Кіріспе
Бенджамин Бриттен Оуэн Уингравтың 1970 жылғы операсы, Op. 85, Бенджамин Бриттеннің музыкасы мен Мифанви Пайпердің либреттосы бар екі актідегі опера, Генри Джеймстің қысқа әңгімесі бойынша жазылған. Ол бастапқыда теледидардағы қойылым үшін жазылған. Бриттен бұл оқиға туралы 1954 жылы Джеймстің "Шикірегінің бұрылысы" операсының үлгісі бойынша Пайпермен бірге жұмыс істегеннен бері білген. Би-би-си телеарнасы 1966 жылы одан теледидар үшін операны тапсырды, ал 1968 жылы ол Пайпермен либреттода жұмыс істей бастады. 1970 жылдың тамызында жұмыс аяқталды. Премьера 1970 жылы қарашада Snape Maltings-те жазылды және алғаш рет 1971 жылы 16 мамырда BBC2-де көрсетілді. Музыкаға Бриттеннің он екі тондық сериалдық техникаға деген қызығушылығы әсер етеді. Үлкен күйленген соққылық бөлім оның келесі (және соңғы) операсы "Венециядағы өлім" музыкалық емделуін күтеді. Бриттеннің пацифизмін білдірумен қатар, ол бұл операны Вьетнам соғысына жауап ретінде айтқан. Киімдерді Чарльз Ноуд жасаған, ол сондай-ақ Венециядағы өлім үшін кейбір костюмдерді жасаған. Ол кезде Бриттеннің теледидары болмаған. Ол теледидарды жек көретін және ешқашан теледидар иелігінде болмаған. Бұл мүлдем дұрыс емес. Мүмкін, ол ешқашан өзі бір жиын сатып алмас еді, бірақ оған Decca 1973 жылы қарашада 60 жасқа толған күні берді.
Owen Wingrave, Op. 85, is an opera in two acts with music by Benjamin Britten and libretto by Myfanwy Piper, after a short story by Henry James. It was originally written for televised performance. Britten had been aware of the story since his work with Piper on his previous opera modelled after a James work, The Turn of the Screw in 1954. BBC television commissioned an opera for television from him in 1966 and, in 1968, he and Piper began work on the libretto. The work was completed by August 1970. The premiere was recorded at Snape Maltings in November 1970 and first broadcast on BBC2 on 16 May 1971. The music is influenced by Britten's interest in twelve tone serialist techniques. A large tuned percussion section anticipates the musical treatment of his next (and last) opera, Death in Venice. In addition to its being an expression of Britten's own pacifism, he was reported as saying that this opera was partly a response to the Vietnam War. The costumes were designed by Charles Knode, who also designed some of the costumes for Death in Venice. Britten had never owned a television at that time. It has been reported that he hated television and never owned a set at all. This is not strictly true. Perhaps he would have never purchased a set himself, but he was given one by Decca for his 60th birthday in November 1973.
Өнер тарихы
Бриттен бұл шығарманы бастапқыда теледидар мен сахна үшін ойнаған, бірақ 10 мамыр 1973 жылы Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында сахналық премьерадан кейін ол екі ортада да сирек көрінді. Операның АҚШ-тағы премьерасы 1973 жылы Санта-Фе операсында болды, Колин Грэм қойылымның режиссері болды. Ол 1997 жылы Глиндеборн қаласында, 1995 жылы Глиндеборнның гастрольдік операсының орындауынан кейін көрінді. 2007 жылы сәуірде Линбери студиялық театрында Дэвид Мэтьюстің оркестрлеуімен Корольдік операның жаңа қойылымы ашылды. Ол 2009 жылдың мамырында Чикаго опера театрында, сондай-ақ Венадағы Винер Камероперасында Никола Раабтың режиссерлігімен ағылшын баритоны Эндрю Эшвиннің басты рөлінде орындалды. 2010 жылдың қаңтар айында опера Франкфурт операсы жаңа қойылым ұсынды және режиссері Уолтер Сатклифф болды. Опера Трионфо (Нидерланды) 2013 жылы Флорис Виссердің режиссерлігі мен Эд Шпаноардың жетекшілігімен операны ұсынды және 2014 жылы қайтадан жоспарланды. Виссер сондай-ақ операны Германиядағы Оснабрук театрында режиссерлік етті; бұл қойылым 2016 жылдың 16 қаңтарында Даниэль Инбалдың жетекшілігімен премьераланды. 2020 жылдың қыркүйегінде COVID 19 пандемиясы кезінде Гранж Парк Операсы Стивен Медкалфтың режиссерлігімен 2020 жылғы "Ауысымдық маусым" аясында операның бейне нұсқасын шығарды, оның орны Эдвард дәуірінен 1950 жылдарға ауыстырылды.
Жазбалар
1971 ж.: Операның алғашқы коммерциялық жазбасы - Decca-ның алғашқы қойылымдағыдай актерлік құрам, хор және оркестрмен жазбасы. 2005: Суэц дағдарысы кезінде 1950 жылдары жаңартылған Kultur телеарнасының жаңа телеөнеркәсіпінің DVD-тігілуі. Орындаушылар: Джеральд Финли (Оуэн Уингрейв), Шарлотта Хелькант (Кейт), Питер Савидж (Койл), Хилтон Марлтон (Лехмер), Жозефина Барстоу (Мисс Уингрейв), Энн Доусон (Миссис Койл), Элизабет Гейл (Миссис Джулиан), Мартин Хилл (Генерал сэр Филип Уингрейв); Берлиннің неміс симфониялық оркестрі; Кент Нагано, дирижер; Маргарет Уильямс, режиссер. 2008: Чандос ЧАН 10473(2); Питер Кольман Райт (Оуэн Уингрейв), Памела Хелен Стивен (Кейт), Алан Опи (Койл), Джеймс Гилкрист (Лехмер), Элизабет Коннелл (Мисс Уингрейв), Дженис Уотсон (Миссис Койл), Сара Фокс (Миссис Джулиан), Робин Леггейт (Генерал сэр Филип Уингрейв және баяндаушы); Тиффин Бойз Хоры; Лондон Сиффониясы; Ричард Хикокс, дирижер. Дерек көзі: Оуэн Уингрейвтің опера операсының дискографиясындағы жазбалары. org. Ұлыбритания