Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берг баяндамасы - Дүниежүзілік банктің 1981 жылы Эллиот Берг жазған "Сахарадан оңтүстікке қарай Африканың жеделдетілген дамуы: іс-қимыл жоспары" атты баяндамасы. Бұл есеп 1979 жылы Дүниежүзілік банктің африкалық басқарушыларының африкалық елдердің даму проблемаларын талдау жөніндегі құжатты сұрауына жауап ретінде жазылды. Сонымен қатар, ол 1980 жылы Африка елдерінің басшылары белгілеген Лагос іс-қимыл жоспары деп аталатын саясаттың жиынтығына жауап береді. Лагос жоспары Африканың өзін-өзі қамтамасыз ету саясатын қолдаса, Берг баяндамасы халықаралық сауданы ұлғайтудың сыртқы саясатын қолдады.
The Berg report is the name most commonly used for the World Bank published report "Accelerated Development in Sub Saharan Africa: A Plan for Action," written by Elliot Berg in 1981. The report was written in response to a 1979 request from the African Governors of the World Bank for a paper analyzing the development problems facing African countries. It also responds to a set of policies determined by African Chiefs of State in 1980, called the Lagos Plan of Action. While the Lagos Plan endorsed inward looking policies of African self reliance, the Berg report advocated for outward looking policies of increased international trade.
Қысқаша мазмұны
Бұл есеп тарихи маңызды, өйткені Африка елдерінің экономикалық саясатының экономикалық либерализацияға қарай ауысуын көрсетті. Ол өзінің іс-қимыл жоспарында бірнеше саяси ұсыныстарды, соның ішінде: 1) сауда және валюта бағамы саясатын тиімдірек ету; 2) мемлекеттік сектордағы ресурстарды тиімді пайдалануды арттыру; 3) ауыл шаруашылығы саясатын жақсарту. Сауда және валюта бағамы саясаты тұрғысынан есеп либерализацияны ұсынады, соның ішінде: асыра бағаланған валюта бағамын түзету [ ]; экспорт пен ауыл шаруашылығы үшін баға ынталандыруды жақсарту; өнеркәсіпті төмен және біркелкі қорғау; тікелей бақылауды азайту. Ресурстарды тиімді пайдалану үшін Берг баяндамасында мемлекеттік және жартылай мемлекеттік органдар шамадан тыс кеңінен қолданылып жатқаны анықталады және мемлекеттік қызметтерді оңтайландыру ұсынылады, бұл, бір жағынан, олардың көбірек үлесін жеке секторға беруге мүмкіндік беру арқылы. Ауыл шаруашылығы саласында олар салықтарды және басқа да қолайсыз сауда шарттарын төмендету арқылы коммерциялық өнімдердің экспортын ынталандыруды, сонымен қатар реттеуді жеңілдету және жеке сектордың кіріс (мысалы, тыңайтқыш) және азық-түлік тауарларын өткізудегі рөлін арттыру арқылы ішкі азық-түлік нарықтарын тиімдірек етуді ұсынады (мысалы, азық-түлік бағаларын реттеуді). Баяндама халықаралық көмек ұйымдарына Дүниежүзілік банк ұсынған экономикалық либерализация саясатына көшуде африкалық үкіметтерді қолдауға үндеумен аяқталады.
The report is historically important for having marked a shift in African countries’ economic policies towards economic liberalization. It details several policy recommendations in its plan for action, including “(1) more suitable trade and exchange rate policies; (2) increased efficiency of resource use in the public sector; and (3) improvement in agriculture policies.” In terms of trade and exchange rate policies, the report recommends liberalizations including “correction of overvalued exchange rates [ ]; improved price incentives for exports and for agriculture; lower and more uniform protection for industry; and reduced use of direct controls.” For efficient resource usage, the Berg report identifies government and parastatal agencies as being overextended, and suggests streamlining public services, in part by allowing a greater share of these to be provided by the private sector. In the area of agriculture, they propose promoting export of cash crops by reducing taxes and other unfavorable terms of trade, as well as making domestic food markets more efficient by loosening regulation and increasing the role of the private sector in inputs (such as fertilizer) and in marketing foodstuffs (e. g. deregulating food prices). The report concludes with a strong appeal to international aid organizations to support African governments as they shift towards the policies of economic liberalization recommended by the World Bank.
Қабылдау
Дүниежүзілік банктің баяндамасындағы ұсынымдар Африканың саяси басшылары үшін маңызды болды, өйткені Банк даму жобаларын анықтау мен жобалауға әсер ету құқығы бар ірі даму несиелеу агенттігі болып табылады. Дүниежүзілік банк құрған құрылымдық түзету бағдарламалары (САП) несиелерді белгілі бір шарттармен шарттады, бұл елдерді еркін нарық саясатын ұстануға итермеледі. Есепте донорларға нақты ұсыныстар беріліп, былай делінген: "Бір елге донорлық көмек деңгейі мен үлгісі осы Есепте көрсетілген даму саясатының маңызды мәселелерін қарастыратын жеке үкіметтер әзірлеген іс-қимыл бағдарламаларының шеңберінде анықталуы тиіс". Берг баяндамасы халықаралық даму және Африка зерттеулері бойынша кейбір ғалымдардың сын-пікірін тудырды, әсіресе ол "даму сәтсіздіктеріне жауапты теңгерімді" білдіреді. Есеп "ішкі саясаттың жетіспеушілігін" экономиканың төмендігіне басты себеп ретінде басымдық береді, ал кейбіреулер баяндама "Сахарадан оңтүстікке қарай Африкадағы саясат пен өнімділікті қалыптастырудағы сыртқы факторлардың маңыздылығын" төмендетеді деп мәлімдеді. 1981 жылы, есеп жарияланған кезде, маңызды сыртқы фактор - әлемдік экономиканың тұрақсыздығы, әсіресе 1970 жылдардың стагфляциясы және 1979 жылғы энергетикалық дағдарыс.
The recommendations contained in the World Bank's report held real significance for African political leaders, as the Bank is a major development lending agency with the power to affect the identification and design of development projects. Structural adjustment programs (SAPs) instituted by the World Bank made loans conditional on specific conditions, a strong inducement for countries to follow free market policies. The report makes specific recommendations to donors, stating, “The level and pattern of donor assistance to a country must be determined in the framework of programs of action prepared by individual governments, which address the critical development policy issues outlined in this Report.” Explicitly advocating for “policy action and foreign assistance that are mutually reinforcing,” the report reinforces its own recommendations by leveraging loan and aid money. The Berg report generated criticism from some scholars of international development and African studies, particularly for the way it represents “the balance of responsibility for development failure.” The report prioritizes “domestic policy inadequacies” as a major cause for under performing economies, and some have argued that the report downplays “the importance of external factors in shaping policy and performance in Sub Saharan Africa.” In 1981, when the report was published, an important external factor was the instability of the global economy, particularly the stagflation of the 1970s, and the 1979 energy crisis.