Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Рединг (1685/86 2 қыркүйек 1764 ж.) - ағылшын композиторы, органшы және көшірмеші (оның есімі, қала сияқты, "Рединг" деп айтылады. Бұл оның есімінің бірнеше құжатта кездесетін орфографиялық нұсқасы). Оның ең маңыздысы - әр түрлі музыканың көшірмесі, аранжировкасы және көшірмесі.
English composer
John Reading (c. 1685/86 – 2 September 1764) was an English composer, organist and copyist (his name, like the town, is pronounced "Redding"a spelling variant of his name which occurs in several documents). His greatest importance lies in his work as a transcriber, arranger, and copyist of a wide variety of music.
Өмір
Джон Редингтің ерте өмірі туралы аз мәлімет бар. Ол композитор және органшы Джон Редингтің (1645-1692 жж.) ұлы болуы мүмкін, ол 1681 жылдан бастап өлімге дейін Винчестер колледжінде органшы және хоршылар шебері болды. Жас Рединг ең жақсы музыкалық білімді алды, ол Джон Блоудың үйреткен Корольдік капелланың хоршысы болды. Ол Генри Пёрселл мен Мэри патшайымның жерлеу рәсіміне ән салған болар. Хорда әншілердің дауысы сынғанда, Корольдік шіркеу оларға алғашқы кездесуін табуға арналған дәстүр болды. Рединг Дулуич колледжінде органшы болып орналасты, ол екі жыл (17001702) қызмет атқарды, содан кейін ол Линкольн соборына көшіп барды, 1703 жылы хорлардың шебері болды, бұл лауазым оның әкесі бұрын атқарған еді. 1708 жылы ол Лондонның Хакнидегі Сент-Джонс шіркеуінің органшысы болды, бұл лауазымды 20 жыл бойы атқарды. Бұл - музыка дәстүрі күшті шіркеу, Реставрациядан кейін алғаш рет органмен жабдықталған шіркеулердің бірі. 1727 жылы Лондон қаласындағы Сент-Мэри Вулнот және Сент-Мэри Вулчерч Хоу біріктірілген шіркеулерінің органшысы болды. Сонымен қатар ол Батыс Сент-Данстанның органист лауазымына ие болды. Ол Корольдік музыканттар қоғамының алғашқы мүшесі болды. Ол Лондонда қайтыс болды. Оның портреті Дулуич колледжінің көркемсурет галереясында тұр.
Little is known of John Reading's early life. He was probably the son of the composer and organist John Reading (c. 1645–1692) who from 1681 until his death was organist and Master of the Choristers at Winchester College. The younger Reading received the best possible musical training, being a chorister of the Chapel Royal, where he was taught by John Blow. He would almost certainly have sung at the funerals of Henry Purcell and Queen Mary. It was tradition, when the choristers' voices broke, for the Chapel Royal to find them their first appointment. Reading was placed as organist at Dulwich College, a position he held for two years (1700–1702), after which he moved to Lincoln Cathedral, becoming Master of the Choristers there in 1703, a post that his father had previously held. By 1708 he was organist of St John's, Hackney in London, a position he held for some 20 years. This was a church with a strong musical tradition, and one of the first to be furnished with an organ after the Restoration. In 1727 he became organist of the combined churches of St Mary Woolnoth and St Mary Woolchurch Haw in the City of London. In addition he took up the post of organist at St Dunstan's in the West. He was an early member of the Royal Society of Musicians. He died in London. His portrait hangs in the Dulwich College Art Gallery.
Тарихи маңызы
Рединг белгілі органшы, композитор және ұстаз болды, бірақ оның музыкаға қосқан үлкен үлесі көшірмеші ретінде қызметінде болды. Ол музыкалық талғамның тез дамып келе жатқан кезінде өмір сүрді. Ағылшын орган музыкасының дамуы континенттік музыкадан әлдеқайда артта қалды, бірақ Фантазия мен Волонтер танымал болды және Вивальди мен Кореллидің итальяндық стиліне қатты әсер етті, ал ағылшын орган дыбысына француз мүшелеріндегі қамыс дыбысы әсер етті. Бұл стильдегі өзгерістер Ридингтің орган ойнауында көрініс тапты, өйткені 1719 жылы оған Хакнидегі Сент-Джон шіркеуінің органшысы болған кезде "осы приходтың органшысы ретінде оның қызметін атқаруға қатысты бұзушылықтар туралы, әсіресе еріктілерді ұзақ ойнағаны үшін және үнемі тым жеңіл, ауалы және джигги күйлерін пайдаланғаны үшін, діни жиналысқа сәйкес келетін құлшыныспен ойнауға ешқандай жол жоқ". Редингтің ойнауы итальяндық стильге деген құрметіне көрініс берді. Ол өзінің "Жаңа әндер кітабының" (1710) алғы сөзінде Лондондағы опера театрларындағы итальяндық ықпал туралы "біздің ағылшын композиторларымыз римдік генийдің ең нәзік мінезіне ие болуы мүмкін" деп жазды. Рединг "өзгертуге" уәде бергенімен, ол ақырында Хакнидегі лауазымынан босатылды. Ол өзінің алғашқы лауазымын атқарған Дулич колледжіне үлкен сүйіспеншілік танытқан болуы керек, өйткені ол жинаған, транскрипциялаған және реттеп жазған музыкасының 12 томын сыйға тартты. Бұл томдар, қазір Дулуич мұрағатында, ағылшын орган музыкасының маңызды көзі болып табылады. Сондай-ақ, оларда жырлар, клавесин музыкасы мен әнұран жырлары бар. Оның жазбалары дәл, әрі оның жазғандары сенімді. Алайда кейде ол көшіріп алған күйлерін "жаңартып", бас күйіне октавалар қосты. Ол ерікті бөлімдерді бір-бірімен алмастырылатын деп санайды, кейде кіріспеден кейін: "бұл кез келген фугамен бірге орындалсын" деп көрсетеді. Қолжазбаларда көбінесе егжей-тегжейлі тіркеу белгілері болады, бірінші қозғалыстар диапазондарда ойналады, ал екінші еріктілер "Толық орган" деп белгіленеді, содан кейін толық орган үшін фуга. Оның шығармаларының көбісі Хакнидегі қауымның реакциясынан көрінетін қарапайымдықтан алыс, мақсатты маңыздылыққа ие.
Reading was a notable organist, composer and teacher, but his great contribution to music lies in his activities as a copyist. He lived at a time when musical taste was evolving quickly. The development of English organ music lagged a long way behind that of the continent, but the Fantasy and the Voluntary were popular forms, and were becoming strongly influenced by the Italian style of Vivaldi and Corelli whilst the sound of the English organ was being influenced by the sound of the reeds in French organs. These changes in style were obviously reflected in the organ playing of Reading, because in 1719 a representation was made to him while organist of the Church of St John at Hackney about "irregularities relating to the execution of his Office as Organist of this Parish, and particularly for playing the Voluntary too long, and using persistently too light, Airy and Jyggy Tunes, no ways proper to raise the Devotion Suitable for a Religious Assembly." Reading's playing was showing his admiration for the Italian style. In the preface to his A Book of New Songs (1710) he writes of the Italian influence in opera houses in London that "our English composers might be inspired with ye utmost delicacy of a Roman Genius." Although Reading promised to "amend" he was eventually dismissed from his post in Hackney. Reading must have retained great affection for Dulwich College where he had had his first post, for he donated 12 volumes of his music which he had collected, transcribed and arranged. These volumes, now in the archives in Dulwich, are an important source of English organ music. They also contain psalm settings, harpsichord music and verse anthems which he had arranged for unison voices. His transcriptions are accurate, and his attributions are reliable. However, he sometimes "improved" upon pieces as he copied them, adding octaves in the bass. He saw the sections of a voluntary as interchangeable, sometimes indicating after an introduction: "follow this with any fugue". The manuscripts often have detailed registration marks, with first movements played on diapasons and second voluntaries marked "Full Organ", followed by a fugue for full organ. Most of his compositions have a seriousness of purposefar from the frivolity suggested by the reaction of the congregation in Hackney.