Кіріспе

Жаңа Зеландия әдебиеті – ауызша және жазбаша әдебиет, оны Жаңа Зеландия халқы жазған. Ол көбінесе Жаңа Зеландия тақырыптарымен, адамдарымен немесе жерлерімен байланысты, негізінен Жаңа Зеландия ағылшын тілінде жазылады және маори мәдениеті мен маори тілінің қолданылуымен ерекшеленеді. Еуропалықтардың 19 ғасырда Жаңа Зеландияға келіп қоныстанғанға дейін маори мәдениетінің берік ауызша дәстүрі болған. Алғашқы еуропалық қоныс аударушылар Жаңа Зеландияны аралап, зерттеу туралы өздерінің тәжірибелерін жазды. "Жаңа Зеландия әдебиеті" ұғымы ағылшын әдебиетінен ерекшеленгені 20 ғасырға дейін пайда болған жоқ, авторлар ландшафт, оқшаулану және Жаңа Зеландияның қалыптасып келе жатқан ұлттық ерекшелігі тақырыптарын зерттей бастады. Маори жазушылары 20 ғасырдың екінші жартысында танымал болды, ал маори тілі мен мәдениеті Жаңа Зеландия әдебиетінің маңызды бөлігіне айналды. Еуропалық қоныс аударушылар келген кезде олар көптеген маори ауызша әңгімелерін және өлеңдерін жинады, олар ағылшын тіліне аударылып жарияланды, мысалы, Джордж Грейдің "Полинезия мифологиясы" (1855) және Йоханнес Андерсеннің "Маори ертегілері" (1908). Мауи құдайы туралы әңгімелер Жаңа Зеландияның маори емес тұрғындары мен маори халқы арасында кеңінен танымал болды. 19 ғасырда Жаңа Зеландияның көптеген тұрғындары өздерін британдықтар деп санайтын, ал көптеген басылымдарды британдық авторлар британдық оқырман үшін жазды. "Жаңа Зеландия әдебиеті" терминінің алғашқы қолданылуы 1860 жылдары пайда болды, бірақ ол үміт арту мағынасында қолданылды; ерекше Жаңа Зеландия әдебиетінің қалыптасуына уақыт керек болды. Жаңа Зеландияға алғашқы баспа машинасы 1834 жылы келді, ал баспаға шығарылған алғашқы кітап – Уильям Ятеның 1830 жылы жазған катехизистің маори тіліндегі аудармасы, "Ko Te Katikihama III". Жаңа Зеландияның алғашқы кітаптары көбінесе Жаңа Зеландияға сапарлар мен саяхаттар туралы баяндамалар болды, мысалы, Аугуст Эрлдің 1827 жылы Жаңа Зеландияда тоғыз айлық тұруы туралы баяндамасы (1832) немесе Мэри Энн Баркердің "Жаңа Зеландиядағы станциялық өмір" (1870) кітабы, немесе ғылыми еңбектер, мысалы, табиғат тарихы суретшісі Джордж Френч Ангастың "Жаңа Зеландиялықтар суретпен бейнеленген" (1847) кітабы және орнитолог Уолтер Буллердің "Жаңа Зеландия құстарының тарихы" (1872). Жаңа Зеландиялық ерекшеліктің әдебиеттегі алғашқы көріністері, атап айтқанда, "Пакеха Маори" (Фредерик Эдвард Манинг) жазған "Ескі Жаңа Зеландия" және Сэмюэл Батлердің "Эревхон" кітабы, ол автордың Кантербериде бес жыл өмір сүрген тәжірибесіне негізделген. Оларды маорилердің еуропалықтармен қарым-қатынасқа шыққаннан кейін жойылып кететін нәсіл деген кең таралған сенім ынталандырды. Колониялық романтика танымал болды, мысалы, Луиза Бейкер, Эллен Эллис, Эдит Серл Гроссманн және басқалардың еңбектері, сондай-ақ Жаңа Зеландия соғыстары туралы кітаптар танымал тақырып болды, мысалы, Хьюм Нисбеттің "Тұңғарушы бас: Жаңа Зеландия романсы" (1896). Ағылшынның танымал балалар авторы Г. А. Хенти "Маори және қоныс аударушы: Жаңа Зеландия соғыстарының әңгімесі" (1890) кітабын жазды. Леди Баркер Жаңа Зеландиядағы өмір туралы екі кітап жазды: "Жаңа Зеландиядағы станциялық өмір" (1870) және "Жаңа Зеландиядағы станциялық ойын-сауықтар" (1873), ал оның күйеуі Фредерик Брум "Жаңа Зеландиядан өлеңдер" (1868) кітабын жазды. Маориланд мәдениеті жасанды және романтикаға негізделген, шындыққа емес; академиктер Джейн Стаффорд пен Марк Уильямс айтқандай, "Маориленд – бұл Жаңа Зеландиядағы маорилердің нақты болуын мифологиялық немесе сәндік болуына қарсы тұру". Осы себепті бұл термин қазір архаикалық және отаршылдық ретінде қарастырылады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Джеймс Коуэн мен Рудалл Хейвард сияқты бірнеше адамнан басқа, бұл қозғалыс көбінесе аяқталды.

ХХ ғасырдың басы: 19141939

Жаңа Зеландия әдебиеті 20 ғасырдың басында дамып келе берді, оның ішінде ақын Бланш Эдит Бауган мен романист Джейн Мандер есімдері бар. Сол жылдардағы ең танымал және ықпалды жазушы – әңгімеші Кэтрин Мэнсфилд болды, ол 1908 жылы Жаңа Зеландияны тастап, әдеби модернизмнің негізін қалаушылардың біріне айналды. Өмірінде үш әңгімелер жинағы жариялады: «Неміс пансионында» (1911), «Бақыт және басқа әңгімелер» (1920) және «Бақ партиясы және басқа әңгімелер» (1922). Ол 1923 жылы қайтыс болды, ал С.К. Стидтің сөзімен айтқанда, «осы уақыттан бері өсіп, Жаңа Зеландия әдебиетінің дамуына әсер ететін беделді негіз салды». Г.Б. Ланкастер псевдонімімен жазған Эдит Джоан Литлтон осы кезеңде Жаңа Зеландияның ең коммерциялық табысты жазушысы болды, ол эпикалық отаршылдық романдарымен танымал. Герберт Гатри Смиттың «Тутира: Жаңа Зеландиялық қой шаруашылығының тарихы» (1921) Жаңа Зеландияның алғашқы маңызды экологиялық басылымы болды және экологиялық жазудың классикасы ретінде сақталды; Майкл Кинг 2003 жылы оны «әлі де осы жанрдың ең жақсы үлгісі» деп атады. 1930 жылдары университеттер мен шағын баспалардың өсуіне байланысты Жаңа Зеландия жазуы қалыптаса бастады. Мансфилд сияқты жазушылардың Жаңа Зеландиядан кетіп, шетелде мансап құруы осы кезеңде кең таралды: Мулган, Оксфорд университетінің баспасына қосылған Дэн Дэвин және журналист Джеффри Кокс. Жаңа Зеландия мен Англия арасында уақытын бөліп жүрген Нгайо Марш 1930 жылдары детективтік көркем әдебиет жазды және «Қылмыс патшайымдарының» бірі ретінде танылды. Депрессиядан кейін шетелдік театрлар Жаңа Зеландияда гастрольдік сапарларын тоқтатты, бұл әуесқой драма сахнасының дамуына және Изобель Эндрюс сияқты драматургтардың Британдық драма лигасының Жаңа Зеландия филиалы ұйымдастырған байқауларда сәттілікке жететініне әкелді. Ол жағымды пікірлер алды, ал жазушы Джанет Фрейм кейіннен жинақтағы әңгімелердің «өздеріне тиесілілігімен мені баурап алғанын» еске алды. 1945 жылы Аллен Керноу «Жаңа Зеландия өлеңдерінің кітабы» (1923–45) антологиясын жариялады, бұл Жаңа Зеландия әдебиетінің отаршылдықтан кейінгі және ұлтшылдық кезеңінің басталуын белгіледі. Олардың өлеңдерін Оңтүстік Африка туған Робин Хайдтың шығармаларымен салыстыруға болады, ол осы ұлтшылдық топқа қосылмады, бірақ оның «Құстар ұшып келеді» (1938) романы Жаңа Зеландия классикасы деп есептелді және 1980 жылдарға дейін басылымнан түспеді. 1946 жылы жергілікті баспа және жазуды қолдау үшін Жаңа Зеландия әдеби қоры құрылды. 1950 жылдары тарихшы және ақын Кит Синклер айтқандай, «Жаңа Зеландияның ақыл-ойы мен қиялы жанданды». Жаңа Зеландияның жас ақындарынан жаңа буын пайда болды, әсіресе Керноудың және басқа Кэкстон ақындарының ұлтшылдығын қабылдамаған «Веллингтон тобы». Олар Жаңа Зеландия ақындары енді Жаңа Зеландияның жеке басын емес, жалпыға ортақ тақырыптарға назар аударуы керек деп ойлады. Веллингтон тобының басқа мүшелері арасында Алистер Те Арики Кэмпбелл және Флёр Адкок болды; ғалымдар К.К. Стид және Винсент О'Салливан да осы уақытта поэзиясымен танымал болды. 1964 жылы ағылшын поэзиясы бойынша марапатталған алғашқы маори ақыны Хоне Туваре өзінің «Ерекше күн емес» атты алғашқы кітабын жариялады, ал 1966 жылы Жаки Стурм Жаңа Зеландияның қысқа әңгімелер антологиясында жарияланған алғашқы маори жазушысы болды. Вити Ихимера 1972 жылы қысқа әңгімелер жинағын («Pounamu, Pounamu») және 1973 жылы роман («Tangi») жариялаған алғашқы маори жазушысы болды. Оның «Уайл-райдер» (1987) романы 2002 жылы халықаралық деңгейде сәтті фильмге айналдырылды. Грейс 1975 жылы қысқа әңгімелер жинағын («Waiariki») жариялаған алғашқы маори әйел жазушысы болды және содан бері ересектерге және балаларға арналған кітаптары үшін халықаралық наградалар мен мақтаулар алды. 1985 жылы «Landfall» әдеби журналында Мириам Эванс жазған мақаласында маори жазушыларының жарияланбауы туралы айтылған, бірақ «көп жағдайда жарияланбаған»: 1977 жылы Әдеби қор грантын алған Ани Хона (Те Анива Биш), 1984 жылы Кэтрин Мэнсфилд Ментон стипендиясын алған Роули Хабиб, 1984 жылы Бірінші халықаралық феминисттік кітап жәрмеңкесіне (Лондон) қатысу грантын алған Баб Бриджер және 1985 жылы Фиджидегі Ұлттар Достастығы әдебиеті мен тілдері жөніндегі конференцияда Жаңа Зеландияны ұсыну үшін Королева Елизавета II Өнерлер кеңесі мен Сыртқы істер министрлігінің грантын алған Брюс Стюарт. Маоридің меншігіндегі тәуелсіз баспа «Huia Publishers» 1991 жылы Робин Барг маори жазушылары мен көзқарастарын жариялау үшін құрылды. Маори әдебиеті Пасифика әдебиетімен тығыз байланысты. Жаңа Зеландиямен байланысы бар Pasifika (Тынық мұхит аралдары) жазушыларына Альберт Вендт, Алистер Те Арики Кэмпбелл, Карло Мила, Джон Пуле, Лани Вендт Янг, Кортни Сина Мередит және Селина Туситала Марш жатады. Вендт «Отанға оралу үшін ұлдар» (1973) романымен танымал, ол Жаңа Зеландиядағы жас самоан еркегінің өмірін бейнелейді, ал оның кейінгі романдары мен әңгімелер жинағы Пасифика әдебиетінің негізін қалады. 1960 жылдары екі жас романист, Морис Шэдболт пен Морис Ги, Жаңа Зеландия саясаты мен тарихына арналған дәстүрлі, әлеуметтік реалистік романдарымен танымал болды. 1970 және 1980 жылдардағы феминистік қозғалыс осы кезеңде пайда болған көптеген әйел жазушылар үшін жағдай жасады, оның ішінде Фиона Кидман, Мэрилин Дакворт және Барбара Андерсон, олар гендерлік рөлдерді зерттейтін және оларға қарсы шығатын туындылар жазды. Жаңа Зеландияның көркем әдебиеті 1970 жылдардың ортасынан бері жергілікті және халықаралық деңгейде оқырмандардың өсуіне, Виктория университетіндегі Халықаралық қазіргі әдебиет институты сияқты шығармашылық жазу курстарына және әдеби сыйлықтар мен стипендиялар арқылы қаржылық қолдауға байланысты экспоненциалды түрде өсті. Халықаралық деңгейде танымал Жаңа Зеландия жазушыларының қатарында Элизабет Нокс («The Vintner's Luck», 1998) және оның басқа да алуан түрлі көркем әдебиеттері, Эмили Перкинс, Фиона Фаррелл, Дамиен Уилкинс және қылмыстық романист Пол Клив бар.

Шығармашылық емес

Жаңа Зеландияда көркем емес әдебиеттің маңызды дәстүрі бар, онда табиғи тарих, отарлау, маори/пакеха қарым-қатынастары, балалық шақ және жеке тұлға жиі кездесетін тақырыптар болып табылады. Жаңа Зеландия жазушыларының маңызды автобиографиялық туындыларына 1970 жылдардағы Франк Саргесонның трилогиясы («Бір рет жеткілікті», «Жеткіліктен артық» және «Ешқашан жеткіліксіз!»), 1980 жылдардағы Джанет Фреймнің («Аралға», «Менің үстелімде періште» және «Айна шаһарынан елші») және К.К. Стидтің екі бөлімді сериясы «Эдемнің оңтүстік-батысы» (2010) мен «Жоғалтуға көп нәрсең бар» (2020) кіреді. Жаңа Зеландияның көркем емес әдебиетінің көп бөлігі тарихи сипатта. Джеймс Белич Жаңа Зеландия соғыстары туралы жазған еңбектерімен белгілі. Джудит Бинни Те Кути туралы «Құтқару әндері» (1995) және Тюхое тарихы «Қоршалған жерлер» (2009) атты биографияларымен танымал. Линда Тухивай Смиттің 1999 жылғы «Деколонизациялау әдістемелері: зерттеу және жергілікті халықтар» атты академиялық еңбегі маори және жергілікті халықтар зерттеуіне маңызды үлес қосты. Тарихшы Майкл Кинг мансабын көрнекті маори тұлғалары туралы өмірбаяндар жазудан бастады, соның ішінде Те Пуэа Херанги (1977) және Уина Купердің (1983) өмірбаяндары бар. 1980 жылдардың ортасында маори дауыстарын естіртудің маңыздылығын түсінген ол «Пакеха болу» (1985) еңбегінде маори емес жаңазеландиялықтың кім екендігі туралы жазды және Фрэнк Саргесонның (1995) және Джанет Фреймнің (2000) өмірбаяндарын жариялады. Роуз Лу – Азиялық жаңазеландиялық жазушылардың бірі. Ол Жаңа Зеландияда өсу туралы «Аралдарда өмір сүретіндердің бәрі» атты эсселер жинағын жариялады, ол Веллингтонның Виктория университетіндегі Халықаралық қазіргі заманғы хаттар институтының 2019 жылғы шығармашылық көркем әдебиет сыйлығына ие болды.

Балалар және жасөспірімдер әдебиеті

Маргарет Махи мен Джой Коули екеуінің де алғашқы балалар кітаптары 1969 жылы жарық көрді. Екеуі де жемісті еңбек етіп, көпке сүйікті авторларға айналды және Жаңа Зеландия балалар әдебиетіне зор үлес қосты. Махи 1980-ші жылдары Карнеги медалін екі рет жеңіп алды, ал 2001 жылы әлемдегі ең беделді балалар әдебиеті сыйлығы – Ханс Кристиан Андерсен сыйлығына ие болды. Коули оқуды үйренетін балаларға арналған оқулық кітаптарымен, сондай-ақ сурет кітаптары, балалар көркем әдебиеті және жасөсперімдерге арналған романдарымен халықаралық деңгейде танымал. Кішкентай балаларға арналған танымал авторлардың қатарында Линли Додд (кішкентай иті Хаирри Маклари бейнеленген сурет кітаптарымен әйгілі), Патрисия Грейс, Катерина Матайра (маори тіліндегі жетекші автор), Гэвин Бишоп (әсіресе иллюстрация саласындағы шеберлігімен танымал) және Питер Госсаж (маори мифтері мен аңыздарын сурет кітаптары арқылы қайта жаңғыртумен әйгілі) бар. 1970-ші және 1980-ші жылдар Жаңа Зеландия ұлтшылдығынан шегініп, американдық әдебиет пен контрмәдениеттің ықпалымен жас ақындардың өркендеу кезеңі болды. Олар жеке қарым-қатынастар туралы жазатын, өзіне сенімді жазушылар еді. Олардың ішінде Иан Уэдд, Билл Манхайр, Силла Маккуин, Элизабет Смитер, Сэм Хант және Мюррей Эдмонд бар. Силла Маккуин мен Хант екеуі де өнер поэзиясымен танымал. 1985 жылы Иан Уэдд пен Харви Маккуин «The Penguin Book of New Zealand Verse» атты антологияның жаңа басылымын шығарды, онда маори тіліндегі өлеңдер де бар болды. Бұл Жаңа Зеландия поэзия антологияларының арасындағы тұңғыш рет болды. Содан бері Жаңа Зеландия поэзиясы көбірек әртараптанды және тақырып бойынша сипаттау қиынға соқты. Жаңа Зеландия Ұлттық кітапханасы екі жыл сайын Жаңа Зеландияның Ақын Лауреатын тағайындайды. Пасифика ақыны Селина Туситала Марш 2017 жылдан 2019 жылға дейін Ақын Лауреаты болды. Дэвид Эгглтон 2019 жылдан 2022 жылға дейін (COVID-19 пандемиясының салдарынан оның өкілеттігі ұзартылды) Ақын Лауреаты қызметін атқаруда. Қазіргі танымал ақындардың қатарында Роберт Салливан (1990 жылы жарық көрген «Jazz Waiata» атты алғашқы өлеңдер жинағымен және 2010 жылы шыққан «Shout Ha! to the Sky» жинағымен әйгілі), Гера Линдсей Бёрд (өзінің танымал автобиографиялық және ойын тудыратын жұмыстарымен танымал) және Карло Мила (оның жұмысы жеке және саяси мәселелерді, мысалы, жеке бастың, көші-қонның және қоғамның мәселелерін қамтиды, олардың кейбіреулері «Dream Fish Floating» (2006) және «Goddess Muscle» (2020) жинақтарына енген) бар.

Драматургиялық шығармалар

1960 жылдары Жаңа Зеландия драматургиясында маңызды дамулар болды, ал 1964 жылы Веллингтонда елдің алғашқы кәсіби театры – Downstage Theatre ашылды. Playmarket 1973 жылы Жаңа Зеландия драматургтері мен олардың туындыларын таныстыру және насияттау үшін құрылды. Брюс Мейсон – елдің алғашқы кәсіби драматургі. Оның 1962 жылғы "Алтын ауа райының аяқталуы" атты бір актерлік қойылымы, Ұлы депрессия дәуіріндегі баланың тазалығынан айырылуы туралы, Жаңа Зеландия бойынша кеңінен қойылды, ал ол "Похутава" (1960) және "Аватеа" (1969) пьесаларында маори тақырыптарын және маори ұлттық санасының жойылуын зерттеді. Жаңа Зеландияда тәуелсіз театр дәстүрі де бар, онда компаниялар түпнұсқа пьесалар мен ұжымдық туындыларды жасайды, оның ішінде Red Mole театр тобы (1970-ші жылдар – 2002), Веллингтондағы Barbarian Productions (Жо Рэндерсон жетекшілігінде), Крайстчерч еркін театры, ақын Мюррей Эдмондтың Living Theatre Troupe-пен бірлескен жұмысы және Пол Маундердің Amamus Theatre-ымен алғашқы жұмыстары бар.

Әдеби сыйлықтар

ХХ ғасырдың басында Жаңа Зеландияда әдеби жарыстарды газеттер мен журналдар ұйымдастырды, ал университет колледждері Macmillan Brown Prize сияқты әдеби сыйлықтарды өткізді. 1940 жылдары үкімет басқаратын Жаңа Зеландия әдеби қоры әртүрлі жанрлар бойынша мемлекеттік қолдаумен әдеби сыйлықтар ұсына бастады. Бірінші жеке әдеби сыйлық – екі жылда бір рет өткізілетін Кэтрин Мэнсфилд Мемориалдық сыйлығы, бұл қысқа әңгімелер байқауы, оны Жаңа Зеландия әйел жазушылары қоғамы ұйымдастырып, Жаңа Зеландия банкі қаржыландырды. Бұл сыйлық 1959 жылы қолжетімді болды және 2015 жылға дейін жалғасты. 2021 жылға дейін жыл сайынғы Окхам Жаңа Зеландия Кітап сыйлығы бес негізгі сыйлықты ұсынады: көркем әдебиет (қазіргі уақытта Янн Медликотт Акорн сыйлығы деп аталады), ғылыми-танымдық әдебиет (Royal Society Te Apārangi демеушілігімен), суреттелген ғылыми-танымдық әдебиет, поэзия (қазіргі уақытта Мэри мен Питер Биггстің поэзия сыйлығы деп аталады) және Те Му o техи Маори тіліндегі сыйлық – толығымен те reo (маори тілінде) жазылған кітаптар үшін. Бұл жыл сайынғы сыйлықтар жылдар бойы әртүрлі демеушілердің болуына байланысты бірнеше рет атауын өзгертті және 1996 жылы Монтана кітап сыйлығының (бұрын Гудман Филдер Уотти сыйлығы, 1968 жылдан 1995 жылға дейін) және үкімет жүргізетін Жаңа Зеландия кітап сыйлығының (1976 жылдан 1995 жылға дейін) бірігуінен құрылды. Жеке фестивальдерге Going West (1996 жылы құрылған), WORD Christchurch (1997 жылы құрылған), Hokianga Book Festival және Whanganui әдеби фестивалі кіреді. Кішігірім Федерстон қаласы әлемдегі 22 танылған кітап қалаларының бірі болып табылады және жыл сайын мамыр айында Федерстон кітап қалашығы шарасын өткізеді. Бұрынғы әдеби фестивальдарға 2006 жылдан 2014 жылға дейін өткен Жаңа Зеландияның кітап айы кіреді. 2019 жылы Веллингтондағы Verb фестивалі панельдік іс-шара өткізді, онда бес панельдің үшеуі – қытай мұрасының жазушылары Розабел Тан, Грегори Кан және Чен Чен болды. Жазушы Нина Мингя Паулес бұл Жаңа Зеландияда алғаш рет болып жатқанын айтты және бұл қытай жаңа зеландиялық жазушылар үшін "шешімді сәт" сияқты сезілді. Жаңа Зеландия тау кино және кітап фестивалі (жазғы спорт пен өмір салтына арналған, екі жылда бір рет шілдеде Куинстаун қаласында өткізіледі), Таранаки өнер фестивалінде оқырмандар мен жазушылар аптасы (екі жылда бір рет шілде мен тамыз айларында өткізіледі) және Нельсон өнер фестивалінде оқырмандар мен жазушылар аптасы (жыл сайын қазанда өткізіледі). 2020 және 2021 жылдары көптеген әдеби фестивальдер COVID-19 пандемиясына байланысты тоқтатылды немесе күшін жойды.

Әдеби журналдар мен мерзімді басылымдар

Жаңа Зеландияның алғашқы әдеби журналдарына The Triad (Чарльз Налдер Бейертц 1893 жылы құрған және 1926 жылы жабылған), The New Zealand Illustrated Magazine (1899 жылы Оклендте құрылған және 1905 жылы жабылған) және Art in New Zealand (1928 жылы Чарльз Аллан Маррис құрған және 1946 жылы жабылған) кірді. 1932 жылы Окленд университетінің студенттері жариялаған және Джеймс Мунро Бертрам мен Р. А. К. Мейсон редакциялаған, қысқа ғұмырлы "Феникс" журналы, Брасч және Карноу сияқты Жаңа Зеландияның ұлтшыл жазушыларының алғашқы басылым орыны болды. Солшыл суретші Кеннавей Хендерсон 1934 жылы екі апта сайын шығатын "Tomorrow" журналын құрды, ол Жаңа Зеландияның ұлттық әдебиетін және әдеби сынды қалыптастыруға зор ықпал етті, бірақ 1940 жылы үкімет тарапынан бүлікшіл деп танылып жабылды. 1947 жылы Caxton Press Чарльз Браш редакциялаған "Landfall" тоқсандық журналын шығара бастады; ол бүгінге дейін жылына екі рет жарық көреді. Брасштың редакторлық қызметін жалғастырған Робин Даддинг 1972 жылы "Landfall" журналынан шығып, "Islands" деп аталатын бәсекелес журнал құрды. "Landfall" журналының бірқатар маңызды авторлары осы жаңа журналға көшті; "Landfall" 1980 жылдардың басында Дэвид Даулинг редактор болғанға дейін Жаңа Зеландияның жетекші әдеби журналының мәртебесін қайта қалпына келтіре алмады. "New Zealand Listener" журналы 1939 жылы үкімет тарапынан радио бағдарламаларын жариялау мақсатымен құрылды, бірақ оның қызметі ағымдағы оқиғалар, пікірлер және әдеби туындыларды қамтуға дейін кеңейді. Журналдың жылдар бойына жариялаған авторларының арасында Морис Дагган, Ноэль Хиллиард, Кит Синклер, Морис Шадболт, Фиона Кидман және Джой Коули, сондай-ақ ақындар Джеймс К. Бакстер, Аллен Карноу, Рут Гилберт және Рут Франс болды. 1990 жылы журнал жекешелендіріліп, кейіннен өмір салты журналына айналды, бірақ әдеби туындыларға назар аударуын жалғастырды. "The New Zealand School Journal" журналы 1907 жылы Жаңа Зеландияның Білім министрлігімен құрылды және 2013 жылдан бері жеке компания тарапынан басылып келеді; 1940 жылдан бері ол балалар әдебиетінің жоғары сапасымен танымал.