Кіріспе
Нельсон провинциясы 1853 жылы Жаңа Зеландияның 1852 жылғы Конституция актісіне сәйкес құрылды және бастапқыда бүкіл Оңтүстік аралды, соның ішінде қазіргі Булер, Кайкура, Марлборо және Тасман аудандарын, Нельсон қаласы, Грей өзенінің солтүстігіндегі Грей ауданы және Хурануи өзенінің солтүстігіндегі Хурануи ауданымен бірге қамтыды. 1859 жылы қарашада Марлбороу провинциясы құрылғаннан кейін, оның көлемі қысқарды, содан кейін 1876 жылы Жаңа Зеландияның барлық провинцияларымен бірге жойылды.
Nelson Province was constituted in 1853 under the New Zealand Constitution Act 1852, and originally covered the entire upper South Island, including all of present day Buller, Kaikoura, Marlborough, and Tasman districts, along with Nelson City, Grey District north of the Grey River, and the Hurunui District north of the Hurunui River. It was reduced in size by the creation of Marlborough Province in November 1859, then abolished in 1876, along with all the provinces of New Zealand.
Аумағы
Нельсон провинциясы бастапқыда бүкіл Оңтүстік аралдың жоғарғы бөлігін қамтыды. Марлборо провинциясы 1859 жылы 1 қарашада Нельсон провинциясынан бөлінді, өйткені провинциялық кеңестің кірісінің көпшілігі Марлборо аймағындағы жер сатудан келді, бірақ қаражат көбінесе Нельсон аймағында пайдаланылды. Нельсон мен Марлбороудағы жер сатудан Нельсон провинциялық кеңесіне тиісінше 33 000 фунт стерлинг және 160 000 фунт стерлинг түсті. Оның 200 фунты Марлбороу аймағына жұмсалды. Суперинтендант Джон Перри Робинсонның кішігірім жер иелерін қолдау саясаты мен Уайрау аңғарындағы ірі мал шаруашылығы иелерінің мақсаттары арасында айтарлықтай қайшылық болды. Жаңа провинциялар туралы 1858 жылғы заң провинцияның кейбір бөліктерінің аймағы жеткілікті үлкен болса, және жеткілікті сайлаушылар мұндай қадамды қолдаса, бөлініп шығуға мүмкіндік берді. Үндеуге Вайраудағы барлық қоныс аударушылар қол қойды; тек алты адам бөлінуді қолдамай отырды. Жаңа Марлборо провинциясы 1859 жылы 4 қазанда газетке жарияланды. Перспектива үшін Марлборо провинциясы Нельсон провинциясының аудандарын өз қасына алды, олар кейіннен 1876 жылы провинциялар таратылған кезде бес әкімшілік аймақты құратын болды: Бленхайм ауданы, қамтитын; Пиктон ауданы, қамтитын; Кайкура округі, қамтитын; және Марлборо округі, қамтитын. Бұрынғы Соундс округіне, Пиктон округін қоршаған аймаққа, 1913 жылға дейін Марлборо округімен біріктірілген, себебі халық саны жеткіліксіз болғандықтан, өз округтік кеңесін құрған.
Тарих
Нельсон провинциялық кеңесі он бес мүшемен құрылды, ал провинция суперинтендантты және провинциялық кеңестің мүшелерін сайлау үшін жеті сайлау округіне бөлінді. Бұл аудандар: Нельсон қаласы, бес мүше; Шалғайдағы аудандар, бір мүше; Ваймеа шығыс ауданы, екі мүше; Ваймеа батыс ауданы, бір мүше; Ваймеа оңтүстік ауданы, екі мүше; Мотуэка және Massacre Bay ауданы, екі мүше; Вайрау ауданы, екі мүше. Нельсонның бірінші суперинтендантын сайлауға үш кандидат қатысты; Эдвард Стаффорд, Фрэнсис Джолли және Джон Уоринг Сакстон. Сайлау 1853 жылы 1 тамызда өтті және Эдвард Стаффорд Нельсонның бірінші суперинтенданты болды. Сайлаудың соңғы нәтижелері: Стаффорд (251), Сакстон (206) және Джолли (130). Эдвард Стаффорд өзінің тегін, зайырлы және міндетті білім беру жүйесі үшін естеріне түседі. Ол Жаңа Зеландияның үлгісіне айналды, бұл "Нелсон жүйесі" 1877 жылы барлық мемлекеттік бастауыш мектептерге енгізілді. Нельсон үкіметтің тағайындалған орнына айналды және суперинтендант Джон Перри Робинсон 1859 жылы 26 тамызда Нельсондағы провинциялық үкімет ғимараттарының іргетасын қалады. Ғимарат Бридж-стриттегі Альбион-скверде орналасқан. Оны қонақ сәулетші Максвелл Бьюри жобалаған және ол оны Бирмингемге жақын Астон-холлдың үлгісіне сай жасаған. Астон залы таспен салынған болса, үкімет ғимараттары ағаштан салынған. 1969 жылы көптеген дау-дамайлар кезінде ғимараттар қираған және бірнеше жыл бойы бос тұрған. Нельсон аудандық сотының ғимараты қазір осы жерде тұр. 1860 жылы Бірінші Таранаки соғысы кезінде әйелдер мен балаларды қоса алғанда, 1200-ге жуық Таранаки қоныстары Нельсонға көшірілді. Нельсон провинциялық кеңесі осы босқындарды орналастыру үшін "Таранаки ғимараттары" деп аталатын коттедждер құрылысын қаржыландырды. Жаулық әрекеттерді тоқтатқаннан кейін соғыстан қашқандарға Таранакиге тегін жол ұсынылды, көпшілігі бұл ұсынысты пайдаланды, бірақ кейбіреулері Нельсонда қалуға шешім қабылдады. 1853 - 1873 жылдар аралығында Грей округіне айналатын аймақ Нельсон провинциясы мен Кентербери провинциясының бір бөлігі ретінде басқарылды (Кентербери бөлігі 1873 жылы жаңадан құрылған Вестленд провинциясына берілді). Провинциялардың арасындағы шекара Хурануи өзенінің басынан Браннер көліне дейін тура сызық ретінде белгіленген болатын, бірақ Батыс жағалаудағы алтын Rush сол шекараны аралап, халық санының өсуі де шекараны аралап өтті.