Кіріспе
Бір елдің қарулы күштеріндегі бәсекелестік Қызметтер арасындағы бәсекелестік - бұл бір елдің қарулы күштерінің әр түрлі бөлімшелері арасындағы бәсекелестік. Бұл жерде құрлық, теңіз, теңіз, жағалау, әуе немесе ғарыш күштерінің арасындағы бәсекелестік болуы мүмкін. Қызметтер арасындағы бәсекелестік әскери бюджетті, беделді немесе белгілі бір жабдықтар немесе бөлімшелердің иелігін алу сияқты тақырыптарда болуы мүмкін. ), бір юрисдикцияның жедел жәрдем қызметі (мысалы, Нью-Йорк полиция бөлімі мен Нью-Йорктегі FDNY) немесе бір саладағы жеке қызметтер (мысалы, Лос-Анджелес округінің LAPD және LASD, Калифорния).
Interservice rivalry is rivalry between different branches of a country's armed forces. This may include competition between land, marine, naval, coastal, air, or space forces. Interservice rivalry can occur over such topics as the appropriation of the military budget, prestige, or the possession of certain types of equipment or units. ), the emergency services of a jurisdiction (e. g. the NYPD and FDNY in New York City), or separate services in the same field (e. g. the LAPD and LASD in Los Angeles County, California).
Үндістан
1999 жылы Каргил соғысы кезінде қарулы тікұшақтар үшін Үндістан армиясы мен Үндістан әуе күштері арасындағы жанжалдар көтерілді. Бұл дау 2012 жылы AH 64D Apache Longbow тікұшақтарын бөлу үшін екі филиал соғысқан кезде қайтадан басталды. 2013 жылы әскери-әуе күштері басшылығы NAK Браун AH 64D ұшақтары Әуе күшінде сақталатынын мәлімдеген болатын.
Жапония
Жапон императорлық армиясы мен Жапон императорлық флоты арасындағы ұзақ мерзімді келіспеушілік қызметаралық бәсекелестіктің ең атақты мысалдарының бірі болды. Бұл жағдай Мейдзи дәуірінен бастау алған, оның геосаяси және әскери салдары Жапонияның Екінші дүниежүзілік соғысқа араласуына әкелді. IJA/IJN бәсекелестігі 1930-шы жылдардың басында "солтүстік соққы" (Хокушин рон) және "оңтүстік соққы" (Наншин рон) фракциялары ретінде көрініс тапты. Екі топтың да мақсаты - Жапонияның өзінің өсуі мен экономикасын қолдау үшін қажетті шикізатты, әсіресе мұнайды иеленетін, бірақ өзі иеленбейтін аумақтарды басып алу болды. Солтүстік фракция Маньчжурия арқылы Сібірдің табиғи ресурстарын алуды ұсынды, бұл сценарийде басты рөлді армия атқаратын болса, оңтүстік фракция мұнайға бай Голландиялық Шығыс Үндістігін алуды ұсынды, бұл сценарийде әскери-теңіз флоты басым болады. Өздерінің фракциясын дамыту үшін салыстырмалы түрде төменгі офицерлер бәсекелес фракция мүшелерін және олардың үкіметтегі жақтастарын өлтіруге кірісті. Екі топ та бейбітшілік топқа қарсы болғандықтан, бұл кезең "қазалау арқылы басқару" дәуірі ретінде белгілі болды. Квантун армиясының бағынбауы алдымен Маньчжурияны басып алуға, кейіннен Марко Поло көпірі оқиғасынан кейін Екінші Қытай-Жапон соғысына әкелді. Алайда Халхин-Гол шайқасында, саны мен қару-жарағы жағынан кеңестердің басымдылығын ескере отырып, Сібірдің солтүстікке қарай кеңейуі мүмкін емес екені дәлелденді. Кеңес-жапон шекаралық қақтығыстарының сәтсіздігінен кейін Армияның беделін жоғалтумен, Әскери-теңіз флоты фракциясы күшті өнеркәсіптік заибацулардың қолдауымен билік басына келді, олар өз мүдделеріне Әскери-теңіз флотының қажеттіліктерін қанағаттандыруға барынша қызмет ететіндігіне сенімді болды, осылайша Тынық мұхит соғысына жол ашты. IJA мен IJN арасындағы бәсекелестік сонымен қатар екі қызметте де әуе қаруын дамытуды көрді; Армия өздерінің қос жауынгерлік жаяу әскерлерін құрастырды және кеме мен су асты кемелерін, соның ішінде су асты кемелерін және ұшақ тасымалдаушыларды іске қосты; және Әскери-теңіз флоты өздерінің жаяу әскерлері мен теңіз десанттарын жасақтады. Бұл бәсекелестікке мысал ретінде, Әскери-теңіз флоты бірнеше апта бойы Армияға Мидуэй шайқасының апатты нәтижелері туралы хабарлауды және Гуадалканал науқаны кезінде IJA мен IJN арасындағы жұмыс істемеуді көрсетеді.
Пәкістан
Пәкістанның қарулы күштері бірнеше мәселе бойынша соғысты. Біріншіден, ол негізінен әскери-теңіз флоты мен армия арасындағы бюджет бөлу мәселесі. Бір маңызды мәселе - "Бабур" крейсерінің іске қосылуы. Бұл мәселе пакистандық ой-саналар тобы қызметаралық келісімнің қажеттілігін түсінгеннен кейін шешілді және қызметтер арасындағы ығысуды азайтатын бірлескен қызмет штабын құрды.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ Қорғаныс министрлігі бастапқыда АҚШ Қарулы Күштерінің әртүрлі бөлімшелерін жалпы үйлестіру үшін құрылды, оның ішіндегі күрес, әсіресе Армия мен Әскери-теңіз флоты арасындағы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери тиімділікке зиян келтіреді деп саналды. Бәсекелестік сонымен қатар қызмет көрсетулердің жеке философиясына негізделген ережелері мен мінез-құлқы. 2012 жылы бір автор АҚШ Әуе күштері мен Әскери-теңіз флотының ұшқыштарының әртүрлі мәдениеттері туралы былай деп жазды: Қызметтер арасындағы бәсекелестікті басқару немесе шектеу үшін әртүрлі механизмдер қолданылады. Мысалы, АҚШ қарулы күштерінде офицер флаг немесе генерал деңгейіне жету үшін кем дегенде бір рет басқа қызметте бірге қызмет етуі керек. Мұндай офицерлерді "күлгін" деп сипаттауға болады, бұл әр тармақтың символикалық түстерінің үйлесіміне сілтеме: қызыл (Марайн), жасыл (Армия) және көк (Әуе күштері, Әскери-теңіз флоты, Жағалау күзеттері). Әдмиралдар көтерілісі деп аталатын белгілі бір оқиға Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін орын алды. Жаңадан құрылған АҚШ Әуе күштері стратегиялық қашықтықтан бомбалау мен армияның көп саны бар резервтік әскерлеріне негізделген доктрина құруға тырысты. Әуе күштері де, армия да соғыс болашағы ядролық қорқыту мәселесіне байланысты екенін және теңіздік атыс қолдауын, сондай-ақ АҚШ-тың теңіз жаяу әскерлерінің амфибиялық шабуыл доктринасын пайдалану ескіргенін және ешқашан қолданылмайтынын мәлімдеді. Қорғаныс министрі Луис Джонсон АҚШ-тың алғашқы суперносағында әскери-теңіз флотының қаражатын қысқартуды тапсырды. Бұл оқиғадан кейін бірнеше жоғары лауазымды әскери қызметкер отставкаға кетті. Бұл жағдай Әскери-теңіз флотына кері әсерін тигізді, бұл Конгресстің қайта қарауына себеп болды, ал тергеуден кейін ядролық миссияны қолдауға арналған Стратегиялық Әуе күшін құруға мүмкіндік берді. Бұған дейін Гарри С. Трумэн мен Дуайт Д. Эйзенхауэрдің президенттік кезінде штаб басшыларының бірлескен төрағасы әр түрлі қызмет салалары арасында айналды. Алайда, 1962 жылы президент Джон Ф. Кеннеди 1960 жылдан бері төраға болған генерал Лайман Лемницердің орнына генерал Максвелл Тейлорды тағайындағанда, Әуе күштері, Теңіз флоты, теңізшілер және армия арасындағы ротация бұзылды, өйткені Тейлор мен Лемницер әскерде қызмет етті. 1964 жылы президент Линдон Джонсон генерал Эрл Уилерді штабтың бірлескен бас штабының төрағасы етіп тағайындағанда, ол 1960 жылдан 1970 жылға дейін үш рет кезекті мерзімде төрағалық лауазымын атқаратын армия генералдарына әкелді. Армия генералдары 1989 жылдан 2001 жылға дейін үш рет қатарлы мерзімде штабтың бас штабының төрағасы болып қызмет етті. Сол кезде президент Джордж Буш 1989 жылы армия генералы Колин Пауэллді төраға етіп тағайындады. Пауэлл 1993 жылы зейнеткерлікке шыққанда, оның орнына басқа армия генералы Джон Шаликашвили тағайындалды. 2018 жылдың желтоқсан айында штаб басшыларының бірлескен штабының төрағасы генерал Джозеф Данфорд келесі жылы зейнеткерлікке шығуға жоспарланған кезде, Қорғаныс министрі Джеймс Мэттис президент Дональд Трампқа Дэнфордтың мұрагері ретінде қазіргі Әуе күштері штабының бастығы генерал Дэвид Л. Голдфайнды таңдауын ұсынды. Дунфорд Мэттисті өзінің орнын басуы үшін таңдауға келісті, әсіресе 2005 жылы генерал Майерс зейнетке шыққаннан бері Әуе күштері генералдары төрағалық етпегендіктен. Алайда Трамптың Дунфорд пен Мэттиспен жақында болған қақтығысына байланысты олардың ұсынысын қабылдамай, Трамп Дунфордтың мұрагері ретінде армия штабының бастығы генерал Марк Миллейді таңдады. Бұл ұсыныстың Данфордтан бұрын штаб басшыларының бірлескен төрағасының қызметіне байланысты дау тудырды. Генерал Мартин Демпси армиядан еді, ал егер Голдфайн таңдалған болса, ол 2005 жылдан бері Әуе күштерінің бірінші төрағасы болар еді. Көптеген адамдар Трамп Миллейнді Трамптың президенттік кезеңінің басынан бері екеуінің арасындағы жақын және жеке достық қарым-қатынас үшін таңдады деп сенді. 2019 жылдың қазан айында Милли осы лауазымға ауысқан кезде штаб басшыларының 20 орындықтарының жартысын армия генералдары толғандырған. АҚШ-тың біріккен жауынгерлік командасында да армия офицерлері басым болды. Бір жауынгерлік команда, Үнді-Тынық мұхит командасы (бұрын Тынық мұхит командасы деп аталатын) тарихи түрде әскери-теңіз офицерлері басқарған және оны басқа филиалдың офицерлері ешқашан басқарған емес. Индо-Тынық мұхиты командалығын басқа әскери офиц�...
Various mechanisms are used to manage or curb interservice rivalry. In the U. S. Armed Forces, for example, an officer must complete at least one joint tour in another service to reach the level of flag or general officer. Such officers may be described as being "purple," a reference to the combination of the symbolic colors of each branch: red (Marines), green (Army), and blue (Air Force, Navy, Coast Guard). One well known encounter, the Revolt of the Admirals, took place after the end of World War II. The newly created U. S. Air Force sought to create a doctrine which relied heavily on strategic long range bombing and the Army a large number of reservist troops. Both the Air Force and the Army claimed that the future of warfare depended on the issue of nuclear deterrent, and as such the use of naval gunfire support, as well as the amphibious assault doctrine of the U. S. Marine Corps, was outdated and would never be used again. Secretary of Defense Louis A. Johnson proceeded to strip the Navy of funds on its first supercarrier, the United States. This cancellation caused multiple high ranking Navy personnel to resign. The aftermath backfired against the Navy, and caused Congress to review, and after investigation enabled the implementation of the creation of a Strategic Air Force supporting a nuclear mission. Previously, during the presidencies of Harry S. Truman and Dwight D. Eisenhower, the Chairman of the Joint Chiefs of Staff position rotated between different service branches. However, in 1962, when President John F. Kennedy appointed General Maxwell Taylor to replace the incumbent, General Lyman Lemnitzer who had been the Chairman since 1960, the rotation between the Air Force, Navy, Marines, and Army was broken as both Taylor and Lemnitzer served in the Army. When General Earle Wheeler was appointed as Joint Chiefs of Staff Chairman by President Lyndon Johnson in 1964, it resulted in Army generals holding the Chairman position for three consecutive terms, from 1960 to 1970. Army generals again served as Joint Chiefs of Staff Chairman for three consecutive terms from 1989 to 2001, when President George H. W. Bush appointed Army general Colin Powell as Chairman in 1989, and when Powell retired in 1993 he was replaced by another Army general, John Shalikashvili, who was appointed by President Bill Clinton, and when Shalikashvili retired in 1997 he was again replaced by an Army general, Hugh Shelton, until finally, when Shelton retired in 2001, he was replaced by non army officer, Air Force general Richard B. Myers, who succeeded Shelton as Chairman in October 2001. In December 2018, with the incumbent Chairman of the Joint Chiefs of Staff General Joseph Dunford scheduled to retire the following year, Secretary of Defense James Mattis recommended to President Donald Trump that he pick incumbent Air Force Chief of Staff General David L. Goldfein to be Dunford's successor. Dunford agreed with the choice of Mattis as his successor, especially since no Air Force Generals had been Chairman since General Myers retired in 2005. However due to Trump's recent conflict with Dunford and Mattis, instead of taking their recommendation, Trump selected Army Chief of Staff General Mark Milley to be Dunford's successor. The nomination sparked controversy due to previous Joint Chiefs of Staff Chairman before Dunford. General Martin Dempsey was from the Army and if Goldfein had been selected, he would have been the Air Force's first chairman since 2005. Many believed that Trump picked Milley due to a close and personal friendship between the two since early in Trump's presidency. By the time Milley assumed the position in October 2019, exactly half of the Joint Chiefs of Staff Chairman—10 out of 20—had been filled by Army generals. The United States unified combatant command was also dominated by Army officers. One combatant command, Indo Pacific Command (previously known as Pacific Command), was historically led by Navy officers and has never been led by officers from any other branch. There was an attempt to place other than Navy officers to lead the Indo Pacific Command, but the attempt eventually failed. Air Force officers rarely get the position as combatant command commanders and other important specific commands.
Арнайы күштер
Қызметтер арасындағы бәсекелестік көбінесе дивизиялық немесе полк деңгейінде немесе әр түрлі қызметтердің бөлігі болып табылатын арнайы күштер арасында жүреді. Арнайы әскерлер арасындағы бәсекелестік Ұлыбританиядағы Ұлыбританияның арнайы әскерлері мен АҚШ-тағы SOCOM-тың құрылуына әкелді, олардың бәрін біріктірілген командаға тапсырды, бұл 1980-ші жылдары Иран, Гренада және Панамада абсурдты жағдайларды туғызған "бақшадағы күріш" доктринасына тоқтам жасады. Ұлыбританияда ол арнайы қайық қызметінің мүшелерін тек Корольдік теңізшілерден жалдауға тоқтатты, ал қазір ол үш қызмет саласы болып табылады. Арнайы күштердің тұрақты әскери бөлімшелермен де бәсекелестік болуы мүмкін. Мысалы, британдық арнайы күштерде тұрақты жаяу әскер бөлімшелерімен бәсекелестік бар, себебі соңғылары жақын аралықтан жауынгерлік күреске үйренді, бұл үшін біріншісі тарихи жауапты болды; бұл бәсекелестік сонымен қатар бюджеттерге қатысты, өйткені CQC дайындығын қажет ететін жаяу әскер бөлімшелері қымбат жабдықтар мен оқу орындарын қажет етеді, осылайша арнайы күштерге немесе басқа мақсаттарға жұмсалуы мүмкін ақшаны пайдаланады.