Кіріспе

OutWeek - 1989-1991 жылдары Нью-Йоркте жарық көрген американдық ЛГБТ журналы. Екі жылдық өмір сүру барысында OutWeek кеңінен СПИД белсенділігінің жетекші дауысы және лесбияндық және гейлік журналистикадағы жаңа сезімталдықтың бастамашысы болып саналды.

Негізін қалау

OutWeek-ті музыкант және продюсер Габриэль Ротелло ойлап тапты. ACT UP белсенді тобының мүшесі ретінде Ротелло Нью-Йоркке ACT UP-тің белсенділікке деген жаңа, радикалды көзқарасын білдіретін басылым қажет деп санады. Сол уақытта кәсіпкер және ACT UP мүшесі Кендал Моррисон өзінің танымал гейлік телефон арқылы жыныстық қатынас бизнесін жарнамалайтын орын беретін Нью-Йорк журналын ашуды жоспарлап отырды. Ротелло мен Моррисонның журналистикада тәжірибесі болмаса да, екеуі бірігіп, Моррисон баспагер, ал Ротелло бас редактор болып қызмет етті. 1989 жылы 26 маусымда шыққан алғашқы санынан бастап OutWeek айтарлықтай назар аударып, журнал Нью-Йоркте де, бүкіл елде де бірнеше рет басты жаңалықтарды жариялады.

Негізгі мақалалар

1990 жылдың 21 қаңтарында "Аутвик" журналы "Кевенант Хаус" жыныстық скандалын жария етті және Брюс Риттердің басты айыптауышы Кевин Кайтпен эксклюзивті сұхбат жасады. Риттер "сенімге негізделген әлеуметтік қызмет ұйымы" Covenant House-тің басшысы болған кезінде жыныстық зорлау мен қаржылық бұрыс мінез-құлық жасады деп айыпталды. Сондай-ақ, сол санда OutWeek жаңадан тағайындалған Нью-Йорк қаласының денсаулық сақтау комиссары Вудроу А. Майерстің "Адамдардың есімін міндетті түрде хабарлауды, байланыстарды іздестіруді және ЖИТС-пен ауыратын адамдарды карантинге қоюды" жақтағанын ашып, үлкен жергілікті дау-дамайға қатысты. Нью-Йорк мэрі Дэвид Динкинс Майерсті тағайындаған кезде, онымен болған дау оны қатты әсер етті және оның гей жақтастарын қара жақтастарымен қарсы алды, бұл "Нью-Йорк Таймс" газетінің дауды "Динкинс әкімшілігінің ең қатал" деп атауына әкелді. Негізгі жаңалықтарды қайта-қайта жариялау арқылы және СПИД дағдарысын жан-жақты жария ету арқылы OutWeek Нью-Йоркте маңызды журналистік қатысуға айналды.

Жарысқа шығу

OutWeek "outing" дау-дамайларын тудырғандығы үшін ең жақсы есте қалады. Бұл Микеланджело Синьориледің "GossipWatch" мақаласынан басталды, онда қызу жазушы Дэвид Геффен мен Лиз Смит секілді сол кездегі жасырын қоғам қайраткерлеріне қарсы болды, өйткені ол олардың СПИД және гейлердің құқықтары туралы үнсіздік мәдениетіне қатысы бар деп санайды. Бұл мақалада аутинг дегеніміз - басқа адамның жыныстық бейімділігін рұқсатсыз ашу. Бұл терминді жаңаша қолдану 1990 жылы Time журналы арқылы танымал болды. Активистер аутингті қолдануды қоғамдық тұлғалардың үнсіздікке немесе СПИД эпидемиясына қатысты қолдаудың жоқтығына жауап ретінде қолданды. 1990 жылдың басында Forbes журналының бас редакторы, магнат, мультимиллионер Малкольм Форбстың өліміне байланысты OutWeek "Малькольм Форбстың құпия гей өмірі" атты мақаласын жариялап, аутинг мәселесін шегіне дейін жеткізді. 1990 жылдың 18 наурызындағы "OutWeek" журналында "Форбсты гей ұлты үшін талап ету", "Малькольмнің екінші жағы" және "Капиталистік шкафта жұмыс істеу" атты Forbes туралы мақалалар болды. Бұл оқиға бұқаралық ақпарат құралдарында үлкен шуға айналып, аутингтің практикасы туралы маңызды пікірталастарға себепші болды. Бұл дауды талқылаған негізгі жаңалық көздері арасында Sun Sentinel, Los Angeles Times және The Washington Post бар. Өздерінің "Аутинг: үнсіздіктің айла-шарғысын бұзу" атты кітабында Уоррен Йоханссон мен Уильям А. Перси "Форбсты гей ұлты үшін талап ету" атты редакциялық мақала "аутингтің манифесті" болды және "Аутингтің батыл қадамы шкафтың есігін бұзу үшін күрестің жаңа кезеңін белгіледі" деп айтады. Толық ашылған экспозициялардан басқа, OutWeek Микеланджело Синьориленің "Peek A Boo" қораптарын аралап жаттықты, онда тек жеке тұлғалардың есімдері болды және қалғандары оқырманның түсіндіруіне қалдырылды. 1989 жылдың 1 тамызындағы "Peek A Boo" қорабында Майкл Джексон, Роберт Дауни-күлгі, Оливия Ньютон Джон және Джон Траволта сияқты алпыс алты есім бар еді. Иронияға орай, "OutWeek" өзінің өмір сүрген кезінде, негізінен Синьориле бағанында, аз ғана қоғам қайраткерлерін жариялады. Алайда, оның бұқаралық ақпарат құралдары қоғам қайраткерлерінің гомосексуалдылығын жеке өмірінің кез келген аспектісін қарастырғандай қарауы керек деген идеяны жан-жақты қорғау жақтастарын, ашуланған қарсыластарын күшейте түсті және журналды мәңгілік демалыс басталған жер ретінде белгіледі.

Жабылу

1991 жылдың маусым айында, алғашқы басылымнан кейін екі жыл өткен соң, соңғы саны жарық көрді. Ол жалпы саны 105 санын шығарды, ал The New York Times OutWeek таралымы 30 000 мен 40 000 дананы құрайтынын хабарлады. Журналистік марапаттар мен құлшынысты оқырмандарына қарамастан, OutWeek пайда табу үшін күресті. "Нью-Йорк таймс" газетінің хабарлауынша, бұл қаржы мәселесі мен басшылар арасындағы жанжалдың салдарынан болды. OutWeek сонымен қатар "квир" терминін гей-еркектерді, лесбиянкаларды, бисексуалдарды және трансгендерлерді сипаттаудың инклюзивті және радикалдық тәсілі ретінде қолдану арқылы айтарлықтай дау тудырды. Бұл термин OutWeek журналының бірінші санында және кейінгі сандарында бірнеше рет қолданылды. Квир сөзін осылай қолдану қазір салыстырмалы түрде жиі кездеседі, ол Queer as Folk және Queer Eye for the Straight Guy сияқты телешоулардың атауларында кездеседі. OutWeek сонымен қатар ЛГБТҚ қауымдастығын қуатты тұтынушылар базасы ретінде тануға қол жеткізді, жарнама атқарушы Коллин Манган Carillon Importers президенті мен бас директоры Мишель Рукты екі апта сайын OutWeek-тің артқы бетінде Absolut Vodka-ға арналған бір жылдық келісімшартқа отыруға сендірді. Абсолют бұған дейін The Advocate-те көрінген болса да, OutWeek-пен келісім-шарт гей-медиада жарнамалайтын ірі брендтің алғашқы тұрақты және тұрақты жоспарланған келісім-шарты деп саналады. Оның әсері туралы "Тайм" журналы былай деп жазды: "Журнал СПИД, гомофобтық шабуылдар және гей саясаты туралы хабарлағандығы үшін танымал болды, бірақ оның ең үлкен жетістігі оның бәсекелестерін шайқастырып, олардың гей белсенділігін күшейтті". "Нью-Йорк таймс" газетінде де осыған ұқсас пікір айтылып, "OutWeek" геи қауымдастығының белсенді мүшелері үшін ауызекілік ортасын ашты" деп жазылған. Копия редакторы Уолтер Армстронг POZ журналының бас редакторы болды. Қызметкерлері Дейл Пек, Карл Соэнлайн және Джим Провенцано бәрі де танымал романдар жазушылар болды. Колумнист Майкл Гофф "Аут" журналын құрып, оның бірінші редакторы және президенті болды. Кейін ол Microsoft-тың MSN бас менеджері және Дэн Гиллмордың ертедегі азамат журналистикасы, "Байосфера" серіктесі болды. Виктория Старр К. Д. Лэнгтің жазушысы және өмірбаянын жазған. Өндіріс менеджері Диана Остерфельд көптеген жылдар бойы үстел баспасында жұмыс істеді (IMAGE Inc-те журналдар жасап, басқаларды оқытты). Қазір ол лицензияланған сәулетші болуды көздеп жүр. Девид Кирби Нью-Йорк Таймс газетінің репортері және "Жибектілік пен аутизм арасындағы байланыс" атты бестселлерлік мақаланың авторы болды. Колумнист Джеймс Сент-Джеймс "Дискотеканың қанды моншағы" атты мемуар жазды, кейін 1998 жылы деректі фильмге айналдырылды және 2003 жылы Маколей Калкиннің қатысуымен фильм түсірілді, екеуі де "Партия монстры" деп аталды. Жарнамашы Колин Манган мен Трой Мастерс жоғары бағаланған апталық QW Magazine журналын құрды, ол табысты болудың алдында, CEO және бас инвестор Уильям (Билл) Чафин ЖИТС-тен қайтыс болған кезде жұмысын тоқтатты. Мастерс Нью-Йорктегі апталық "Гей Сити Ньюс" газетін құрып, оның баспашысы болды, ал қазір Лос-Анджелес Блэйдінің баспашысы. Манган жұмыс үстелінде баспа шығару саласындағы сарапшы болды және интернет пайда болған кезде жоғары ақпараттық архитектор және пайдаланушылық маманы болды. Колумнист Мария Мадженти - жоғары бағаланған тәуелсіз кинорежиссер (Сүйіспеншілікке салынған 2 қыздың керемет шынайы оқиғалары; Бастанушылар үшін Пуччини). Ротелло өзі ірі газеттің (Нью-Йорк Ньюсдей) алғашқы ашық гей колумнист болды, кейіннен ең көп сатылған "Сексуалдық экология" кітабын жазды, қазір HBO, Bravo және басқа желілер үшін теледидар деректі фильмдерінің продюсері / режиссері.