Кіріспе
Острицаның түрі Ostrea edulis, әдетте Еуропалық жалпақ острица деп аталады, бұл острицаның Еуропаға жататын түрі. Британия мен Ирландияда жергілікті атаулар Колчестерлік острица, балшық острица немесе жеуге жарамды острица. Францияда Ostrea edulis - бұл белон деп аталатын, Франциядағы Бретаньдегі Белон өзенінің сағасынан шыққандарды қоспағанда, huîtres платалары (жаппай балдырлар) деп аталады. Бұл түрдің қазба деректері миоцен дәуірінен (жасы аралығы: 15,97 млн жыл бұрын - қазіргі уақытқа дейін) басталады. Қазбалар Бельгияда, Италияда, Нидерландыда, Мысырда, Грецияда, Испанияда, Ұлыбританияда, Австрияда, Францияда және Германияда табылған.
Ostrea edulis, commonly known as the European flat oyster, is a species of oyster native to Europe. In Britain and Ireland, regional names include Colchester native oyster, mud oyster, or edible oyster. In France, Ostrea edulis are known as huîtres plates (flat oysters) except for those that come from the Belon River estuary in Brittany, France, which are known as Belons. The fossil record of this species dates back to the Miocene (age range: 15.97 million years ago to present day). Fossils have been found in Belgium, Italy, the Netherlands, Egypt, Greece, Spain, the United Kingdom, Austria, France and Germany.
Биология
Острия эдулис - өмірін еркек болып бастайтын, қауымдық өмір сүретін моллюскалар. Олар 8-10 айдан кейін жыныстық жағынан жетіледі және су температурасына байланысты жынысын өзгерте алады. Әдетте өмір сүру ұзақтығы шамамен алты жылға дейін, ең көп дегенде 15 жылға дейін жетеді. Ересектер сүзіп тамақтанады.
Тарату
Бұл түр Еуропаның батыс және оңтүстік жағалауларында Норвегиядан Мароккоға дейін, соның ішінде Британ аралдарының көпшілігі мен Жерорта теңізі жағалауында табиғи түрде таралған. Табиғи тұрғыдан өмір сүретін популяциялар Солтүстік Американың шығысында Мэннен Род-Айлендке дейін 1940-1950 жылдары жасанды түрде енгізілгеннен кейін пайда болды.
Адамға арналған
Острия эдулис бүкіл Еуропа бойынша ежелгі дәуірден бері маңызды азық-түлік көзі ретінде жиналып келеді. Британияны Римдіктер басып алған кезде О. эдулис семіздіктері Италияға көп мөлшерде экспортталды. Алайда, олардың мықтылығы мен өсіруінің оңайлығы арқасында Тынық мұхиты балықтарының (Crassostrea gigas) Еуропадағы балық өсіруінің 75 пайызынан астамы осы балықтардың үлесіне тиесілі. Еуропалық жалпақ бақшалар Франциядағы Бретаньде өсіріледі. Белонның шынайы семіздігі Франциядағы Белон өзенінде өсіріледі және АОК қорғалған атауға ие. 1950 жылдары голландиялық ғалымдар Мэн айналасындағы суларға Беллон семіздіктерінің тұқымын қолдан енгізді. Алғашқы жоба тоқтап қалды, бірақ он жылдан кейін жабайы табиғатта жалпақ острицалардың табиғи колониялары табылды. АҚШ-тың балық өсірушілері екі жағалауда да аз мөлшерде O. edulis өсіреді. Олар теңіз суының ерекше таникті дәмінен бағаланады, кейде құрғақ және металл тәрізді деп сипатталады және басқа американдық бақшалардан қымбат. Еуропалық жалпақ балықтардың адукторлы бұлшық еті және қабықтың пішіні басқа балық тұқымдастарына қарағанда біраз әлсіз тұтқырлық жасайды. Острицалардың суын төгіп, сусыздануын болдырмау үшін жеп жатқанда резеңке ленталарды қолдану кең таралған.