Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Василий Владимирович Долгоруков (Князь Василий Владимирович Долгоруков; 1667 жылдың қаңтары - 1746 жылдың 11 ақпаны, Санкт-Петербург) - 1728 жылы фельдмаршал (генерал фельдмаршал) дәрежесіне көтерілген орыс қолбасшысы және саясаткері. Оның өмірі мен байлығы күрделі сюжеттер мен Ұлы Петрдің өлімінен кейінгі қиын-қыстау кезеңнен кейін ауа райының өзгеруі сияқты өзгерді.
Prince Vasily Vladimirovich Dolgorukov (Князь Василий Владимирович Долгоруков; c. January 1667 – 11 February 1746, Saint Petersburg) was a Russian commander and politician, promoted to Field Marshal (генерал фельдмаршал) in 1728. His life and fortune swung like a weather vane, due to complex plots and the troubled time following Peter the Great's death.
Өмір
Боярдың ұлы Василий Долгоруков 1685 жылдан бастап патша сарайында стольник болды. 1700 жылы Преображенский полкіне шақырылады. Преображенский полкінде қызмет етіп, Ресейдің Солтүстік соғыстарына қатысып, 1705 жылы Митаваны қоршау кезінде ерекшеленді. 1706 жылы ол Украинаға ауыстырылды, онда Иван Мазепаның қолбасшылығында болды, ол 1707-1708 жылдары Булавин көтерілісін басу кезінде ерекшеленді. Полтава шайқасы кезінде ол резервтегі ат әскерінің қолбасшысы болды. 1715 жылы ол Петрдің өкілі ретінде Польшаға жіберілді (ол кезде ол науқастанып қалған еді), ол 1716 жылы Данцигпен келісім жасады, бұл қаланы шведтерге қарсы саясатқа мәжбүр етті. Сондай-ақ, ол Ұлы Петрдің 1717 және 1718 жылдары шетелге жасаған сапарында бірге болды. Ұлы Петрдің сүйіктісі болғанына қарамастан, Долгоруков Петрдің бірқатар реформаларын мақұлдамады және ақыр соңында царевич Алексей Петровичтің жақтасы болды. 1718 жылы Алексейдің соты мен өлімінен кейін Долгоруков Петрді өз ұлына қатысты осындай зорлық-зомбылықпен әрекет жасады деп айыптайды. Долгоруковты сотқа тартты, лауазымынан төмендеді және Соликамскке жер аударылды. Екатерина I-нің 1724 жылы 7 мамырда таққа отырғанынан кейін. Ол тұтқыннан оралып, полковник, кейін бригадалық генерал дәрежесін алды. 1726 жылы Кавказ әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1728 жылы әскери мансабының ең соңғы бағышталуы ретінде ол фельдмаршал және Жоғарғы құпия кеңесінің мүшесі болды. 1730 жылы Анна Иоановнаның таққа отырғызылуынан кейін Долгоруков Сенатқа тағайындалды және Соғыс колледжінің президенті болды. Алайда, Аннаның өз отбасына қарсы қуғын-сүргінін қорлайтын сөздер айтқан. 1731 жылы күрделі сөз байласудан кейін, ол императрицаға қатысты қорлау сөздер айтқан деп айыпталып, өлім жазасына кесілді. Оның жазасы өмір бойына түрмеге ауыстырылды, алдымен Шлиссельбург бекінісінде, содан кейін 1737 жылы Ивангородта, ақыры 1739 жылы өмір бойына Соловецкий монастырына жер аударылды. 1741 жылдың желтоқсан айында Елизаветаның таққа отырғызылуынан кейін Доргоруков жер аударылудан қайтарылып, толық қалпына келтірілді. Елизавета оны соғыс колледжінің президенті етіп тағайындады, ол өлгенге дейін осы лауазымға ие болды. Соғыс колледжінде қызмет еткен кезінде Долгоруков Ресей әскерінің ұйымдастыруы мен логистикасына қатысты елеулі жетістіктерге қол жеткізді.
Son of a boyar, Vasili Dolgorukov was, starting from 1685, a stolnik at the royal court. He was then enlisted in the Preobrazhensky regiment in 1700, starting his true military career. Serving in the Preobrazhensky regiment, he took part in Russian Northern Wars and distinguished himself during the siege of Mitava in 1705. In 1706, he was transferred to Ukraine, where he was under the command of Ivan Mazepa, where he distinguished himself in 1707–1708 during the squelching of the Bulavin Rebellion. During the Battle of Poltava he was the commander of the reserve cavalry force. In 1715, he was sent to Poland as a represent of Peter (who was ill at that time), where he concluded, in 1716, a pact with Danzig, forcing the city into an anti Swedish policy. He also accompanied Peter the Great during his foreign travels in 1717 and 1718. Despite being a favorite of Peter the Great, Dolgorukov disapproved a number of Peter's reforms, and eventually became a partisan of tsarevich Alexei Petrovich. In 1718, following Alexei's trial and death, Dolgorukov reproached Peter such a violent behavior towards his own son. Dolgorukov was tried, demoted and exiled to Solikamsk. Following Catherine I's coronation on 7 May 1724. Dolgorukov was brought back from his exile and given the rank of colonel and then brigadier. In 1726, he was appointed commander in chief of Caucasus forces. In 1728, as an ultimate consecration of his military career, he was promoted field marshal and member of the Supreme Privy Council. After Anna Ioanovna's coronation in 1730, Dolgoroukov was appointed to Senate and made president of College of War. However, reportedly made insulting remarks regarding persecutions staged by Anna against his family. In 1731, after a complex plot, he was accused of insulting remarks regarding the Empress and sentenced to death. His sentence was changed to life imprisonment first in Schlisselburg fortress, then in Ivangorod in 1737, and finally he was exiled for life to the Solovetsky Monastery in 1739. In December 1741, following Elizabeth's coronation, Dorgorukov was brought back from his exile and fully rehabilitated. Elizabeth named him president of the College of War, a rank that he assumed until his death. While serving in the War College, Dolgoroukov made significant improvements regarding the organization and logistics of Russian military.