Құпияны ашу: ЛГБТ+ адамдарды олардың келісімінсіз жария ету
Outing
ЛГБТ адамдарды рұқсатсыз жария ету – outing. Бұл жеке өмірге қатысты жағдай, саяси мақсаттармен жасалуы мүмкін. Этиқалық мәселелер мен салдары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ЛГБТ адамның жеке басын олардың келісімінсіз жария ету
Disclosing an LGBT person's identity without their consent
Ашу – дегеніміз, ЛГБТ адамның жыныстық бағдары немесе гендерлік идентитігін оның рұқсатынсыз жария ету. Бұл көбінесе саяси мақсаттармен жасалады, я тоқ, саяси қарсыластарды қаралау үшін гомофобияны пайдалану немесе белгілі немесе құрметті тұлғаның гомосексуал екенін ашып, гомофобия мен гетеросексуальдыққа қарсы күресу үшін. Тарихи мысалдарға Крупп ісі, Эйленбург ісі және Рём даусы жатады. Ашудың этикалық жағы қатты даулы, себебі ол көбінесе адамның жеке өміріне немесе мансабына теріс әсер етеді. Кейбір ЛГБТ белсенділері ЛГБТ құқықтарына қарсы шығатын адамдардың жеке өмірге құқығы жоқ деп санайды, оларды екіжүзділікпен айыптайды. ЛГБТ қоғам қайраткері өзінің жеке басын ашудан бұрын, өз еркімен жария етуге шешім қабылдауы мүмкін, бірақ ЛГБТ идентитігінің жариялану жағдайларын бақылау – бұл оның көптеген себептерінің бірі ғана.
Outing is the act of disclosing an LGBT person's sexual orientation or gender identity without that person's consent. It is often done for political reasons, either to instrumentalize homophobia in order to discredit political opponents or to combat homophobia and heterosexism by revealing that a prominent or respected individual is homosexual. Historical examples of outing include the Krupp affair, Eulenburg affair, and Röhm scandal. The ethics of outing are highly contested as it can often have a negative effect on the target's personal life or career. Some LGBT activists argue that gay individuals who oppose LGBT rights do not enjoy a right to privacy because of their perceived hypocrisy. In an attempt to pre empt being outed, an LGBT public figure may decide to come out publicly first, although controlling the conditions under which one's LGBT identity is revealed is only one of the numerous motives for coming out.
Терминология
Қазіргі мағынада "outing" сөзінің алғашқы қолданылуын анықтау қиын. 1982 жылы Harper's журналының бір санында Тейлор Бранч "outing" саяси тактикаға айналады деп болжады, онда жасырын өмір салған адамдар өрескел атысқа түсіп қалуы мүмкін. Уильям А. Генри III-тің "Time" журналында (29 қаңтар 1990 жыл) жарияланған "Гейлерді жасырыннан шығаруға мәжбүрлеу" деген мақаласы "outing" терминін жалпы жұртшылыққа таныстырды.
It is hard to pinpoint the first use of outing in the modern sense. In a 1982 issue of Harper's, Taylor Branch predicted that "outage" would become a political tactic in which the closeted would find themselves trapped in a crossfire. The article "Forcing Gays Out of the Closet" by William A. Henry III in Time (January 29, 1990) introduced the term "outing" to the general public.
Тарих
1907–1909 жылдардағы Эуленбург ісі – ХХ ғасырдағы алғашқы ашықтан-ашық жарияланған дау. Кейзер Вильгельм II-нің саясатына қарсы болған солшыл журналистер оның кабинетінің және жақын шеңберінің бірнеше көрнекті мүшелерін – және тікелей императорды да – жария етті, бұл Максимилиан Харденнің аристократ дипломат, Эуленбург князіне тағылған айыптамасымен басталды. Харденнің айыптаулары басқа журналистерді де осы жолға итермеледі, соның ішінде «Der Eigene» газетінің негізін қалаушы Адольф Брандты. Алғашқы гомосексуалдық қозғалыстың көптеген белсенділері ашықтан-ашық жариялауды «майыт үстінен секіру» деп сынады. 1928 жылы Курт Хиллер гомосексуализмге қарсы заң әзірлеп жатқан кабинет мүшесін жариялауға рұқсат етілуі мүмкін екенін айтты: «Біздің барлық топтар мен саяси көзқарастағы гомосексуалдармен ынтымақтастығымыз өте кең; бірақ ол өз ісіне сатқындық жасағандарды қамтымайды». Солшыл журналистер 1931 және 1932 жылдары Адольф Гитлердің ең жақын серігі Эрнст Ремді жария етті. Бранд жауап ретінде былай деп жазды: «Егер біреу – мұғалім, дін қызметкері, өкіл немесе мемлекет қайраткері – басқалардың жеке өмірін ең зиянды тәсілмен кемсітушілікпен бақылауға тырысса, онда оның жеке өмірі де жеке болып қалудан бас тартып, енді қоғамдық бақылау мен күдікке ұшыраудан қорғалуға құқығы жоқ болады». Солшыл журналист Курт Тухольский бұған келіспеді және «Die Weltbühne» басылымында былай деп жазды: «Біз барлық жерде аңызға толы §175-ке қарсы күресіп жатырмыз, сондықтан біз арамыздағы гомосексуал болғандықтан бір адамды қоғамнан қуғысы келетіннің қатарына қосылмауымыз керек».
The Eulenburg affair of 1907–1909 was the first public outing scandal of the twentieth century. Left wing journalists opposed to Kaiser Wilhelm II's policies outed a number of prominent members of his cabinet and inner circle—and by implication the Kaiser—beginning with Maximilian Harden's indictment of the aristocratic diplomat Prince Eulenburg. Harden's accusations incited other journalists to follow suit, including Adolf Brand, founder of Der Eigene. Many activists of the first homosexual movement denounced outing as "the way over corpses". In 1928, Kurt Hiller argued that it would be permissible to out a member of a cabinet preparing an anti homosexual law, arguing: "Our solidarity with the homosexuals of all classes and political viewpoints extends very far; but it does not include traitors to their own cause." Left wing journalists outed Adolf Hitler's closest ally Ernst Röhm in 1931 and 1932. In response, Brand wrote, "when someone — as teacher, priest, representative, or statesman — would like to set in the most damaging way the intimate love contacts of others under degrading control — in that moment his own love life also ceases to be a private matter and forfeits every claim to remain protected hence forward from public scrutiny and suspicious oversight." Left wing journalist Kurt Tucholsky disagreed, writing in Die Weltbühne, "We fight the scandalous §175, everywhere we can, therefore we must not join the choir of those among us who want to banish a man from society because he is homosexual."
Ашулы фильм
2009 жылы Кирби Диктің "Асқыну" атты деректі фильмінде бірнеше американдық саяси тұлғалар гей қауымға зиян келтіретін заңдарды қолдап, дауыс бергенін, бірақ өздері жеке өмірінде гомосексуалдықты жасырғандары айтылды. Фильм Майкл Роджерс пен BlogActive.com сайтының жұмысына негізделген. Фильм ерекше назарды Айдахо штатының сенаторы Ларри Крейгке аударды, ол 2007 жылы қоғамдық дәретханада жасырын полицейден жыныстық қызмет алуға тырысқаны үшін тәртіпсіздікке кінәлі деп танылды. Фильмде бұрынғы Вирджиния штатының өкілі Эд Шрок, Калифорния штатының өкілі Дэвид Драйер, Нью-Йорк қаласының бұрынғы мэрі Эд Кох және Луизиана штатының бұрынғы өкілі Джим МакКрери сияқты саясаткерлер де талқыланды. Фильмде бұқаралық ақпарат құралдары гей саясаткерлерге қатысты мәселелерді талқылауға құлшынбайтыны, ал гетеросексуал саясаткерлер туралы ұқсас жаңалықтар мен даулы жағдайлар жиі жарияланатыны айтылады. "Асқыну" бұл мінез-құлықты институционалды гомофобияның бір түрі деп сипаттайды, ол осы мәселелер туралы хабарлау кезінде өзін-өзі цензуралау саясатына әкеп соқтырады.
In 2009, Kirby Dick's documentary Outrage argued that several American political figures have led closeted gay lives while supporting and endorsing legislation that is harmful to the gay community. The film was based on the work of Michael Rogers and BlogActive. com. The film focused particular attention on Idaho Senator Larry Craig, an outspoken opponent of gay rights who in 2007 pleaded guilty to disorderly conduct for soliciting sex from an undercover police officer in a public bathroom. Other politicians discussed in the film include former Virginia Representative Ed Schrock, California Representative David Dreier, former New York City mayor Ed Koch, and former Louisiana Representative Jim McCrery. The film argues that the mass media is reluctant to discuss issues involving gay politicians despite the many comparable news stories about heterosexual politicians and scandals. Outrage describes this behavior as a form of institutionalized homophobia that has resulted in a tacit policy of self censorship when reporting on these issues.
Тиімділігі мен тиімділігі
Синьорель журналист Пит Уильямстың жағдайы "және одан кейін болған оқиғалар әскерилердің гомосексуалдарға қатысты саясатына елеулі нұқсан келтірді. Бұл жариялылық 1992 жылы мәселені жедел талқылауға түрткі болды, осы мәселені президенттік сайлау науқанына енгізді", нәтижесінде барлық демократтық кандидаттар мен тәуелсіз Росс Перо бұл тыйымды жоюға публично уәде берді.
Signorile argues that the outing of journalist Pete Williams "and its aftermath did indeed make a big dent in the military's policy against gays. The publicity generated put the policy on the front burner in 1992, thrusting the issue into the presidential campaign," with every Democratic candidate and independent Ross Perot publicly promising to end the ban.
Әскери қызметте
Әлемнің әскери күштері гомосексуалдар мен бисексуалдарды әскери қызметке қабылдауда әртүрлі тәсілдер қолданады. Бір жағында ашық саясат бар, екінші жағында тыйым салынған, ал үшіншілері түсініксіз. Көптеген дамыған елдердің қарулы күштері гетеросексуал емес адамдарды алып тастайтын саясатты жойды (сексуалдық зорлық-зомбылыққа қатысты қатаң ережелерді сақтап). Гейлерге әскерде ашық қызмет етуге рұқсат беретін елдердің қатарында БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 5 тұрақты мүшесінің 3-і (АҚШ, Ұлыбритания және Франция), Қытай Республикасы (Тайвань), Австралия, Израиль, Аргентина және Түркияны қоспағанда НАТО-ның барлық мүшелері бар. Ұлыбританияда Қорғаныс министрлігінің 2000 жылдан бергі саясаты гей ерлерге, лесбиянкаларға және трансгендерлерге ашық қызмет етуге мүмкіндік беру болып табылады, ал сексуалдық бағдарға негізделген кемсітушілікке тыйым салынған. Сондай-ақ, ЛГБТ адамдарына өздерін ашуға қысым көрсетуге тыйым салынған. АҚШ-та лесбиянка, гей және бисексуалдар АҚШ әскерінде ашық қызмет ете алады. 2021 жылдан бастап трансгендерлерге ашық қызмет етуге және қызмет кезінде гендерлік транзициядан өтуге рұқсат берілді. Бұрынғы әскери саясат пен заңнама гей адамдарға қызмет етуге, содан кейін ашық түрде қызмет етуге толығымен тыйым салған, бірақ бұл тыйымдар 2011 жылдың қыркүйегінде АҚШ Конгресі саясатты жоюға дауыс бергеннен кейін күшін жойды. Гомосексуалдардың әскери әдебиетте гетеросексуалдардан ерекшеленген алғашқы жағдай 1942 жылы жаңартылған армия жұмылдыру ережелерінде тіркелді. 1944 және 1947 жылдарығы қосымша саясатты қайта қарау бұл тыйымды одан әрі нығайтты. Келесі онжылдықтар бойы гомосексуалдар қызметте сексуалдық қатынасқа түскен-түспегеніне қарамастан, жүйелі түрде қызметтен босатылды. 1970 және 1980 жылдардағы гей-құқық қозғалыстарына жауап ретінде Қорғаныс министрлігі 1982 жылы (DOD 1332.14 директивасы) гомосексуализмнің әскери қызметке үйлеспейтінін мәлімдеді. Бұл саясатқа байланысты туған даулар саясатты өзгертуге саяси қысым жасады, либералдық күштер тыйымды жоюға, ал консервативтік топтар оны заңмен бекітуге тырысты.
The military forces of the world have differing approaches to the enlistment of homosexual and bisexual individuals. Some have open policies, others prohibit, and some are ambiguous. The armed forces of most developed countries have now removed policies excluding non heterosexual individuals (with strict policies on sexual harassment). Nations that permit gay people to serve openly in the military include 3 of the 5 permanent members of the UN Security Council (United States, United Kingdom and France), the Republic of China (Taiwan), Australia, Israel, Argentina, and all NATO members except Turkey. In the United Kingdom the Ministry of Defence policy since the year 2000 is to allow gay men, lesbians and transgender personnel to serve openly, and discrimination on a sexual orientation basis is forbidden. It is also forbidden for someone to pressure LGBT people to come out. In the United States lesbian, gay, and bisexual people are allowed to serve openly in the United States military. As of 2021, transgender individuals are allowed to serve openly, and to transition during their service. Military policy and legislation had previously entirely prohibited gay individuals from serving, and subsequently from serving openly, but these prohibitions were ended in September 2011 after the United States Congress voted to repeal the policy. The first time homosexuals were differentiated from non homosexuals in the military literature was in revised army mobilization regulations in 1942. Additional policy revisions in 1944 and 1947 further codified the ban. Throughout the next few decades, homosexuals were routinely discharged, regardless of whether they had engaged in sexual conduct while serving. In response to the gay rights movements of the 1970s and 1980s, the Department of Defense issued a 1982 policy (DOD Directive 1332.14) stating that homosexuality was clearly incompatible with military service. Controversy over this policy created political pressure to amend the policy, with socially liberal efforts seeking a repeal of the ban and socially conservative groups wishing to reinforce it by statute.
Сын
Отбасылары қолдау көрсетпейтіндер үшін жария ету зиянды немесе өмірлеріне қауіп төндіретін болуы мүмкін. Солтүстік Каролина штатында мектеп жүйесі арқылы балаларды ата-аналарына жария етуге мүмкіндік беретін заң жобасына жауап ретінде, әртүрлі психикалық денсаулық сарапшылары өмірге қауіп төндіретін зиян келтіру мүмкіндігі туралы ескертті. Бірнеше марокколықтар гейлерге арналған танысу қосымшаларын пайдаланғаны үшін жарияланғаннан кейін, Human Rights Watch Марокко үкіметінен ЛГБТ қауымдастығын қорғау үшін көбірек шаралар қабылдауын сұрады, себебі олардың көпшілігі зорлық-зомбылыққа және кемсітуге ұшырады. Жария ету түрлі ислам елдерінде қауіпті, онда ЛГБТ қауымы кемсітуге немесе өлімге ұшырауы мүмкін, нәтижесінде көптеген ЛГБТ адамдары Батыс елдеріне босқындар ретінде кетеді. Роджер Розенблатт 1993 жылғы қаңтардағы «Нью-Йорк Таймс» журналындағы «Жеке өмірді кім өлтірді?» деген мақаласында былай деді: «Гомосексуалдарды «жариялау» практикасы гомосексуалдардың жеке таңдау құқығы бар, бірақ жеке өмірге құқығы жоқ дегенді парадоксалды түрде білдіреді». Кристин Йоргенсен, Бет Эллиотт, Рене Ричардс, Сэнди Стоун, Билли Типтон, Алан Л. Харт, Эйприл Эшли, Кэролайн Косси («Тула»), Джана Стил еуропалық немесе американдық бұқаралық ақпарат құралдары арқылы, ал Билли Типтонның жағдайында оның сот медициналық сарапшысы арқылы транссексуал екені жарияланды. Көптеген жағдайларда, олардың жеке өміріне және мансабына кері әсер етті. Кейбір жағдайларда, белгілі тұлғалар трансгендер немесе интерсекс екені жарияланды, бірақ бұл талаптарды растайтын ешқандай дәлел ұсынылмады, мысалы, Джейми Ли Кертис.
Outing can be damaging or life threatening to those with unsupportive families. In response to a North Carolina bill that could out children to parents under the school system, various mental health experts warned of the potential damage, which could be life threatening. After several Moroccans were outed from using gay dating apps, the Human Rights Watch requested that the Moroccan government do more to protect their LGBT community, as many of them were facing abuse and discrimination. Outing is dangerous in various Islamic countries where the LGBT community faces discrimination or death from outings, resulting in many LGBT refugees to Western countries. Roger Rosenblatt argued in his January 1993 New York Times Magazine essay "Who Killed Privacy?" that, "The practice of 'outing' homosexuals implies contradictorily that homosexuals have a right to private choice but not to private lives." Christine Jorgensen, Beth Elliott, Renée Richards, Sandy Stone, Billy Tipton, Alan L. Hart, April Ashley, Caroline Cossey ("Tula"), Jahna Steele, were outed as transsexuals by European or American media or, in the case of Billy Tipton, by his coroner. In many cases, being outed had an adverse effect on their personal lives and their careers. In some cases well known celebrities have been outed as transgender or intersex when no proof to substantiate the claims was presented, e. g., Jamie Lee Curtis.