. Императорлық дәуірде әр легионды император басқарды, ол техникалық тұрғыдан консул немесе проконсул болды. Бас қолбасшы легат (legatus) деп аталатын өкілді тағайындай алатын. «Легат» пен «легион» арасындағы байланыс – халық этимологиясы, себебі «legatus» сөзінің мағынасы «уәкіл» немесе «елші» болып табылады. Легаттар әдетте үш жылдық мерзімге Рим Сенатынан сайланды. Жоғары әскери басқарудың саяси сипаты осында да көрінді, себебі легиондар әрқашан провинцияның губернаторына бағынышты болды және тек провинциядағы екінші және одан кейінгі легиондар ғана өздерінің легиондық легаттарына ие болды. Шынайы қолбасшылар мен легаттар қазіргі заманғы терминдермен айтқанда, жоғары офицерлер еді. Әскербасының (немесе оның легатының) тікелей төменгі сатысында алты әскери трибун (tribuni militum) болды, олардың бесеуі жоталы жас жігіттер, ал біреуі сенатқа өтуге дайындалып жатқан дворян болды. Соңғысы латиклав трибуны (tribunus laticlavius) деп аталды және екінші бағынышты офицер болып саналды. Егер қазіргі дивизияларда командирдің орынбасары бригада генералы болса, онда латиклав трибуны, өзіне бағынышты бөлімдері болмаса да, осы шенмен салыстырылуы мүмкін. Басқа трибундар angusticlavii tribuni деп аталды және майор, подполковник, полковник шендерімен және әкімшілік міндеттерімен штаб офицерлеріне тең болды. Олар өздеріне бағынышты бөлімдерді құрмады. Әскери трибун термині кейде ағылшын тіліне «полковник» деп аударылады, әсіресе белгілі классик Роберт Грейвс өзінің «Клавдий» романдары мен Суетонийдің «Он екі Цезарь» аудармасында осылай жасаған, «халық трибундарымен» шатасуды болдырмау үшін. Сонымен қатар, оларды ерте республика кезеңінде консулдарды алмастыра алатын «консульдық биліктері бар әскери трибундармен» шатастырмау керек. Легиондағы үшінші жоғары офицер, angusticlavian tribuni-нен жоғары тұрған, префектус кастрорум болды. Ол да қазіргі армиялардағы полковник шеніне ие болды, бірақ ол трибундардан өзгеше болды, себебі оның лауазымы әкімшілік карьераның бөлігі емес, әдетте бұрынғы жүзбасылармен толтырылды. (Қазіргі армияларда төменгі деңгейде ұқсас айырмашылық бар, яғни офицерлік және қатардағы офицерлер арасында.) Легиондағы жауынгерлер «қатарларға» біріктірілді, яғни бірлік ретінде соғысқан адамдардың қатары. Мариус жүйесі бойынша легиондар он когортаға (коорталар) бөлінді (бұтальонға шамамен тең және тікелей легионға бағынады), әрқайсысы үш манипуладан тұрады, олардың әрқайсысы екі жүзден (қазіргі терминдерде өте кішкентай бөлімше) тұрады, олардың әрқайсысы 60-тан 160 адамға дейін құралды. Әр жүзді жүзбасы (centurio, дәстүрлі түрде капитан деп аударылады) басқарды, оған опцио сияқты бірқатар кіші офицерлер көмектесті. Жүздер одан әрі әрқайсысы сегіз сарбаздан тұратын он контубернияға бөлінді. Манипулаларға екі жүзбасының бірі, когорталарға үш манипуланың жүзбасының бірі басшылық етті; ең аға когорталық жүзбасы primus pilus деп аталды. Жекелеген когорталардағы жүзбасылардың шендері төмендеу ретпен: pilus prior, pilus posterior, princeps prior, princeps posterior, hastatus prior және hastatus posterior болды. Жекелеген сарбаздар солдаттар (milites) немесе легионерлер (legionarii) деп аталды.
The use of formalized ranks came into widespread use with the Roman legions after the reforms by Marius. Comparisons to modern ranks, however, can only be loose because the Roman army's command structure was very different from the organizational structure of its modern counterparts, which arose from the early modern, Thirty Years' War mercenary companies, rather than from the writings of fourth century Roman writer Vegetius and Caesar's commentaries on his conquest of Gaul and the civil war. Military command properly so called was a political office in Rome. A commander needed to be equipped with imperium, a politico religious concept. The king who possessed it (the rex sacrorum) was strictly forbidden to have it to avoid a return to the monarchy. In the republic, commanding was confined to consuls or (seldom) to praetors, or in cases of necessity a dictator. Proconsuls, after the establishment of the office, were used. In imperial times, each legion was commanded by the emperor, who was technically either consul or proconsul. The commander could appoint a deputy, a so called legate (legatus). The association of "legatus" with "legion" is folk etymology, as the meaning of legatus is "proxy" or "envoy". Legates were typically drawn from the Roman Senate for three year terms. The political nature of high military command was even reflected here, in that legions were always subordinate to the governor, and only the second and further legions stationed in a province had their own legatus legionis. The real commanders and the legates together were, in modern terms, the general officers. Immediately beneath the commander (or his legate) were six military tribunes (tribuni militum), five of whom were young men of equestrian rank and one of whom was a nobleman who was headed for the senate. The latter is called laticlavian tribune (tribunus laticlavius) and was second in command. If in modern divisions the deputy commander is a brigadier general, the laticlavian tribune can perhaps be translated with this rank, though he commanded no formation of his own. The other tribunes are called tribuni angusticlavii and are equivalent to staff officers in both senses of the term: of ranks major, lieutenant colonel, colonel, and with administrative duties. They did not command a formation of their own. The term military tribune is even sometimes translated into English as "colonel"—most notably by the late classicist Robert Graves in his Claudius novels and his translation of Suetonius' Twelve Caesars—to avoid confusion with the political "tribunes of the people"; in addition, they must not either be confused with the "military tribunes with consular authority", who in early republican times could replace the consuls. The third highest officer of a legion, above the angusticlavian tribunes, was the praefectus castrorum. He, too, would have a colonel's rank in modern armies, yet he differed much from the tribunes in that his office was not part of the rather administrative cursus, but normally filled by former centurions. (Modern armies have a similar distinction on a lower scale—i. e., between commissioned and non commissioned officers.) The fighting men in the legion were formed into "ranks", rows of men who fought as a unit. Under Marius's new system, legions were divided into ten cohorts (cohortes) (roughly equivalent to battalions and immediately subject to the legion), each consisting of three manipula, each of them of two centuries (a rather small company in modern terms), each consisting of between 60 and 160 men. Each century was led by a centurion (centurio, traditionally translated as captain), who was assisted by a number of junior officers, such as an optio. Centuries were further broken into ten contubernia of eight soldiers each. The manipula were commanded by one of their two centurions, the cohorts by one of their three manipulum's centurions; the most senior cohort commanding centurions was called primus pilus. The ranks of centurions in the individual cohorts were, in descending order, pilus prior, pilus posterior, princeps prior, princeps posterior, hastatus prior, and hastatus posterior. Individual soldiers were referred to as soldiers (milites) or legionaries (legionarii).
Моңғол тілі
Моңғол әскери тактикасы мен ұйымдастырылуына назар аударыңыз.
See Mongol military tactics and organization.
Түрік
Қазіргі атақтар иерархиясының түсінігіндегі шендер болған жоқ, бірақ әскер иерархиялық басқаруға ұйымдастырылған. Әскер ұйымдастырылуы Модун Чаню қолданған ондық жүйеге негізделген. Армия он адамнан (аравт) тұратын отрядқа негізделген, оны тағайындалған басшы басқарды. Мұндай отрядтардың оннан бірі жүздік (зуут) құрады, оны да тағайындалған басшы басқарды. Келесі бөлім – мыңдық (мянгат), оны тағайындалған ноян басқарды. Ең ірі бөлім – он мыңдық (тумен) болды, оны да тағайындалған ноян басқарды.
There were no ranks in the modern sense of a hierarchy of titles, although the army was organized into a hierarchical command. The organization of the army was based on the decimal system, employed by Modun Chanyu. The army was built upon a squad of ten (aravt) led by an appointed chief. Ten of these would then compose a company of a hundred (zuut), also led by an appointed chief. The next unit was a regiment of a thousand (myangat) led by an appointed noyan. The largest organic unit was a ten thousand man unit (tumen) also led by an appointed noyan.
Классикалықтан кейінгі
Классикалық кезеңнен кейінгі әскерилерде бірыңғай шендік құрылым болған жоқ; феодалдар белгілі бір жағынан қазіргі офицерлерге тең болғанымен, олардың қатаң иерархиясы болмады – король теңдердің арасында бірінші болып есептелді, ол кейінгі не ежелгі қоғамдар түсінгендей монарх емес, ал барлық ақсүйектер теориялық тұрғыдан тең болды (содан "теңдес" атауы шықты). Ақсүйектер өздерінің қарауындағы әскерлерді белгілі бір санда әкелуге міндетті болды, егер оларды жоғары дәрежелі ақсүйек немесе жер сыйлап, олардың қызметін алған король сұраса. Әскердің иесі оларға кем дегенде номиналды бақылауды сақтап қалды – көптеген классикалық кезеңнен кейінгі әскери жоспарлау отырыстары әр иеленушінің алдағы шайқастағы рөлін келісуді қамтыды, және әр иеленушіге белгіленген мерзім өткеннен кейін кетуге рұқсат берілді.
Post classical militaries did not have a unified rank structure; while the feudal lords were in some ways equivalent to modern officers, they did not have a strict hierarchy—a king was conceived of as first among equals, not a monarch as later or ancient societies understood the concept, and all nobles were theoretically equals (hence "peers"). A nobleman was obligated to bring a set number of troops when asked by his liege lord, a king or merely a higher ranked noble who had obtained his service by the gift of land. The troops' lord retained at least nominal control over them—many post classical military planning sessions involved negotiating each lord's role in the coming battle—and each lord was allowed to leave after a predetermined amount of time had passed.
Классикалықтан кейінгі әскерлердегі жоғары команда
Әскерлердің басқару құрылымы көбінесе еркін және маңызды айырмашылықтарға ие болды. Әдетте, король мен жоғары шенді феодалдар барлық феодалдарды жорық үшін әскер жинауға шақыратын. Олар жиналған күштерді ұйымдастыру үшін танымал ақсүйек, маршалды тағайындайтын. "Маршал" аталымы маршалдың әскерді жорыққа бастауынан және лагерь құру мен жабдықтауды ұйымдастыруға жауапты болуынан туындаған. Алдағы шайқас тактикасы көбінесе ірі әскерлерді басқаратын феодалдардың соғыс кеңесінде шешілетін. Жорықтар арасында жоғары констебль жергілікті констебльдерге және маңызды қамалдар гарнизондарының командирлеріне бағындыратын. Жоғары констебль өз рөлі – жақсы жабдықталған кавалерия басшысы болғандықтан, әскерде де билікке ие болуы мүмкін.
The command structure of armies was generally loose and varied considerably. Typically, the king and high ranking lords would call out for all lords to gather their troops for a campaign. They would appoint a renowned noble to organize the assembling forces, the marshal. The term field marshal came from the marshal then leading the army on the march, and being in charge of organizing camps and logistics. Tactics for an upcoming battle were often decided by councils of war among the nobles leading the largest forces. Outside of campaigns, the high constable had authority over the local constables, and commanders of the garrisons of major castles. The high constable might have authority in the army due to his role of head of the regular cavalry.
Қазіргі дәрежелердің пайда болуы
Еуропа мен Азиядағы орта ғасырлар аяқталғанда, классикалық армиялардың шендік құрылымы көбірек ресімделді. Жоғары шенді офицерлер патшалық жарлық арқылы шен алғандықтан, комиссиялық офицерлер деп аталды. Әскери жарлықтар көбінесе жоғары мәртебелі адамдарға – материктік Еуропаның аристократиясына және Ұлыбританияның аристократиясы мен дворяндарына берілді. Классикалық армиядан кейінгі негізгі бөлімше – рота, вассал иесінің тапсырмасымен (кейінірек патшаның өзі) жиналған әскерлер тобы. Ротаның басшысы капитан шеніндегі комиссиялық офицер болды. Капитан атауы латын тіліндегі capitaneus сөзінен шыққан ("басшы" немесе "жетекші"). Капитанға рота басқаруда көмектесетін комиссиялық офицер лейтенант болды. Лейтенант сөзі француз тілінен алынған, онда lieu – "орын", яғни лауазым, ал tenant – "ұстау", яғни "лауазымды ұстау" мағынасын білдіреді. Осылайша, лейтенант – жоғары шенді офицері болмағанда лауазымды ұстаушы. Лейтенант капитанға көмектеспеген кезде, ол әсіресе мамандандырылған взводқа, взводқа басшылық етті. Бұл сөз 17 ғасыр француз тіліндегі peloton сөзінен шыққан, ол "кішкентай доп" немесе "кішкентай отряд" деген мағынаны білдіреді, ал ол pelote сөзінен туындаған. (Жаяу әскер) ротасының туын алып жүрген офицер прапорщик болды. Прапорщик сөзі латын тіліндегі insignia сөзінен шыққан. Кавалерия роталарында оған балама шен – корнет болды. 19 ғасырда ағылшын тілінде бұл шендер біріктіріліп, екінші лейтенант шені құрылды. Барлық офицерлер патшадан жарлық алған жоқ. Кейбір мамандықтарға қолөнер шеберлерінің біліктілігін куәландыратын патент берілді. Бұл патенттік офицерлер комиссиялық офицерлерге көмектесті, бірақ комиссиялық емес офицерлерден (NCO) жоғары тұрды. Олар билігін патшадан емес, жоғары тұрған офицерлерінен алды. Алғашқы NCO-лар аристократияның қарулы қызметшілері (қолдағы сарбаздар) болды, олар ұрысқа шақырылған жасақтарды басқаруға, ұйымдастыруға және оқытуға тағайындалды. Бірнеше жыл отрядқа басшылық еткеннен кейін, NCO сержант, ең жоғары NCO шеніне көтерілуі мүмкін. Сержант жоғарылатылған кезде отрядқа басшылық етуі мүмкін болса да, ол көбінесе штаб офицері болды. Штаб офицерлері командирлеріне персонал, барлау, операциялар және логистика мәселелерінде көмектессе, сержант – шебердің көзімен қараған адам, командирінің астындағы сарбаздардың тұруын қамтамасыз ету үшін әкімшілік жұмысының барлық аспектілерімен айналысты. Уақыт өте келе сержанттар түрлі деңгейдегі бөлімше командирлері қолданған түрлі сержант шендеріне бөлінді. Отрядқа капрал басшылық етті. Отряд сөзі итальян тілінен алынған, "квадрат" немесе "блок" сарбаздарды білдіреді. Шындығында, капрал итальян тіліндегі caporal de squadra сөзінен шыққан ("отряд басшысы"). Капралдарға лаңкепесадтар көмектесті. Ланцепесадтар – тәжірибелі сарбаздар, лаңкепесад сөзі итальян тіліндегі lancia spezzata сөзінен шыққан, ол "сынық найза" дегенді білдіреді. Сынық найза – ұрыс тәжірибесінің метафорасы, мұндай жағдайдың болуы мүмкін. Алғашқы лаңкепесадтар – тәжірибелі жеке сарбаздар болды, олар өздерінің капралдарына көмектесті немесе капралдың міндеттерін өздері орындады. Осы екінші функция армияларды лаңкепесадтарын жеке сарбаз емес, капрал шені ретінде қарастыруға мәжбүр етті. Нәтижесінде, лаңкепесад және капрал сөздерінің бірігуінен лаңкепесад шені пайда болды. Классикалық кезең аяқталғаннан кейін патшалар өз армияларының төменгі шендерін толтыру үшін кәсіби сарбаздарға көбірек сене бастады, олардың орнына жасақшыларды пайдаланды. Бұл кәсіби сарбаздардың әрқайсысы мансабын жеке сарбаз ретінде бастады. Жеке сарбаз – рота командирімен жеке келісімшартқа қол қойып, ақы алған үшін қызметін ұсынған адам. Ақша салық арқылы жиналды, жылдық 40 күндік жасақ қызметін орындамаған шағын шаруалар (еомендер) еомендерден таңдалған кәсіби сарбаздарды қаржыландыратын салық төледі. Бұл ақша патша қазынасынан рота командирлеріне берілді, ал рота командирлері осы ақшаны әскер жинауға пайдаланды.
As the European and Asian Middle Ages came to an end, the rank structure of post classical armies became more formalized. The top officers were known as commissioned officers because their rank came from a royal commission. Army commissions were usually reserved for those of high stature—the aristocracy of mainland Europe and the aristocracy and gentry of Great Britain. The basic unit of the post classical army was the company, a band of soldiers assigned (or raised) by a vassal lord on behalf of his lord (in later times the king himself). The vassal lord in command of the company was a commissioned officer with the rank of captain. Captain was derived from the Late Latin word capitaneus (meaning "head man" or chief). The commissioned officer assisting the captain with command of the company was the lieutenant. Lieutenant was derived from the French language; the lieu meaning "place" as in a position; and tenant meaning "holding" as in "holding a position"; thus a "lieutenant" is somebody who holds a position in the absence of their superior. When he was not assisting the captain, the lieutenant commanded a unit called a platoon, particularly a more specialized platoon. The word is derived from the 17th century French peloton, meaning a small ball or small detachment of men, which came from pelote, a ball. The commissioned officer carrying the (infantry) company's flag was the ensign. The word ensign was derived from the Latin word insignia. In cavalry companies the equivalent rank was cornet. In English usage, these ranks were merged into the single rank of second lieutenant in the 19th century. Not all officers received a commission from the king. Certain specialists were granted a warrant, certifying their expertise as craftsmen. These warrant officers assisted the commissioned officers but ranked above the non commissioned officers (NCOs). They received their authority from superior officers rather than the king. The first NCOs were the armed servants (men at arms) of the aristocracy, assigned to command, organize and train the militia units raised for battle. After years of commanding a squad, an NCO could be promoted to sergeant, the highest NCO rank. While a sergeant might have commanded a squad upon promotion, he usually became a staff officer. While commissioned staff officers assisted their commander with personnel, intelligence, operations and logistics, the sergeant was a jack of all trades, concerning himself with all aspects of administration to maintain the enlisted men serving under his commander. Over time, sergeants were differentiated into many ranks as various levels of sergeants were used by the commanders of various levels of units. A corporal commanded a squad. Squad derived from the Italian word for a "square" or "block" of soldiers. In fact, corporal was derived from the Italian caporal de squadra (head of the squad). Corporals were assisted by lancepesades. Lancepesades were veteran soldiers; lancepesade was derived from the Italian lancia spezzata meaning broken spear—the broken spear being a metaphor for combat experience, where such an occurrence was likely. The first lancepesades were simply experienced privates; who either assisted their corporal or performed the duties of a corporal themselves. It was this second function that made armies increasingly regard their lancepesades as a grade of corporal rather than a grade of private. As a result, the rank of lance corporal was derived from combining lancepesade and corporal. As the post classical came to an end, kings increasingly relied on professional soldiers to fill the bottom ranks of their armies instead of militiamen. Each of these professionals began their careers as a private. The private was a man who signed a private contract with the company commander, offering his services in return for pay. The money was raised through taxation; those yeomen (smallholding peasants) who did not fulfill their annual 40 day militia service paid a tax that funded professional soldiers recruited from the yeomanry. This money was handed to the company commanders from the royal treasury, with the company commanders using the money to recruit the troops.
Жоғары дәрежелілердің шығу тегі
Әскерлер ұлғайып, бірнеше ротадан құралғандықтан, патша бір капитанға дала әскерлерінің жалпы билігін берді. (Ұлттық әскерлер – патшалардың әскерлері. Дала әскерлері – патшаның ірі шайқастарға дайындалу үшін шақыртқан әскерлері.) Француз тарихында «лейтенант-дю-руа» атағы белгілі бір провинцияларда патшаның өкілі ретінде әскери билікпен жіберілген офицерге берілді. Кейде «лейтенант-дю-руа» офицерін капитанға бағынатын лейтенанттардан ажырату үшін генерал-лейтенант деп атаған. Капитан-генералдың штаб офицері ретінде қызмет еткен сержант «генерал-майор сержанты» деп аталды. Бұл кейіннен «генерал-майор» болып қысқартылды, ал капитан-генерал әскери түріне байланысты «жаяу әскер генералы», «ат әскері генералы» немесе «артиллерия генералы» деп аталатын болды, және олар уақыт өте келе жай ғана «генерал» деп аталатын болды. Сондықтан майор лейтенанттан жоғары, бірақ генерал-лейтенант генерал-майордан жоғары тұрады. Қазіргі уақытта негізгі дайындықтан өтетін рекруттарға, кейбір әскерлерде «жаттығу лагері» деп те аталатын, әскери шендердің иерархиялық құрылымы туралы нұсқау беріледі. Көптеген жаңадан келген әскерге шақырылған азаматтар бұрын айтылғандай, бас штаб шендерінің құрылымын түсінуге қиналады, себебі негізгі логиканы қолданғанда да түсіну біршама күрделі болады. Әскерлер өскен сайын геральдика мен бөлімшелерді анықтау негізінен полктердің мәселесі болып қала берді. Бригадалар, бригада генералдары басқарған, швед патшасы Густав II Адольф (1632 жылы Лютцен шайқасында қаза тапқан) ойлап тапқан тактикалық бөлімшелер еді. Ол полктердің стандартты құрылымын жеңу үшін енгізілді. «Бригада» деп аталатын бұл бөлімше аралас құрамдас болды, оған жаяу әскер, ат әскері және көбінесе артиллерия кірді, және ол арнайы міндеттерді орындау үшін тағайындалды. Мұндай бригаданың мөлшері күшейтілген ротадан екі полкке дейін болатын. Бригада – 17 ғасырдың «жұмыс тобының» алғашқы нұсқасы еді. Кейбір әскерлерде «бригада генералы» шені «бригадир» деп қысқартылған. 16 ғасырдың соңында роталар полктерге біріктірілді. Осы полктерді басқаруға тағайындалған офицерлер «полковниктер» (колонна офицерлері) деп аталды. Олар алғаш рет Испанияда Арагон королі Фердинанд II тағайындады, онда олар «коронелло» (тақ офицерлері) деп те аталды, себебі оларды тақ тағайындады. Сондықтан ағылшын тілінде «полковник» сөзінің айтылуы осылай болды. Алғашқы полковниктер – патшаның тапсырмасымен өз полктеріне қолбасшылық берген капитан болды. Полковниктердің лейтенанттары – подполковниктер болды. 17 ғасырда полковниктердің сержанты – майор сержанты болды. Бұл дала офицерлері, өз полктерінің үшінші басшысы (полковниктері мен подполковниктерінен кейін), үлкен, армия деңгейіндегі сержанттармен ұқсас рөл атқарды (бірақ кіші масштабта). Бұрынғы лауазымды ерекшелеу үшін «генерал-майор сержанты» деп аталатын болды. Уақыт өте келе екі шеннен де «сержант» сөзі алынып тасталды, себебі екі шен де офицерлік лауазымдар үшін қолданылды. Осыдан майор және генерал-майор шендері пайда болды. «Сержант-майор» шенінің толық атауы 18 ғасырдың соңына дейін қолданылмай келді, содан кейін ол жаяу әскер батальонының немесе ат әскері полкінің аға сержанты ретінде қолданыла бастады. Кейін полктер батальондарға бөлінді, олардың басшысы подполковник, ал атқарушы офицері майор болды.
As armies grew larger, composed of multiple companies, one captain was granted general (overall) authority over the field armies by the king. (National armies were the armies of the kings. Field armies were armies raised by the king to enter the battle field in preparation for major battles.) In French history, lieutenant du roi was a title borne by the officer sent with military powers to represent the king in certain provinces. A lieutenant du roi was sometimes known as a lieutenant général to distinguish him from lieutenants subordinate to mere captains. The sergeant acting as staff officer to the captain general was known as the sergeant major general. This was eventually shortened to major general, while captain general began to be addressed, depending on the military branch, as general of the infantry, general of the cavalry or general of the artillery, and these ones, over time, were shortened to simply general. This is the reason a major outranks a lieutenant, but a lieutenant general outranks a major general. In modern times recruits attending basic training, also referred to as boot camp by some branches, are instructed in the hierarchical structure of military rank. Many new enlisted civilians find it difficult to understand the structure of general staff ranks as stated before, it becomes somewhat complicated to understand when applying basic rationale. As armies grew bigger, heraldry and unit identification remained primarily a matter of the regiment. Brigades headed by brigadier generals were the units invented as a tactical unit by the Swedish king Gustavus Adolphus II ("Gustav II Adolf", who was killed at the battle of Lützen 1632). It was introduced to overcome the normal army structure, consisting of regiments. The so called "brigada" was a mixed unit, comprising infantry, cavalry and normally artillery, designated for a special task. The size of such brigada was a reinforced company up to two regiments. The brigada was a 17th century form of the modern "task force". In some armies "brigadier general" has been shortened to "brigadier". Around the end of the 16th century, companies were grouped into regiments. The officers commissioned to lead these regiments were called "colonels" (column officers). They were first appointed in Spain by King Ferdinand II of Aragon where they were also known as "coronellos" (crown officers) since they were appointed by the Crown. Thus the English pronunciation of the word colonel. The first colonels were captains granted command of their regiments by commission of the king. The lieutenants of the colonel were the lieutenant colonels. In the 17th century, the sergeant of the colonel was the sergeant major. These were field officers, third in command of their regiments (after their colonels and lieutenant colonels), with a role similar to the older, army level sergeants major (although on a smaller scale). The older position became known as sergeant major general to distinguish it. Over time, the sergeant was dropped from both titles since both ranks were used for commissioned officers. This gave rise to the modern ranks of major and major general. The full title of sergeant major fell out of use until the latter part of the 18th century, when it began to be applied to the senior non commissioned officer of an infantry battalion or cavalry regiment. Regiments were later split into battalions with a lieutenant colonel as a commanding officer and a major as an executive officer.
Генералдар, флаг және әуе офицерлері
Әдетте ұзақ уақыт бойы өз бетінше жұмыс істейтін бөлімшелерге немесе құралымдарға (мысалы, бригадалар мен одан үлкен, немесе флотилиялар немесе кемелердің эскадрильялары) басшылық ететін офицерлер әр түрлі аталады: жалпы офицерлер (армияларда, теңізшілер мен кейбір әуе күштері), флаг офицерлері (теңіз флотында және жағалау күзетшілерінде) немесе әуе офицерлері (кейбір одақтастық әуе күштері). Жалпы офицерлік дәрежелер әдетте (ең жоғарыдан бастап) генерал, генерал-лейтенант, генерал-майор және бригадир генералді қамтиды, бірақ дивизия генералы немесе (әуе, жер) күштері генералы сияқты көптеген түрлері бар. Флаг офицері атаулары, мұндай офицердің кемеде және жиі құрлықта тумен бірге болуын көрсететін дәстүрлі практикадан кейін аталған, әдетте (ең жоғарыдан) адмирал, вице-адмирал және контр-адмиралді қамтиды. Кейбір әскери-теңіз флотында, мысалы Канадада, коммодор дәрежесі флаг дәрежесі болып табылады. Ұлыбритания мен басқа да одақтас елдердің әуе күштері бойынша әуе офицерлерінің қатарына әдетте әуе бас маршалы, әуе маршалы, әуе вице-маршалы және әуе коммодоры жатады. Кейбір әуе күштері, мысалы Канада, АҚШ және басқа да көптеген әуе күштері үшін генералдық офицерлік атақтар қолданылады. АҚШ Әуе күштері бұрын АҚШ армиясының бір бөлігі болған және 1947 жылы өз алдына жеке қызмет ретінде қалыптасқан, өзімен бірге бар болған офицерлік дәреже құрылымын алып келген. Бразилия мен Аргентина бригадалық терминге негізделген жалпы офицерлік дәрежелер жүйесін қолданады. Кейбір күштерде жоғарыда келтірілген жалпы мысалдардан өзге, бір немесе бірнеше жоғары дәрежелер болуы мүмкін, оларға ерекше атақтар беріледі, мысалы, далалық маршал (әлемнің көптеген әскерлері, әсіресе АҚШ-ты қоспағанда) немесе армияның генералы (негізінен АҚШ, өйткені "маршал" бейбітшілік офицерінің аталуы ретінде қолданылады), флот адмиралы (АҚШ әскери-теңіз флоты), Корольдік әуе күштері маршалы немесе басқа ұлттық әуе күштері. Бұл дәрежелер көбінесе Германия мен Канадада тоқтатылды немесе Ұлыбритания мен АҚШ-та соғыс немесе құрметті жоғарылатумен шектелді. Әр түрлі елдерде, әсіресе АҚШ-та, оларды кейбір дәрежелік белгілерде киілетін жұлдыздар саны үшін "жұлдыздық дәрежелер" деп атауға болады: әдетте бригадир генералға бір жұлдыз немесе әр келесі дәрежеге бір жұлдыз қосылғанда оған тең. АҚШ-та бес жұлдыз - тұрақты түрде қол жетімді ең жоғары дәреже (соғыс кезінде дәстүрлі түрде әскери-теңіз флотының бөлімдері ретінде қызмет еткен және флоттың адмиралының қолбасшылығымен қызмет еткен теңіз жаяу әскерлері мен жағалау күзетшілерін қоспағанда). Сондай-ақ, АҚШ армиясының генералы және Әскери-теңіз флотының адмиралы деген арнайы дәрежелер бар, олар басталған кезде төрт жұлдызды аға офицерлер деп саналды, бірақ бес жұлдызды офицерлер құрылғаннан кейін алты жұлдызды дәреже деп саналды. Осы уақытқа дейін тек бір офицер алты жұлдызды атаққа ие болды, ол Джон Дж. Першинг. Джордж Вашингтон 1976 жылы осы лауазымға өлімінен кейін тағайындалды. Сонымен қатар, адмирал Джордж Дьюи теңіз флотының адмиралы болды, бірақ ол соңғысының басталуынан бастап флот адмиралына жоғары мәртебеге ие болғаннан бұрын қайтыс болды. Кейбір атақтар шынайы дәреже емес, бірақ генералдар немесе құрметті атақтар атқаратын қызметтер. Мысалы, француз армиясында генерал де корпус д'армей - бұл кейбір генеральдер де дивизиялар және маршаль де Франция атқаратын қызмет. Бұл ең жоғары әскери лауазымды білдіретін, бірақ оны алғандардың практикалық командалық өкілеттіктерін жиі тежейтін ерекшелік. Комодор - АҚШ әскери-теңіз күшінде қазіргі уақытта контр-адмиралға қолбасшылық етуге тым кішкентай эскадрильяға, әуе тобына немесе әуе қанатына басшылық ететін аға капитаны, бірақ бұл атау тарихи дәреже ретінде қолданылған. Комодор атағы (дәреже емес) кеме капитанынан жоғары лауазымды офицерді де білдіре алады (себебі тек кеме командиріне ғана жол жүріп бара жатқанда капитан деп аталады). Теңіз капитандарына кейде кемеде жүргенде өзін ерекшелендіру үшін майор деп аталады, бірақ бұл анықтама АҚШ-тың Әскери-теңіз флотында немесе АҚШ-тың Теңіз жаяу әскерлері корпусында қолданылмайды.
Officers who typically command units or formations that are expected to operate independently for extended periods of time (i. e., brigades and larger, or flotillas or squadrons of ships), are referred to variously as general officers (in armies, marines, and some air forces), flag officers (in navies and coast guards), or air officers (in some Commonwealth air forces). General officer ranks typically include (from the most senior) general, lieutenant general, major general, and brigadier general, although there are many variations like division general or (air , ground ) force general. Flag officer ranks, named after the traditional practice of showing the presence of such an officer with a flag on a ship and often land, typically include (from the most senior) admiral, vice admiral and rear admiral. In some navies, such as Canada's, the rank of commodore is a flag rank. In the United Kingdom and most other Commonwealth air forces, air officer ranks usually include air chief marshal, air marshal, air vice marshal and air commodore. For some air forces, however, such as those of Canada, United States and many other air forces, general officer rank titles are used. In the case of the United States Air Force, that service was once part of the U. S. Army and evolved as a separate service in 1947, carrying over its extant officer rank structure. Brazil and Argentina use a system of general officer ranks based on the term brigadier. In some forces, there may be one or more superior ranks to the common examples, above, that are given distinguishing titles, such as field marshal (most armies of the world, notably excluding the United States) or general of the army (mainly the United States because "marshal" is used as a peace officer's designation), fleet admiral (U. S. Navy), Marshal of the Royal Air Force, or other national air force. These ranks have often been discontinued, such as in Germany and Canada, or limited to wartime or honorific promotion, such as in the United Kingdom and the United States. In various countries, particularly the United States, these may be referred to as "star ranks" for the number of stars worn on some rank insignia: typically one star for brigadier general or equivalent with the addition of a star for each subsequent rank. In the United States, five stars has been the highest rank regularly attainable (excluding the marines and coast guard, which have traditionally served as branches of the navy in times of war and thus under the command of a fleet admiral). There also exists the specialty ranks of General of the Armies of the United States and Admiral of the Navy which at their inception were considered senior four star officers but came to be considered six star rank after the creation of five star officers. To date only one officer has held a six star rank in his lifetime, John J. Pershing. George Washington was posthumously promoted to the post in 1976. Additionally, Admiral George Dewey was promoted to admiral of the navy but died well before statute made it senior to an admiral of the fleet upon the latter's inception. Some titles are not genuine ranks, but either functions assumed by generals or honorific titles. For instance, in the French Army général de corps d'armée is a function assumed by some généraux de division, and maréchal de France, which is a distinction denoting the most superior military office, but one that has often neutered the practical command powers of those on whom it is conferred. In the United States Navy, a commodore currently is a senior captain commanding a squadron, air group, or air wing that is too small for a rear admiral to command, although that name has historically been used as a rank. The title (not rank) of commodore can also indicate an officer who is senior to a ship's captain (since only the ship's commanding officer is addressed as captain while under way). Marine captains are sometimes referred to as major to distinguish themselves while shipboard, although this reference is not employed in the U. S. Navy or U. S. Marine Corps.
Әскери немесе жоғары лауазымды қызметкерлер
Далалық офицерлер, сондай-ақ "далалық дәрежелі офицерлер" немесе "аға офицерлер" деп аталады, олар әдетте қысқа мерзімге дербес жұмыс істей алатын бөлімшелерге (мысалы, жаяу әскер батальондары, атты немесе артиллерия полктері, соғыс кемелері, әуе эскадрильялары) қолбасшылық ететін офицерлер. Далалық офицерлер жоғары командалардың штабтық лауазымдарын да иеленеді. "Далалық (дәрежелі) офицер" термині көбінесе армиялар мен теңіз күштері қолданады; әуе күштері, теңіз күштері және жағалау күзеті әдетте "аға офицер" терминін қолдануға басымдық береді. Бұл екі термин міндетті түрде синоним емес, себебі біріншісі взводтан бастап театрға дейінгі командалық лауазымды атқаратын кез келген офицерді сипаттау үшін жиі қолданылады. Типик армия және теңіз күштерінің далалық офицерлік шендеріне полковник, подполковник, майор және британ армиясында адъютант немесе операциялық офицер болып тағайындалған капитан кіреді. Көптеген Ұлттар Достастығы елдерінде бригадир шені қолданылады, бірақ ол басқа елдердегі бригадир-генерал лауазымын толықтырады. АҚШ армиясында CW3–CW4 шені бар офицерлер далалық дәрежелі офицерлер болып саналады; ал CW5 – аға далалық дәрежелі офицерлер. Теңіз күштері мен жағалау күзетінің аға офицерлік шендеріне капитан мен командир кіреді. Кейбір елдерде коммодор шені де бар. Ал басқаларында лейтенант-командирлер, армия мен теңіз күштерінің майорларына балама ретінде, аға офицерлер деп есептеледі. Ұлттар Достастығының әуе күштерінің аға офицерлік шендеріне топ капитаны, қанат командирі және эскадрилья басшысы кіреді, егер мұндай шендер әлі де қолданылып жүрсе.
Field officers, also called "field grade officers" or "senior officers", are officers who typically command units that can be expected to operate independently for short periods of time (i. e., infantry battalions, cavalry or artillery regiments, warships, air squadrons). Field officers also commonly fill staff positions of superior commands. The term field( grade) officer is primarily used by armies and marines; air forces, navies and coast guards generally prefer the term "senior officer." The two terms are not necessarily synonymous because the former is frequently used to describe any officer who holds a command position from a platoon to a theater. Typical army and marine field officer ranks include colonel, lieutenant colonel, major and, in the British army, captains holding an adjutant's or operations officer appointment. In many Commonwealth countries the field rank of brigadier is used, although it fills the position held by brigadier general in other countries. In the United States Army, warrant officers who hold the rank of CW3–CW4 are field grade officers; CW5s are senior field grade officers. Naval and coast guard senior officer ranks include captain and commander. In some countries, the more senior rank of commodore is also included. In others lieutenant commanders, as equivalents to army and marine majors, are considered senior officers. Commonwealth air force senior officer ranks include group captain, wing commander, and squadron leader, where such ranks are still used.
Компаниялық дәрежедегі немесе төменгі офицерлер
Жас офицерлер шендері – үш немесе төрт төменгі офицерлік шендер. Олардың бағынындағы бөлімшелер әдетте ұзақ уақыт бойы тәуелсіз түрде жұмыс істеуі күтілмейді. Кейбір бөлімшелерде компаниялық офицерлер штаттық лауазымдарды да атқарады. Бірақ кейбір әскерлерде капитан тәуелсіз роталық әскери бөлімнің тұрақты командирі болуы мүмкін, мысалы, сигнал немесе далалық инженерлер эскадрильясы, не далалық артиллерия батареясы. Типик әскери рота офицерлерінің шендері капитан және лейтенанттың түрлі дәрежелерін қамтиды. Әскери-теңіз күштері мен жағалау күзетінің кіші офицерлік шендеріне лейтенант-командир, лейтенант, кіші лейтенант, лейтенант және прапорщик кіреді. Ұлттар Достастығы (Канаданы қоспағанда) әуе күштерінің кіші офицерлік шендеріне әдетте ұшу лейтенанты, ұшу офицері және ұшқыш офицері кіреді. "АҚШ офицерлер корпусы 10 жалақы разрядына бөлінген (O 1-ден O 10-ға дейін). O 1-ден O 3-қа дейінгі жалақы разрядындағы офицерлер компаниялық офицерлер деп есептеледі. Армияда, теңізшілер корпусында және әуе күшінде бұл жалақы разряды екінші лейтенант (O 1), бірінші лейтенант (O 2) және капитан (O 3) шендеріне, ал әскери-теңіз күштерінде прапорщик, кіші лейтенант және лейтенант шендеріне сәйкес келеді. Келесі үш жалақы разрядындағы (O 4-тен O 6-ға дейін) офицерлер далалық офицерлер деп саналады. Армияда, теңізшілер корпусында және әуе күшінде бұл жалақы разряды майор (O 4), подполковник (O 5) және полковник (O 6) шендеріне, ал әскери-теңіз күштерінде лейтенант-командир, командир және капитан шендеріне сәйкес келеді. Ең жоғары төрт жалақы разряды армияда, теңізшілер корпусында және әуе күшінде генерал-офицерлерге, ал әскери-теңіз күштерінде флагмандық офицерлерге арналған. Әр жалақы разрядына сәйкес келетін шендер келесідей: Армияда, теңіз жаяу әскерлерінде және әуе күшінде бригадир генерал (O 7), генерал-майор (O 8), генерал-лейтенант (O 9) және генерал (O 10); әскери-теңіз күштерінде кіші адмиралдың төменгі жартысы, кіші адмиралдың жоғарғы жартысы, вице-адмирал және адмирал.
The ranks of junior officers are the three or four lowest ranks of officers. Units under their command are generally not expected to operate independently for any significant length of time. Company grade officers also fill staff roles in some units. In some militaries, however, a captain may act as the permanent commanding officer of an independent company sized army unit, for example a signal or field engineer squadron, or a field artillery battery. Typical army company officer ranks include captain and various grades of lieutenant. Typical naval and coast guard junior officer ranks include grades of lieutenant commander, lieutenant, lieutenant junior grade, sub lieutenant and ensign. Commonwealth (excluding Canada) air force junior officer ranks usually include flight lieutenant, flying officer, and pilot officer. "The [U. S.] commissioned officer corps is divided into 10 pay grades (O 1 through O 10). Officers in pay grades O 1 through O 3 are considered company grade officers. In the Army, Marine Corps, and Air Force, these pay grades correspond to the ranks of second lieutenant (O 1), first lieutenant (O 2), and captain (O 3), and in the Navy, ensign, lieutenant junior grade, and lieutenant. Officers in the next three pay grades (O 4 through O 6) are considered field grade officers. In the Army, Marine Corps, and Air Force, these pay grades correspond to the ranks of major (O 4), lieutenant colonel (O 5), and colonel (O 6), and in the Navy, lieutenant commander, commander, and captain. The highest four pay grades are reserved for general officers in the Army, Marine Corps, and Air Force, and flag officers in the Navy. The ranks associated with each pay grade are as follows: in the Army, Marine Corps, and Air Force, brigadier general (O 7), major general (O 8), lieutenant general (O 9), and general (O 10); in the Navy, rear admiral lower half, rear admiral upper half, vice admiral, and admiral."
Төменгі немесе оқушы офицер
Канада Қарулы Күштерінде оқудан өтетін офицерлер теңіз оқуы үшін теңіз курсанттары, ал әскер немесе әуе күштері үшін офицер курсанттары болып табылады. АҚШ және басқа бірнеше батыс елдерінің қарулы күштерінде оқушы офицерлер деп аталады және кадет (әскер және әуе күштері) немесе мидшипмен (теңіз күштері, сондай-ақ кейбір елдерде морской пехота) шеніне ие болады. Бұл офицерлер әскери академияда қызмет ете алады немесе, АҚШ-та жиі кездесетіндей, ROTC бөлімі сияқты азаматтық колледж немесе университетке қосылған әскери оқу бөлімінің мүшелері ретінде қызмет ете алады. Бұл талапқа сәйкес, офицерлік лауазымға тағайындалу үшін кем дегенде төрт жылдық жоғары білім болуы қажет. Британ әскері өз оқушы офицерлерін офицер курсанттары деп атайды, олар оқудың басында қарапайым сарбаздар дәрежесінде болады және басқа шенділерге билігі жоқ (оқу барысында міндеттерді орындау үшін тағайындалған жағдайларды қоспағанда). Офицер курсанттарына оқудың алғашқы кезеңдерін Sandhurst Корольдік әскери академиясында аяқтағанға дейін «Мырза» немесе «Ханшайым» деп тіл қатуға болады (осы кезде курсанттар «бітіреді» және ресми түрде офицерлік шен алады), ал содан кейін басқа шенділер (офицер емес) оларды «Мырза» немесе «Ханшайым» деп атап сөйлейді. Кадет шені әрдайым шектеулі билік пен беделге ие болған (кадеттер мен АҚШ теңіз күштерінің мидшипмендері тағайындалған офицерлерге, уәкілді тұлғаларға немесе офицерлерге билік ете алмайды, тек бағынышты кадеттерге ғана билік етеді), ал мидшипмен тарихи түрде шектеулі басшылық жауапкершілігіне ие болған, әсіресе Корольдік теңіз күштерінде (онда кадеттер оқу басталғанда офицерлік шен алады, әскери әріптестерінен өзгеше). Бұл дәстүр АҚШ теңіз күштерінде де сақталған, бірақ қазір АҚШ теңіз күштерінің мидшипмендері басқа АҚШ қызметтеріндегі кадеттер сияқты шектеулерге ие. Сонымен қатар, АҚШ морской пехотасының офицерлері де мидшипмендер болып табылады, олар теңіз күштерінің әріптестерімен бірге оқытылады және білім алады, сондай-ақ өздерінің қызмет салаларын көрсету үшін ерекше белгілер тағады. АҚШ Жағалау күзет академиясының студенттері «кадеттер» деп аталады, ал әскери бөлімнің офицерлік кандидаттық мектебіне қатысушылар «офицерлік кандидаттар» болып табылады. АҚШ-та кадет немесе мидшипмен ретінде төрт жыл оқудың баламасы – төрт жылдық жоғары білімі бар колледж түлектері офицерлік кандидаттық мектебінде оқуға түсуі мүмкін, бұл колледж түлектерін әскери офицерлерге айналдыруға бағытталған он екі апталық қарқынды оқу курсы. Әрбір әскер түрінде кем дегенде бір және көбінесе бірнеше офицерлік кандидаттық мектептер бар. Бұл бағдарламалардың студенттері офицерлік кандидаттар деп аталады.
Officers in training in the Canadian Armed Forces are either naval cadet for naval training or officer cadet for army or air force training. In the US and several other western forces, officers in training are referred to as student officers, and carry the rank of cadet (army and air force) or midshipman (navy, and in some countries, marines). These officers may be serving at a military academy, or, as common in the United States, as members of a military training unit attached to a civilian college or university, such as an ROTC unit. This is due to a requirement that commissioned officers have at least a four year collegiate undergraduate degree. The British Army refers to its trainee officers as officer cadets, who rank as private soldiers at the start of their training, with no authority over other ranks (except when appointed to carry out a role as part of training). Officer cadets are addressed to as "Mister" or "Miss" until the completion of the early stages of their training at the Royal Military Academy Sandhurst (at which point cadets "pass out" and formally gain their commissions), thereafter other ranks (non officers) will address them as "Sir" or "Ma'am". While cadet has always been a rank of limited authority and prestige (cadets and US Navy midshipmen have no authority over commissioned personnel, warrants, or officers, only subordinate cadets), midshipman has historically been a rank with limited leadership responsibility, particularly in the Royal Navy (where cadets are commissioned at the start of their training, unlike their army counterparts). This tradition was continued by the US Navy after its original adoption of the rank, but now US Navy midshipmen are limited in the same manner as cadets in the other US services. Additionally, US Marine officers in training are also midshipmen, trained and educated alongside their naval counterparts, and wear distinctive insignia to indicate their branch of service. US Coast Guard Academy students are referred to as "cadets", while those attending the military branch's officer candidate school are "officer candidates". In the US an alternative to spending four years as a cadet or midshipmen is for college graduates with a four year degree to attend officer candidate school, an intensive twelve week training course designed to convert college graduates into military officers. Each service has at least one, and usually several, officer candidate school facilities. Students at these programs are called officer candidates.
Уоррент офицерлері
Уоррант офицерлері (уоррант арқылы өкілеттік алғандықтан) әр елде немесе әскерлік бөлімшеде сәл әртүрлі қарастырылатын аралас шен. Уоррант офицерлері жоғары саптағы қара офицерлер немесе офицерлік және қара офицерлік шендер арасындағы толығымен бөлек шен болуы мүмкін, әдетте бұл шенді маманданушы мамандықтар иеленеді. АҚШ-та уоррант офицерлері алдымен уоррант бойынша тағайындалады, содан кейін АҚШ Президенті оларды бас уоррант офицері шеніне бекітеді. Уоррант офицерлерінің шені WO1-ден CW5-ке дейін өзгереді. Уоррант офицері W2 шеніне жеткенге дейін бас уоррант офицері болып санаılmaz. CW3-CW4 – далалық офицерлер. CW5 шеніне ие уоррант офицерлері – аға далалық офицерлер болып есептеледі.
Warrant officers (as receiving authority by virtue of a warrant) are a hybrid rank treated slightly differently in each country or service. Warrant officers may either be effectively senior non commissioned officers or an entirely separate grade between commissioned and non commissioned officers, usually held by specialist personnel. In the United States, warrant officers are appointed by warrant then commissioned by the President of the United States at the rank of chief warrant officer. Warrant officers range from WO1–CW5. A warrant officer is not a chief warrant officer until they reach W2. CW3–CW4 are field grade officers. Warrant officers in the rank or grade of CW5 are senior field grade officers.
Әскерге шақырылған қызметкерлер
Тәлімдік әскери қызметшілер – бұл офицерлік шеннен төменгі шендегі қызметкерлер және қарулы күштер құрамының басым бөлігін құрайды. Олар әртүрлі елдерде әртүрлі атаулармен белгілі, мысалы, Ұлыбританияда және бірқатар Достастық елдерінде "басқа шенділер" (OR), ал Канадада – "комиссиясыз мүшелер" (NCM) деп аталады.
Enlisted personnel are personnel below commissioned rank and make up the vast majority of military personnel. They are known by different names in different countries, such as other ranks (ORs) in the United Kingdom and some Commonwealth countries, and non commissioned members (NCMs) in Canada.
Қызметке тағайындалмаған офицерлер
Қызметке тағайындалмаған офицерлер (NCO) – офицердің басшылығындағы, басқа әскери қызметшілерді қадағалауға уәкілеттік берілген немесе маңызды әкімшілік жауапкершілікке ие болған әскери қызметкерлер. Олар кіші әскери қызметшілердің күтіміне және тікелей бақылауына жауапты, көбінесе кішігірім далалық бөлімшелерде басшы офицерлердің міндетін атқарады. Ең жоғары дәрежелі NCO ресми түрде ең төменгі офицер немесе уоррант-офицерден төмен дәрежеде болады. Дегенмен, көптеген жоғары дәрежелі NCO-лар кіші офицерлерге қарағанда көбірек тәжірибеге, мүмкін, тіпті жауынгерлік тәжірибеге ие. Көптеген армияларда кіші офицерлердің жауапкершілігі мен уәкілеттігі жоғары болғанымен, операциялық тәжірибесі аз болғандықтан, олар аға NCO кеңесшілерімен жұмыс істейді. Кейбір ұйымдарда аға NCO-лар кіші офицерлерге қарағанда ресми жауапкершілікке және бейресми құрметке ие болуы мүмкін, бірақ уоррант-офицерлерден кем. Көптеген уоррант-офицерлер мансабының ортасында қызмет атқаратын NCO-лардың қатарынан шығады. Кейбір елдерде уоррант-офицерлік шендері жоғары әскери шендерді алмастырады. NCO шендері әдетте сержант пен капралдың (әуе күштері, армия және теңіз жаяу әскері) немесе бас сержант пен сержанттың (теңіз күштері және жағалау күзеті) әртүрлі дәрежелерін қамтиды. Көптеген теңіз күштерінде "рейтинг" термині мамандықты белгілеу үшін қолданылады, ал шен жалақы мөлшерін көрсетеді. Кейбір елдерде уоррант-офицерлер NCO бөліміне (аға NCO-лар бөлімі) жатады.
Non commissioned officers (NCOs) are enlisted personnel, under the command of an officer, granted delegated authority to supervise other military members or assigned significant administrative responsibilities. They are responsible for the care and direct control of junior military members, often functioning in the smaller field units as executive officers. Even the most senior NCO officially ranks beneath the most junior commissioned officer or warrant officer. However, most senior NCOs have more experience, possibly including combat, than junior officers. In many armies, because junior officers have a great amount of responsibility and authority but little operational experience, they are paired with senior NCO advisers. In some organizations, senior NCOs may have formal responsibility and informal respect beyond that of junior officers, but less than that of warrant officers. Many warrant officers come from the ranks of mid career NCOs. In some countries warrant ranks replace senior enlisted ranks. NCO ranks typically include a varying number of grades of sergeant and corporal (air force, army and marines), or chief petty officer and petty officer (navy and coast guard). In many navies the term 'rating' is used to designate specialty, while rank denotes pay grade. In some countries warrant officers come under the non commissioned officer branch (senior non commissioned officiers).
Басқа әскери қызметшілер
Командалық билігі жоқ қызметкерлер әдетте жеке, авиатор немесе авиамеханик, немесе теңізші (АҚШ Теңіз күштері мен Жағалау күзетінде теңізші-жаңадан бастаушысынан басталады) сияқты атаулар тағайындайды. АҚШ Теңіз жаяу әскерінде барлық шендегі адамдар, олардың командалық статусына қарамастан, "теңізші" деп аталуы мүмкін. АҚШ Әуе күшінде барлық шендегі адамдар, командалық статусына қарамастан, "әуеші" деп аталуы мүмкін. Теңізшілердің серті ресми түрде бекітілгеннен кейін, Теңіз күштерінің хатшысы Джон Далтон Теңіз күштерінің кез келген форма киген мүшесін атағанда "теңізші" сөзін үлкен әріппен жазуды бұйырды. Кейбір елдер мен әскер түрлерінде әртүрлі тармақтардағы қызметкерлердің атаулары әртүрлі болады. Олардың әртүрлі шендері болуы мүмкін, мысалы, жеке кіші сержант, бірақ бұл көбінесе жалақының өзгеруін ғана көрсетеді, биліктің ұлғаюын емес. Бұл елге немесе әскер түріне байланысты техникалық шендер болуы немесе болмауы мүмкін. Әр шен адамға олар қанша уақыт бойы және қаншалықты жақсы қызмет еткенін көрсетеді.
Personnel with no command authority usually bear titles such as private, airman or aircraftman, or seaman (starting with seaman recruit in the United States Navy and Coast Guard). In the United States Marine Corps individuals of all ranks regardless of command status may be referred to as "marine". In the United States Air Force individuals of all ranks regardless of command status may be referred to as "airman". Shortly after the Sailor's Creed was formally instituted, Secretary of the Navy John Dalton directed that the word sailor should be capitalized when referring to any uniformed member of the Navy. In some countries and services, personnel in different branches have different titles. These may have a variety of grades, such as private first class, but these usually only reflect variations in pay, not increased authority. These may or may not technically be ranks, depending on the country or service. Each rank gives the individual an indication of how long and how well they have served in combat and training.
Тағайындау
Тағайындама – адам өкілеттіктерін жүзеге асыру құралы. Көптеген монархияларда лауазымды тұлғалар патшалық жарлық арқылы, ал көптеген басқа елдерде президенттік комиссия арқылы тағайындалады. Ұлттар Достастығында (Commonwealth) кіші офицерлер патшалық немесе президенттік жарлыққа ие. АҚШ-та офицерлерді АҚШ Сенатының кеңесімен және келісімімен президент тағайындайды. Көптеген офицерлер дауыспен бекітіледі, бірақ жоғары офицерлер Қарулы Күштер Комитетінің алдында сұрақтарға жауап беруі және оның мүшелерін қанағаттандыруы керек, содан кейін олардың тағайындамасы туралы дауыс беріледі. Бас сержанттар (NCO) тағайындама құжаты – жазбаша нысан, көбінесе қызмет басшысының куәлігі арқылы тағайындалады. Қызметке қабылдануды ағылшын тілді елдерде, тіпті әскерилер техникалық түрде тіркелмейтін елдерде де әскерге шақыру деп атайды. Кейде қызметкерлердің лауазымы олардың шын дәрежесінен жоғары болуы мүмкін. Мысалы, Корольдік теңіз флотында коммодор – капитан лауазымы, ал Ұлыбритания армиясында – қара сержант лауазымы болған.
Appointment is the instrument by virtue of which the person exercises their authority. Officers are appointed by a royal commission in most monarchies or a presidential commission in many other countries. In the Commonwealth, warrant officers hold a royal or presidential warrant. In the United States, officers are appointed by the president, with the advice and consent of the United States Senate. Most officers are approved en bloc by voice vote, but flag officers are usually required to appear before the Armed Services Committee and answer questions to the satisfaction of its members, prior to a vote on their commission. NCOs are appointed by an instrument of appointment, a written document, often a certificate, usually from the service head. Entry into service is often referred to as enlistment throughout the English speaking world, even in countries where soldiers do not technically enlist. Sometimes personnel serve in an appointment which is higher than their actual rank. For instance, commodore used to be an appointment of captain in the Royal Navy and lance corporal used to be an appointment of private in the British Army.
Ренгі және бірліктің көлемі
Бұл дәрежелердің практикалық мағынасын түсіну және оларды әртүрлі қарулы күштерде, елдерде және атақтар мен белгілердің айырмашылықтарында салыстыру үшін әр команданың салыстырмалы деңгейлері мен мөлшерлерін білу пайдалы. АҚШ теңіз жаяу әскерінің немесе АҚШ армиясының жаяу әскер бөлімдері қолданатын реттік және командалық жүйе осы мақсатта үлгі ретінде қызмет ете алады. Әртүрлі елдер өздерінің жүйелерін қолдануы мүмкін, олар осы жерде көрсетілгенге сәйкес келмейді. Бұл жүйе бойынша, төменнен бастап жоғарыға қарай, капрал үш адамнан тұратын топты басқарады. Сержант үш топтан тұратын взводты басқарады. Осылайша, толық взводта 13 адам болады. Взводтар әдетте нөмірленеді (мысалы, 1-ші взвод). Көптеген армиялар мен теңіз әскерлерінде лейтенант немесе оған тең дәрежелі офицер үш немесе төрт взводтан тұратын ротаға басшылық етеді. Мысалы, АҚШ теңіз жаяу әскерінің роталарында әдетте 13 адамнан тұратын үш мылтық взводы, рота жетекшісі, взвод сержанты (штаб сержанты, командирдің орынбасары) және теңізшілер корпусының медициналық қызметкері болады. Жаяу әскер ротасының құрамында 42-ден 55-ке дейін адам болуы мүмкін. Роталар әдетте нөмірленеді (мысалы, 1-ші рота) немесе олардың негізгі қызметі бойынша аталады (мысалы, материалдық-техникалық жабдықтау ротасы). Капитан немесе оған тең дәрежелі офицер әдетте төрт ротаға (үш жеке рота және бір ауыр қару-жарақ ротасы) басшылық етеді. Оның штабында бірінші сержант және тағы жеті адам болуы мүмкін. Осылайша, ротада шамамен 175-тен 225-ке дейін адам болуы мүмкін. Капитандар басқаратын басқа да бөлімшелерге батареялар (далалық артиллерияда) және жасақтар жатады. Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде рота (немесе кавалериядағы эскадрон, артиллериядағы батарея) әдетте әріппен белгіленеді (мысалы, "A ротасы"). Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде олар әдетте нөмірленеді. Көптеген елдерде ротаға майор басшылық етеді, ал капитан оған көмектеседі. Подполковник немесе оған тең дәрежелі офицер батальонға немесе эскадрильяға басшылық етеді, оның құрамында көбінесе төрт рота және штабтың әртүрлі мүшелері болады. Батальонда шамамен 500-ден 1500-ға дейін адам болады және әдетте екіден алты ротадан тұрады. Полковник немесе оған тең дәрежелі офицер полкке немесе топқа басшылық етеді, оның құрамында көбінесе екі немесе одан да көп батальон (жаяу әскер бөлімдері үшін) немесе бес-алты әуе тобы (авиациялық бөлімше үшін) болады. Батальондар мен полктер әдетте жеке батальон ретінде немесе полк құрылымының бөлігі ретінде нөмірленеді (мысалы, АҚШ армиясындағы 1-ші 501-ші жаяу әскер полкі). Келесі деңгей - бригада, оған бригадир генерал басшылық етеді, және оның құрамында екі немесе одан да көп полк немесе үштен сегізге дейін батальон болады. АҚШ армиясында бригада полкпен шамамен тең немесе одан сәл үлкен, үштен жеті батальоннан тұрады. Күші әдетте 1500-ден 3500-ға дейін адамды құрайды. АҚШ теңіз жаяу әскерінде бригадалар тек белгілі бір тапсырмалар үшін ғана құрылады. Олардың мөлшері мен табиғаты бойынша, олар полк үшін әдеттегіден гөрі батальондардың үлкен және әртүрлі жиынтығы болып табылады, олар оларды салтқа сай, майданда сыртқы логистикалық және тактикалық қолдаусыз тәуелсіз жұмыс істей алатын ең кішкентай құралым ретінде атқаруға мүмкіндік береді. Бригадалар әдетте нөмірленеді (мысалы, 2-ші бригада). Полк пен бригададан жоғары деңгейдегі дивизияға генерал-майор басшылық етеді және оның құрамында 10 000-нан 20 000-ға дейін адам болады. Мысалы, 1-ші теңіз жаяу әскер дивизиясы төрт теңіз жаяу әскер полкінен (жоғарыда сипатталғандай), бір шабуылдық-десанттық батальоннан, бір барлау батальоннан, екі жеңіл бронетехникалық барлау батальоннан, бір жауынгерлік инженерлік батальоннан, бір танк батальоннан және бір штаб батальоннан тұрады. (Штаб батальонында бір штаб ротасы, бір материалдық-техникалық жабдықтау ротасы, бір әскери полиция ротасы, бір байланыс ротасы және бір жүк көлігі ротасы бар.) Сол теңіз экспедициялық күштерінің (ТЭК) эквиваленті МЭК логистикалық тобы (МЛТ) болуы мүмкін, ол полк көлеміндегі бөлімше емес (сөз "топ" көрсететіндей), бірақ бірнеше қолдау батальондарынан тұратын үлкен қолдау бөлімшесі. Дивизиялар әдетте нөмірленеді, бірақ олар функциясымен немесе тарихи тұлғаның атымен аталуы мүмкін. Кез келген дәрежеге арналған командалық мөлшерлер әртүрлі болуы мүмкін. Барлық бөлімшелердің құрамында жаяу әскер бөлімдеріне қарағанда аз адам болуы мүмкін. Мысалы, танк және артиллерия экипаждарында әлдеқайда аз адам жұмыс істейді. Сондай-ақ, жауынгерлік емес бөлімшелерде, мысалы, квартирмейстерлерде, асханашыларда және госпиталь қызметкерлерінде де адам саны аз болады. Бұдан басқа, нақты жағдайда барлық бөлімшелер толық құрамда болмайды және жүйеге әртүрлі мамандықтардан тұратын жасақтар мен топтар қосылуы мүмкін. АҚШ армиясында дивизиядан жоғары деңгейдегі корпустың құрамында лейтенант-генерал болады. Көптеген армияларда корпустың құрамында шамамен 60 000 адам болады, олар әдетте үш дивизияға бөлінеді. Корпус (және осыған ұқсас ұйымдар) әдетте рим цифрларымен және халықаралық күштердегі ұлттығымен белгіленеді (мысалы, V (АҚШ) корпусы, VIII (Оңтүстік Корея) корпусы, II ТЭК, I Канада корпусы). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, шайқастың ауқымдылығына байланысты, бірнеше корпус бірлесіп майдан армияларын құрады, олар теория бойынша генерал (төрт жұлдыз) басқаратын, бірақ көбінесе лейтенант-генерал (үш жұлдыз) басқаратын және 240 000-ға дейін әскерден тұратын. Армиялар әріптермен жазылған сандармен немесе функционалдық атаулармен белгіленеді, "халықаралық" күштерде олардың ұлттығын көрсетеді (мысалы, Сегізінші АҚШ армиясы, Үшінші Оңтүстік Корея армиясы, Рейн армиясы). Бұлар өз кезегінде армиялық топтарға біріктірілді, бұл қазіргі заманғы соғыстағы бір командир басқаратын ең ірі майдандық ұйымдар. Армиялық топтардың құрамында 400 000-нан 1 500 000-ға дейін әскер болды. Армиялық топтар араб цифрларымен және халықаралық күштерде ұлттық атаулармен белгіленді (мысалы, 21-ші армиялық топ).
To get a sense of the practical meaning of these ranks—and thus to be able to compare them across the different armed services, different nations, and the variations of titles and insignia—an understanding of the relative levels and sizes of each command is helpful. The ranking and command system used by U. S. Marine ground forces or U. S. Army infantry units can serve as a template for this purpose. Different countries will often use their own systems that do not match the presentation here. Under this system, starting from the bottom and working up, a corporal leads a fireteam consisting of three other individuals. A sergeant leads a squad consisting of three fireteams. As a result, a full squad numbers 13 individuals. Squads usually have numbered designations (e. g., 1st Squad). Generally, in most armies and marine units, a lieutenant or equivalent rank leads a platoon, which can consist of three or four squads. For example, in U. S. Marine infantry units, rifle platoons usually consist of three rifle squads of 13 men each, with a Navy corpsman, the platoon leader, and a platoon sergeant (i. e., a staff sergeant who serves as second in command). An infantry platoon can number from 42 to 55 individuals, depending on the service. Platoons are usually numbered (e. g., 1st Platoon) or named after their primary function (e. g., service platoon). A captain or equivalent rank commands a company, usually consisting of four platoons (three line platoons and one heavy weapons platoon). His headquarters can include a first sergeant and as many as seven others. As such, a company can comprise from roughly 175 to 225 individuals. Equivalent units also commanded by captains are batteries (for field artillery units) and detachments. In English speaking countries, a company (or troop in the cavalry, and battery in the artillery) is usually designated by a letter (e. g., "A Company"). In non English speaking countries, they are usually numbered. In most Commonwealth armies a company is commanded by a major, assisted by a captain. A lieutenant colonel or equivalent rank commands a battalion or a squadron, often consisting of four companies, plus the various members of his headquarters. A battalion is around 500–1,500 men and usually consists of between two and six companies. A colonel or equivalent commands a regiment or group, often consisting of two or more battalions (for an infantry unit) or five to six air groups (for a wing). Battalions and regiments are usually numbered, either as a separate battalion or as part of a regimental structure (e. g., 1 501st Infantry in the US Army). The next level has been a brigade, commanded by a brigadier general, and containing two or more regiments or three to eight battalions. In the U. S. Army, a brigade is roughly equal to or a little larger than a regiment, consisting of three to seven battalions. Strength typically ranges from 1,500 to 3,500 personnel. In the U. S. Marines, brigades are only formed for certain missions. In size and nature they are larger and more varied collections of battalions than is common for a regiment, fitting them for their traditional role as the smallest formation able to operate independently on a battlefield without external logistical tactical support. Brigades are usually numbered (e. g., 2nd Brigade). The level above regiment and brigade is the division, commanded by a major general and consisting of from 10,000 to 20,000 persons. The 1st Marine Division, for example, is made up of four marine regiments (of the type described above), one assault amphibian battalion, one reconnaissance battalion, two light armored reconnaissance battalions, one combat engineer battalion, one tank battalion, and one headquarters battalion—totalling more than 19,000 marines. (Within the headquarters battalion are one headquarters company, one service company, one military police company, one communications company, and one truck company.) An equivalent elsewhere within the same marine expeditionary force (MEF) might be a MEF logistics group (MLG), which is not a regimental sized unit (as the word "group" implies), but rather a large support unit consisting of several battalions of support personnel. Divisions are normally numbered, but can be named after a function or personage. The command sizes for any given rank will vary widely. Not all units are as troop intensive as infantry forces need to be. Tank and artillery crews, for example, involve far fewer personnel. Numbers also differ for non combat units such as quartermasters, cooks, and hospital staff. Beyond this, in any real situation, not all units will be at full strength and there will be various attachments and detachments of assorted specialists woven throughout the system. In the U. S. Army, the level above division is a corps. It is commanded by a lieutenant general. In many armies, a corps numbers around 60,000, usually divided into three divisions. Corps (and similar organizations) are normally designated with Roman numerals and their nationality when operating in a combined (international) force—e. g., V (US) Corps, VIII (ROK) Corps, II MEF, I Canadian Corps. During World War II, due to the large scale of combat, multiple corps were combined into field armies commanded in theory by a general (four stars), but often by a lieutenant general (three stars), and comprising as many as 240,000 troops. Armies are numbered by spelled out numerals or functional titles, using their nationality in "combined" forces (e. g., Eighth United States Army, Third ROK Army, British Army of the Rhine). These were in their turn formed into army groups, these being the largest field organization handled by a single commander in modern warfare. Army groups included between 400,000 and 1,500,000 troops. Army groups received Arabic numeral designations and national designations when combined e. g. 21st Army Group.