New York shirtwaist strike of 1909

Кіріспе

Еңбек ереуілі 1909 жылғы Нью-Йорк күлмәкшілері ереуілі, 20 000-дың көтерілісі деп те аталады, бұл негізінен Нью-Йорк күлмәкшілері зауыттарында жұмыс істейтін еврей әйелдері қатысқан еңбек ереуілі. Бұл сол уақытқа дейін америкалық әйел жұмысшылардың ең үлкен ереуілі болды. Клара Лемлич пен Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағының бастамасымен және Американың Ұлттық әйелдер кәсіподақ лигасының (NWTUL) қолдауымен 1909 жылдың қарашасында ереуіл басталды. 1910 жылдың ақпан айында NWTUL фабрика иелерімен келісімге келді, олар жалақыны, жұмыс жағдайларын және жұмыс уақытын жақсартты. Шабуылдың аяқталуына бір жылдан кейін ғана үшбұрышты жиегі фабрикасының өртенуі себеп болды, бұл қауіпті және қиын жағдайларда жұмыс істейтін иммигрант әйелдердің жағдайын әшкереледі.

Өмірбаян

20-ғасырда америкалық барлық санаттағы тоқымашылар, әсіресе әйелдер, жұмыс жағдайлары өте нашар болды, олар көпшілікпен, гигиеналық емес ғимараттармен, ұзақ жұмыс күндерімен және жалақысы төмен. Осы ғасырдың алғашқы он жылдығында Нью-Йорк қаласындағы киім жасаудағы өндіріс 600 дүкен мен фабрика арасында бөлінді, онда 30 000 жұмысшы жұмыс істеді және жылына шамамен 50 миллион долларлық тауар өндірілді. Әйелдер көбінесе ішкі мердігерлік жүйеге қамалды, ол үй жұмысын кеңінен қолданды және сонымен қатар білікті "оператор" лауазымдарына кіруді шектеп, көптеген "оқушылар" қатарына жатқызды - бұл ыңғайлылық категориясы, бұл нақты біліктілік немесе тәжірибе деңгейіне байланысты емес. Бұл салада иммигранттар жұмыс істеді, оның ішінде еврей тілінде сөйлейтіндер бар, олардың жартысы, ал тағы бір үштен бірін құрайтын итальяндықтар. Жұмысшылардың 70%-ы әйелдер, олардың жартысы 20 жасқа толмағандар. 1909 жылы 22 қарашада Купер Юниондағы 25-ші бөлім жалпы ереуілге дауыс берді. Лемлич шабуылға шығып, оны жалдамалы қарақшылар шабуылға алғаннан кейін ауруханаға жатқызған. 24 қарашада, ереуіл жарияланғалы бір күн өтпеген соң, 15000 шейкерлер фабрикалардан шығып, келесі күні тағы да көбірек ереуілге қосылды. Зауыттың иелері Макс Бланк пен Исаак Харрис кәсіподаққа қарсы болды және талаптарды қабылдамады. Уильям Киссам Вандербильттің бұрынғы әйелі. 1908 жылы Морган әйелдердің жұмыс жағдайын жақсартуға бағытталған Ұлттық азаматтық федерация үшін әйелдер көмекші тобын ұйымдастыра бастады. 1909 жылы, "күлте белдіктер" ереуілі басталған кезде, "минк бригадасы" әйелдер кәсіподақ лигасы (WTUL) арқылы ереуілшілермен байланыса алды. WTUL жұмысшы таптағы әйелдерді орта таптағы әйелдермен (оларды "қауымдастықтар" деп атады) біріктіруді мақсат етті. Одақ "миңке бригадасының" мүшелерін ереуілші жұмысшылар қатарына қойды. Жоғары сыныптағы әйелдер ереуілдегі жұмысшылармен бірге тұтқындалғанда, тұтқындалулар бірінші беттерде жарияланды (бересөзге тек жұмысшы таптағы әйелдер қатысқан кезде бұл болған жоқ). Белмонт жұмысшыларды қолдау үшін Нью-Йорк ипподромын жалға алды, ал бай әйелдер бұл істі қолдауға қосқан. Алайда, Бланк пен Харрис кәсіподақпен келісім жасаудан бас тартты және олар жұмыс орнындағы есіктер мен өрт сөндіру жолдары сияқты негізгі қауіпсіздік мәселелерін шешпеді.

During the 20th century, American textile workers of all categories—and female textile workers in particular—were subjected to abysmal working conditions, marked by crowded, unsanitary facilities, long work days, and miserable wages. Production in the garment making capital of New York City during the first decade of the century was split between 600 shops and factories, employing 30,000 workers and producing an estimated $50 million worth of merchandise annually. Women were frequently trapped by an internal subcontracting system, which made extensive use of home work and additionally limited entry into skilled "operator" positions by relegating many to the ranks of "learners"—a category of convenience which had little correlation to actual level of skill or experience. The industry was dominated by immigrant workers, including prominently Yiddish speaking Jews, about half of the total, and Italians, who comprised another one third. About 70% of the workforce was female, about half of whom were under 20 years old. On November 22, 1909, of Cooper Union, where Local 25 voted for a general strike. Lemlich was already on strike, and she had been hospitalized after hired thugs assaulted her on the picket line. On the 24th of November, less than one day after the strike had been declared, 15,000 shirtwaist workers walked out of the factories, with more joining the strike the following day. The factory owners, Max Blanck and Isaac Harris, were vehemently anti union and did not accept the demands. the former wife of William Kissam Vanderbilt. In 1908, Morgan had begun organizing a women's auxiliary group for the National Civic Federation, which aimed to improve the working conditions for women. By 1909, when the shirtwaist strike had broken out, the "mink brigade" was able to connect with the strikers through the Women’s Trade Union League (WTUL). The WTUL aimed to unite working class women with middle class women (who were known as "allies"). The union put members of the "mink brigade" into the picket line alongside the striking workers. When the upper class women were arrested alongside the striking workers, the arrests made front page news (which did not occur when the strike only included working class women). Belmont rented New York Hippodrome for a rally in support of the workers, and wealthy women donated in support of the cause. However, Blanck and Harris refused to make an agreement with the union, and they did not address key safety concerns, such as locked doors and condemned fire escapes in the work place.